កុមារអាយុចន្លោះពី៣ ទៅ៨ឆ្នាំ គឺជាវ័យមួយដែលត្រូវការថែទាំសុខភាពផ្លូវចិត្ត ពីសំណាក់អាណាព្យាបាល ប៉ុន្តែជាមួយគ្នានោះក្មេងចាប់ពីអាយុប្រហែល២ឆ្នាំទៅ ពួកគេហាក់ចាប់ផ្តើមមានអារម្មណ៍ប្រែប្រួលជាញឹកញាប់ដូចជា ការខកចិត្ត ឆាប់មានកំហឹង ឆាប់ទទួលរងភាពអាម៉ាស់ និងអារម្មណ៍រំភើបឡើងចុះជាដើម។​ ភាពចម្រុះនៃអារម្មណ៍ទាំងនេះ បាន​ជំរុញពួកគេកើតមាននូវអារម្មណ៍លើសលប់ និងមានសម្ពាធបន្ថែម, ដូច្នេះ តើឪពុកម្តាយ​គួរ​ធ្វើយ៉ាងណា ដើម្បីជួយ​ពួកគេ?

តាមរយៈ Raisingchildren បានបង្ហាញគន្លឹះមួយចំនួន ដើម្បីជួយកុមារ ឱ្យមានអារម្មណ៍ស្ងប់ និងមានរៀបរាប់លម្អិតនៅខាងក្រោម ៖

ការសង្កេត និងកត់សម្គាល់រាល់អារម្មណ៍របស់កុមារ ៖ ប្រសិនបើអារម្មណ៍ប្រែប្រួលចាប់ផ្តើមកើតមាន គឺជាពេលដែលត្រូវការកត់សម្គាល់បន្ថែម និងបន្តតាមដានឱ្យបានជាប់ជាប្រចាំអំពីអាកប្បកិរិយា ពិនិត្យរាល់ការប្រើប្រាស់ភាសាកាយវិកា ការស្តាប់ ដើម្បីរកឱ្យឃើញនូវ​ភាពប្រែប្រួលដូចជា តើពួកគេមានគេចចេញនៅពេលអាណាព្យាបាលនិយាយដែរឬទេ? ឬ តើកុមារចាប់ផ្តើមស្តីបន្ទោសត្រឡប់មកវិញក្នុងសម្លេងលឺៗឬអត់? នេះជាពេលដែលត្រូវប្រើប្រាស់ភាសាលួងលោមទៅកាន់ពួកគេ។

សុខៗនៅស្ងៀម មិននិយាយស្តី ៖ កត់សម្គាល់ពីភាពខុសប្លែកដូចជា សុខៗកុមារក៏ចាប់ផ្តើមមានភាពស្ងាត់ស្ងៀម ឬក៏ការប្រើពេលក្នុងការឆ្លើយតបមកវិញហាក់យឺតយ៉ាវខ្លាំង។ អ្វីដែលជួយពួកគេឱ្យមានស្មារតីត្រឡប់មកបច្ចុប្បន្នភាពវិញ គឺតាមរយៈការរាប់លេខ ឬសកម្មភាពអប់រំចិត្តដទៃទៀត។

បន្តគាំទ្រទោះបីជាពួកគេចិត្តស្ងប់ហើយក៏ដោយ ៖ រៀងរាល់ពេលដែលក្មេងៗ មានអារម្មណ៍អន់ចិត្ត ឬកំពុងពិបាកចិត្តខ្លាំង អ្វីដែលអាណាព្យាបាលអាចធ្វើបាន គឺការផ្តល់ពេលវេលាដើម្បីគ្រប់គ្រងអារម្មណ៍ ដូចជាទុកពេលឱ្យស្រែក ឬការបញ្ចេញកាយវិការមួយចំនួនដែលជាផ្នែកមួយអាចបន្ធូរអារម្មណ៍ក្នុងរយៈពេលខ្លី បន្ទាប់មកទើបត្រឡប់ទៅនិយាយជាមួយពួកគេវិញ ដោយភាសាមួយចំនួនដូចជា ដឹងថាកូនខឹង ប៉ុន្តែប្រាប់បានអត់ថា ឥឡូវកូនមានអារម្មណ៍បែបណា? ឬបើពុំដូច្នោះទេ ទុកឱ្យកុមារនិយាយជាមួយមនុស្សដែលគេយល់ថាមានអារម្មណ៍ផាសុកភាព ដោយឡែកសកម្មភាពដែលប្រើប្រាស់ក្នុងការរំងាប់ចិត្តរបស់ក្មេង មិនថាសមាធិ និងការផ្តល់យោបល់ឬសាកសួរ គឺត្រូវការឱ្យអាណាព្យាបាល ទុកចន្លោះឱ្យកុមារបន្តិចសិន មុននឹងនិយាយជាមួយក្មេងៗ៕