យោងតាម WE Forum បានបង្ហាញថា យើងបានកំពុងរស់នៅក្នុងសម័យកាលនៃការផ្លាស់ប្ដូររបៀបធ្វើការងារ និងការធ្វើអាជីវកម្មដ៏ធំបំផុត នៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រមនុស្សជាតិ ។ នៅឆ្នាំ ១៩៧៥ ជាង ៨០ភាគរយនៃទីផ្សារក្រុមហ៊ុន S&P 500 គឺ ជាទ្រព្យសកម្មជាក់ស្ដែង ដូចជារោងចក្រជាដើម។ ប៉ុន្តែបច្ចុប្បន្ននេះ គឺមានការផ្លាស់ប្ដូរហើយ ព្រោះជាង ៨០ភាគរយ នៃភាគហ៊ុនរបស់ក្រុមហ៊ុន គឺតំណាងដោយទ្រព្យសកម្មដែលមិនមែនជារូបវន្ត (non-physical asset) ដូចជា ទិន្នន័យ ឬសូហ្វវែ (Software) ទៅវិញ។

ការផ្លាស់ប្ដូរនេះ ត្រូវបានជំរុញដោយការអភិវឌ្ឍយ៉ាងឆាប់រហ័សក្នុងវិស័យ​បច្ចេកវិទ្យា។ ការកើនឡើងមិនធ្លាប់មាននៃឧបករណ៍បញ្ញាសិប្បនិម្មិត (AI) កំពុងផ្លាស់ប្ដូររបៀបធ្វើការរបស់មនុស្ស ហើយការផ្លាស់ប្ដូរនេះ បានផ្ដល់អាទិភាពសំខាន់ដល់ការអភិវឌ្ឍថាមពលបៃតង និងអព្យាក្រឹតកាបូន (carbon neutral development) និងការជំរុញការអភិវឌ្ឍ សមត្ថភាព ប្រមូល និងវិភាគទិន្នន័យ ដោយប្រើម៉ាស៊ីនចេះរៀន (Machine Learning)។

ភាពជឿនលឿ​នទាំងនេះ មានសក្តានុពលក្នុងការបង្កើតឱ្យមានការកើនឡើងនៃផលិតភាពការងារ ហើយថែមទាំងអាចដោះស្រាយបញ្ហាប្រឈមក្នុងសង្គម និងសកលលោកបានផងដែរ។ ទន្ទឹមនឹងអត្ថប្រយោជន៍នេះ ការរីកចម្រើននៃបច្ចេកវិទ្យា ក៏អាចជំរុញឱ្យមនុស្សរាប់លាននាក់ ត្រូវប្រឈមមុខនឹងការបាត់បង់ការងារដូចគ្នាដែរ ខណៈការងាររហូតដល់ ៤០០លានកន្លែងកំពុងស្ថិតក្នុងហានិភ័យនៃការជំនួសដោយ Generative AI, នេះបើយោងតាមរបាយការណ៍របស់ McKinsey ។

ការផ្លាស់​ប្ដូរនេះ កំពុងដាក់សម្ពាធលើប្រព័ន្ធអប់រំបែបប្រពៃណី ដែលកំពុងបង្កើតឱ្យមានគម្លាតយ៉ាងច្រើនរវាង អ្វីដែលបានបង្រៀននៅក្នុងសាលា និងអ្វីដែលកន្លែងការងារត្រូវការ។ នេះគឺជាអ្វី ដែលនិយោជកតែងលើកឡើងជាប្រចាំ ខណៈថ្នាក់ដឹកនាំក្រុមហ៊ុនលើកឡើងកាន់តែច្រើនថា និស្សិតបញ្ចប់ការសិក្សាមានចំណេះដឹងគ្រប់គ្រាន់អំពីទ្រឹស្ដី ប៉ុន្តែមិនមែនការអនុវត្តនោះទេ។ ពួកគេត្រូវការវគ្គបណ្ដុះបណ្ដាលជាមធ្យម ១១ខែ ដើម្បីឱ្យពួកគេមានសមត្ថភាពពេញលេញក្នុងការបំពេញការងារ។

បច្ចុប្បន្ននេះ គម្លាតចំណេះដឹងពាក់ព័ន្ធនឹងការងារកាន់តែធំឡើង ដោយនៅតាមបណ្ដារក្រុមហ៊ុន និងកន្លែងការងារ កំពុងទាមទារជំនាញសម្រាប់ការប្រើប្រាស់ក្នុងទសវត្សន៍ឆ្នាំ២០២០ ឬជំនាញសម្រាប់ថ្ងៃអនាគតដូចជា សមត្ថភាពក្នុងការប្រើប្រាស់បញ្ញាសិប្បនិម្មិត (AI), ការអភិវឌ្ឍកម្មវិធីសូហ្វវែ (Software) និងគ្រប់គ្រងមូលដ្ឋានទិន្នន័យ (databases)។ ប៉ុន្តែសាលារៀន និងសាកលវិទ្យាល័យ កំពុងជាក់គាំងក្នុងការបង្កើតកម្មវិធីសិក្សា ដែលផ្ដោតលើការពង្រឹងជំនាញជាងចំណេះដឹង ដែលបញ្ហានេះ មានតាំងពីអំឡុងទសវត្ស១៩៩០ មកម្ល៉េះ។

ប្រព័​ន្ធអប់រំតាមបែបប្រពៃណី បានព្យាយាមផ្ដល់នូវការរៀនសូត្ររយៈពេល ២១ឆ្នាំ បន្ទាប់មកធ្វើការរយៈពេល ៤៥ឆ្នាំ ជាមួយនឹងឱកាសតិចតួចក្នុងការបន្តការសិក្សានៅអំឡុងពេលធ្វើការ។ ជាក់ស្ដែង ទិន្នន័យដែលស្រាវជ្រាវដោយ Multiverse បានរកឃើញថា បុគ្គលិកចំនួន ៤៧ ភាគរយ មិនបានទទួលការបណ្ដុះបណ្ដាលនៅកន្លែងធ្វើការ ក្នុងរយៈពេលប្រាំឆ្នាំចុងក្រោយនេះ។

នៅក្នុងយុគសម័យបរិវត្តកម្មឌីជីថលនេះ ការរៀនសូត្រត្រូវតែមានពេញមួយជីវិត។ ការអប់រំ និងការងារ ត្រូវតែធ្វើឡើងដំណាលគ្នា ហើយការរៀនសូត្រតាមរយៈការបំពេញការងារ នឹងធ្វើឱ្យបុគ្គលិកយល់ដឹងអំពីមូលដ្ឋានក្នុងការអនុវត្តជាក់ស្ដែងទៅលើជំនាញដែលពាក់ព័ន្ធនឹងអាជីពរបស់ខ្លួន។ យ៉ាងណាក៏ដោយ ការសិក្សាតាមរយៈការបំពេញការងារ (Work-based learning) មិនដូចការរៀននៅក្នុងថ្នាក់នោះទេ សកម្មភាពនេះអាចត្រូវបានបន្ត និងចែកចាយពេញមួយជីវិតការងារតែម្ដង។ ប៉ុន្តែវាក៏មានការលំបាកផងដែរ ដោយទាមទារនូវកម្លាំង និងឆន្ទៈរួមគ្នារបស់អ្នកបង្កើតគោលនយោបាយ ថ្នាក់ដឹកនាំអាជីវកម្ម និងអ្នកអប់រំ៕