ការយកឈ្នះឧបសគ្គជីវិតទាមទារឱ្យមានសន្ទុះចិត្តខិតខំប្រឹងប្រែង ព្យាយាម និងយកចិត្តទុកដាក់ខ្ពស់ដើម្បីអាចសម្រេចគោលដៅដែលយើងចង់បាន។ ទន្ទឹមគ្នានេះ គិតអ្វីដែលអាចធ្វើឱ្យក្ដីស្រមៃរបស់យើងទៅរួច ជាជាងគិតទៅលើអ្វីដែលមិនអាចទៅរួច ធ្វើមិនកើត ហើយមកអង្គុយអស់សង្ឃឹម។

នៅក្នុងវេទិកាបំណិនជីវិត ប្រធានបទ «គិតអ្វីដែលអាចទៅរួច» លោក ឃីម សុខហេង មានប្រសាសន៍ថា យុវជនគួរតែរៀនឱ្យចេះសិន ដោយមិន​គួរយកពាក្យមិនអាច ទៅមិនរួច ធ្វើមិនកើត មកដាក់ពីមុខខ្លួននោះឡើយ ដោយពាក្យទាំងនេះ គឺជាការរារាំងការប្រឹងប្រែងរបស់យើង។

លោក ឃីម សុខហេង បញ្ជាក់បន្ថែមថា សិស្សានុសិស្សដែលជាយុវជនកុំយកលេសដាក់ឱ្យខ្លួនឯង ដោយជាការសង្កេតរបស់លោក កន្លងមក​មានយុវជនខ្លះមិនទាន់ទាំងបានគិតផង បែរជាថា មិនអាចទៅរួច ធ្វើមិនកើត ទាំងដែលមិនទាន់បានប្រឹង មិនទាន់សាកល្បង។ លោកបន្តថា អ្នកខ្លះទៀតគិតថា អត់ខ្សែ អត់បក្សពួក អត់លុយសូកគេ ទោះបីជារៀនចេះយ៉ាងណាក៏មិនបានធ្វើអ្វីដែរ ប៉ុន្តែអ្វីដែលសំខាន់គឺរៀនឱ្យចេះសិនមក។

«កុំគិតថា ក្រធ្វើអ្វីមិនកើត ឬគិតថាអ្នកនៅជនបទមិនអាចរៀនបាន តែត្រូវគិតវិញថា បើមានអ្នកនៅជនបទរៀនកើត ចុះយើងនៅជនបទដែរហេតុអ្វីគិតថារៀនមិនកើត? លើសពីនេះ អ្នកខ្លះទៀតថា ក្ររៀនមិនកើត ចុះកូនអ្នកក្រជាច្រើនទៀត រៀនបានខ្ពស់ ម៉េចបានគេទៅរួច?»

លោក ឃីម សុខហេង អ្នកលើកទឹកចិត្ត

ក្នុងឱកាស​ថ្លែង​លើកទឹកចិត្ត ដល់សិស្សានុសិស្សនៃវិទ្យាល័យ ហ៊ុនសែន ស្មាច់ដែង លោក ឃីម សុខហេង បានចែករំលែកបទពិសោធន៍ជីវិតរបស់លោក​ក្នុងការ​តស៊ូមករៀននៅភ្នំពេញ ដោយ​ដំបូងឡើយ គឺលោក​មិនមានការងារធ្វើ មិន​មាន​អ្វីជាដុំកំភួន ពេលទៅលេងស្រុកកំណើត ក៏ទទួលបានពាក្យសម្ដីថា «បើទៅរៀនបានប្រាក់ខែ១០០ ទៅ២០០ដុល្លារ មិនបាច់ទៅរៀនដល់ភ្នំពេញ ឬរៀនដល់សាកលវិទ្យាល័យទេ គ្រាន់តែផ្សារដែក ក៏បាន២ទៅ៣រយដុល្លារក្នុងមួយខែដែរ»។

លោក ឃីម សុខហេង​ បន្ថែមថា  ៥ឆ្នាំក្រោយលោកត្រឡប់មកវិញហើយបន្តរៀនទៀត រហូតបានជាប់ជានាយកអង្គការអន្តរជាតិមួយផ្នែកបណ្ដុះបណ្ដាល (HEDC) ដែលអាចរកបានប្រាក់ក្នុងមួយខែ ៥ពាន់៧រយ២០ដុល្លារ។ នេះជាមោទនៈភាពមួយដែលធ្វើឱ្យលោកត្រឡប់ទៅស្រុកកំណើតនិយាយដោយទំនុកចិត្តជាមួយអ្នកស្រុកដែលមិនឱ្យតម្លៃលើការសិក្សារៀនសូត្រកន្លងមក៕