ការសរសេរកំណត់ហេតុ នៃការអាន គេអាចទាញប្រយោជន៍បានដូចជា ប្រសិទ្ធភាពខ្ពស់ពីអំណានដែលបានអានរួច ឬអាចតាមដានប្រវត្តិ នៃការអានកន្លងមក ក៏ដូចជាតាមដានភាពរីកចម្រើនជាទូទៅនៃខ្លួនឯង។ ការសរសេរកំណត់ហេតុអំណាន គឺជាគន្លឹះដ៏មានឥទ្ធិពលមួយក្នុងការអភិវឌ្ឍផ្នត់គំនិតអ្នកអានឱ្យកាន់តែមានភាពវិជ្ជមាន រួមទាំងការរួមចំណែកពន្លឿនភាពជោគជ័យទៅកាន់វិថីអ្នកសិក្សាផងដែរ។ មិនថា ការកត់ត្រាកំឡុងពេលអាន ឬក្រោយពេលអាននោះទេ កំណត់ហេតុប្រភេទនេះ មានសមត្ថភាព លើសអំពីការគ្រាន់តែសង្ខេបន័យ ឬទុកជាការចងចាំ ប៉ុន្តែកំណត់ត្រានៃអំណាន បានជំរុញឱ្យអ្នកអានកាន់តែមានភាពស៊ីជម្រៅទៅលើការគិត ការបង្កើនកម្រិតនិងចំណេះដឹងទូលាយ ដែលសម្រេចបានពីការអាន ក៏ដូចជាការចងចិត្តឱ្យផ្សារភ្ជាប់ខ្លួនឯង ទៅនឹងអំណានក្នុងរយៈពេលយូរ។

តាមរយៈគេហទំព័រ Wondrjournal បានលើកឡើងថា ការធ្វើកំណត់ត្រា នៃការអាន គឺជាវិធីដ៏មានប្រសិទ្ធភាព ក្នុងការបំផុសដំណើរនៃការសិក្សា ទម្លាប់នៃការអាន ក៏ដូចជាការអភិវឌ្ឍសមត្ថភាព និងផ្នត់គំនិតឱ្យកាន់តែមានភាពរស់រវើក ឬសកម្មភាពដែលឆ្លើយតបនឹងការរំពឹងទុក។ មួយវិញទៀត កំណត់ត្រានៃការអាន បានរួមចំណែកជួយឱ្យតាមដានខ្លួនឯង ថា តើសៀវភៅដែលបានបញ្ចប់នៅថ្ងៃនីមួយៗ ឬសប្តាហ៍នីមួយៗ មានចំនួនប៉ុន្មាន? បន្ថែមពីនោះ កំណត់ត្រាអំណាន ជាការឆ្លុះបញ្ចាំងរាល់ប្រភេទសៀវភៅដែលខ្លួនបានអានអំពីអារម្មណ៍ដែលទទួលបាន និងការយល់ឃើញបែបណាចំពោះសៀវភៅ រួមទាំងការចោទ ជាសំណួរបន្ទាប់ពីអាន។ ហើយចំណុច គោលៗ ពីរដែលបានផ្តល់នូវភាពសំខាន់តាមរយៈការធ្វើកំណត់ហេតុអំណានគឺ ៖

រៀបចំរបៀបនៃការចងចាំសាច់រឿងនីមួយៗ ៖ នៅពេលមានសៀវភៅចម្រុះគ្នាច្រើនពេក ឬក៏អានច្រើនពេក អ្នកអានមួយភាគ គេពុំអាចគ្រប់គ្រងព័ត៌មានទាំងនោះបានទេ មិនថា ចំណងជើងសៀវភៅ សាច់រឿងក្នុងសៀវភៅ និងតួអង្គក្នុងសៀវភៅជាដើម ដែលជាហេតុបង្កបាននូវភាពច្របូកច្របល់ និងពិបាកក្នុងរក្សាខ្លឹមសារសៀវភៅ ដែលមានភាពពាក់ព័ន្ធគ្នា។ ឧទាហរណ៍ សៀវភៅភាគ១ និងភាគ២ ដែលចំណុចនេះតម្រូវឱ្យចាំ ឬយល់សាច់រឿងតាំងពីភាគមួយជាមុនសិន បើពុំដូច្នោះនឹងចំណាយពេលទៅអានម្តងទៀត ឬឈានទៅដល់ការបោះបង់ចោលក៏មាន។

អភិវឌ្ឍន៍របៀបគិត និងការឆ្លុះបញ្ចាំង​ ៖ ត្រឹមតែការអានឱ្យតែចប់ទំព័រ គឺមិនទាន់គ្រប់គ្រាន់នៅឡើយទេ ជាពិសេសអ្នកដែលត្រូវសរសេរផ្សព្វផ្សាយ ឬអ្នកធ្វើមាតិកាពាក់ព័ន្ធនឹងសៀវភៅ និងអ្នកដែលស្រឡាញ់សៀវភៅខ្លាំង។ ដើម្បីឱ្យមានភាពងាយស្រួលដោយមិនចាំបាច់ត្រឡប់ទៅមើលចំណុចដដែលៗ ការសេសេរកំណត់ហេតុនៃការអាន ជាចំណុចដែពុំគួរមើលរំលងទាល់តែសោះ។ ហើយអ្វីដែលកាន់តែសំខាន់នោះ គឺការសរសរកំណត់ត្រាពីការអាន អាចឆ្លុះបញ្ចាំងឱ្យឃើញអំពីចំណូលចិត្តផ្ទាល់ខ្លួន ឬបុព្វហេតុដែលសម្រេចចិត្តជ្រើសសៀវភៅណាមួយមកអាន ក៏ដូចជាប្រភេទបែបបទសំណេរ ដែលមានភាពពាក់ព័ន្ធណាមួយចំពោះការសិក្សា និងការងារ។ អ្នកអានដែលបានកត់ត្រាអាចនឹងមានសមត្ថភាពក្នុងការវាយតម្លៃឱ្យឃើញថា តើសៀវភៅប្រភេទណាដែលសាកសមជាមួយខ្លួនឯង? ការតាមដានខ្លួនឯងដោយវិធីទាំងនេះ គឺជាដំណើរឆ្លើយតបទៅក្នុងរយៈពេលវែង និងរយៈពេលខ្លី។

បន្ថែមពីនោះ ក្នុងនាមជាគ្រូបង្រៀន ក៏អាចប្រើប្រាស់វិធីកត់ត្រាអំណានជាមេរៀន ឬដាក់ជាកិច្ចការឱ្យសិស្ស និងការដឹកនាំអំណាននៅក្នុងថ្នាក់រៀន ឬលើកមកជជែកពិភាក្សាគ្នាដើម្បីបង្កើនភាពចម្រុះ ឬក៏ប្រធានបទចម្រុះបន្ថែមពីលើកម្មវិធីសិក្សាដែលមានកំណត់ស្រាប់ៗក្នុងប្រព័ន្ធអប់រំ។ ដោយឡែក កំណត់ត្រានៃការអាន ក៏មានភាពចាំបាច់ចំពោះអ្នកនិពន្ធផងដែរ ដោយហេតុថា គេអាចតាមដានពីស្នាដៃ នៃការសរសេរបានជាប្រចាំ និងស្វែងរកកំហុស ក៏ដូចជាការជៀសពីកំហុសដែលកើតមានកន្លងមក៕