កម្ពុជា គឺជាប្រទេសប្រកាន់យកព្រះពុទ្ធសាសនាជាសាសនារបស់រដ្ឋ ហេតុនេះ​ទើបបានជាមានការប្រារព្ធ​ពិធីបុណ្យជាតិ និងបុណ្យសាសនាមួយចំនួនប្រចាំឆ្នាំដោយបង្កប់នូវអត្ថន័យដោយឡែកៗពីគ្នា។ ជាមួយគ្នានេះ យុវជនដែលកាន់ព្រះពុទ្ធសាសនា គឺគប្បីត្រូវតែយល់ដឹង និងស្វែងយល់និងប្រតិបត្តិពិធីបុណ្យជាតិ ឬបុណ្យសាសនា ព្រោះបុណ្យជាតិផ្សេងៗទាំងនោះគឺជាអត្តសញ្ញាណរបស់ខ្លួនឯង របស់គ្រួសារ និងជារបស់សង្គមជាតិ។ នេះជាការលើកឡើងរបស់ឯកឧត្ដម ឆាត សុឆេត អ្នកនាំពាក្យក្រសួងធម្មការ និងសាស​នា។

ឯកឧត្ដម ឆាត សុឆេត មានប្រសាសន៍​ក្នុង​បទសម្ភាសន៍ជាមួយ​ AMS Education ថា ប្រជាពលរដ្ឋដែលប្រកាន់ព្រះពុទ្ធសាសនាទាំងអស់ ជាពិសេសយុវជនត្រូវស្វែងយល់ឱ្យបានច្បាស់លាស់អំពីពិធីបុណ្យជាតិទាំងអស់របស់ប្រទេសកម្ពុជា ជាក់ស្ដែងដូចជាក្នុងឱកាសបុណ្យភ្ជុំបិណ្ឌ ជាពិធីបុណ្យមួយ​មានអត្ថន័យផ្គួបផ្សំគ្នា អំពីពីធីបុណ្យកាន់បិណ្ឌ និងភ្ជុំបិណ្ឌ ដែលមានន័យថា ការកាន់ដុំបាយ ឬប្រមូលផ្ដុំនៃដុំបាយ។ អត្ថន័យនៃការកាន់ដុំបាយ គឺមានន័យបីបញ្ចូលគ្នាដោយទីមួយ គឺ បាយបត្តបូរ ទីពីរបាយបោះបាយបិណ្ឌ និងទីបីគឺជាបាយរាប់បាត្រ ដែលទាំងអស់នេះជាការកើតចេញពីសទ្ធារបស់ពុទ្ធសាសនិក ដែលយុវជនត្រូវស្វែងយល់ដឹង និងប្រតិបត្តិឱ្យបានខ្ជាប់ខ្ជួន។​

ក្នុងវចនានុក្រម សម្ដេចសង្ឃជួនណាត បាយបត្តបូរ ជាបាយបំពេញបាត្រ (បាយរាប់បាត្រ) ឬបាយសម្រាប់បំពេញបាត្រ គឺបាយដែលទាយកគេយកបម្រុងនឹងថែមក្រែងភិក្ខុសង្ឃខ្វះខាតឆាន់មិនគ្រាន់ ។ ហៅម្យ៉ាងថា បាយបិតបូរ  “បាយសម្រាប់បំពេញផលឱ្យប្រេត” គឺបាយដែលទាយកប្រគេនភិក្ខុសង្ឃ ហើយឧទ្ទិសផលបុណ្យជូនទៅបុគ្គលដែលចែកឋានទៅកាន់បរលោកហើយ ។

ឯកឧត្ដម ឆាត សុឆេត បានបន្តថា ការស្វែងយល់អំពីពិធីបុណ្យទាំងអស់នេះ គឺមានសារៈសំខាន់ខ្លាំងណាស់ និងជាចំណេះដឹងផ្នែកព្រះពុទ្ធសាសនា ដោយពិធីទាំងនេះត្រូវបានប្រារព្ធឡើងជារៀងរាល់ឆ្នាំ និងបានប្រារព្ធឡើងតាំងពីថ្នាក់ព្រះមហាក្សត្រ នាម៉ឺនមន្ត្រី រហូតមកដល់ប្រជាពលរដ្ឋទូទាំងប្រទេសដែលកាន់ព្រះពុទ្ធសាសនា។ ឯកឧត្ដមបន្តថា ពិធីបុណ្យភ្ជុំបិណ្ឌនេះមានពីរ ដោយចាប់ពីថ្ងៃ១រោច ដល់ ១៤រោច ហៅថាថ្ងៃកាន់បិណ្ឌ និងថ្ងៃទី១៥រោចជាថ្ងៃឆ្លង ហៅថា ថ្ងៃបុណ្យភ្ជុំបិណ្ឌ។

អ្នកនាំពាក្យក្រសួងធម្មការ និងសាសនា រូបនេះបន្ថែមថា ក្នុងន័យមួយទៀត នៃពិធីបុណ្យភ្ជុំបិណ្ឌ មានបួន គឺ ទីមួយជាការប្រារព្ធឡើងដើម្បីសាមគ្គីភាព ទីពីរប្រារព្ធឡើងដើម្បីផ្គត់ផ្គង់ និងទំនុងបម្រុងដល់ព្រះសង្ឃដែលគង់ចាំព្រះវស្សា និងសិក្សារៀនសូត្រធម៌វិន័យ ទីបីប្រារព្ធឡើងដើម្បីជាការនឹករលឹកដល់គុណនុបការរបស់ឧបការីជនដែលបានចិញ្ចឹមបីបាច់ ថែរក្សា និងផ្ដល់កំណើតឱ្យយើង និងចំណុចទីបួន គឺធ្វើឡើងដើម្បីកសាងកុសលទុកជាទីពឹងសម្រាប់ខ្លួនឯងឱ្យជួបសុខចម្រើន ភាពរីករាយ និងការជួបជុំសាច់ញាតិ និងមនុស្សល្អជុំវិញខ្លួន។ ទាំងនេះហើយជាអ្វីដែលប្រជាពលរដ្ឋដែលកាន់ព្រះពុទ្ធសាសនា ជាពិសេសយុវជនត្រូវដឹង ស្វែងយល់ និងប្រកាន់ឱ្យបានខ្ជាប់ខ្ជួន៕