កុមារី ង្វៀន បាវអាន ដែលទើបតែមានអាយុ១០ឆ្នាំ មកពីសាលាបឋមសិក្សា ប៊ូយ វ៉ាន់បា ក្នុងទីក្រុងហូជីមិញទទួលបានពិន្ទុ IELTS សរុប 8.5 ក្នុងការប្រឡងលើកដំបូងរបស់នាង ទោះបីជានាងមិនដែលរៀន នៅមជ្ឈមណ្ឌលភាសាអង់គ្លេស ឬរៀនគួរបន្ថែមក៏ដោយ, នេះបើយោងតាមកាសែតវៀតណាម VN Express។

យោងតាមស្ថិតិ IELTS អ្នកប្រឡងភាគច្រើន នៅក្នុងប្រទេសវៀតណាម មានអាយុចន្លោះពី ១៦ ទៅ ២២ឆ្នាំ ហើយមានតែប្រហែល 1% ប៉ុណ្ណឹង ដែលទទួលបានពិន្ទុ 8.5 ឬខ្ពស់ជាងនេះ។

ចាប់ពីកម្រិត 8.0 ទៅ បេក្ខជន ត្រូវបានចាត់ទុកថា មានជំនាញខ្ពស់ សមត្ថភាពក្នុងការជជែកដេញដោលលក្ខណៈស្មុគស្មាញ និងផ្ដល់ហេតុផលលម្អិតជាភាសាអង់គ្លេស។

បាវ អាន និយាយថា ៖ «រាល់ពេលនិយាយអង់គ្លេស ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាងាយស្រួល និងជាធម្មជាតិ។ ខ្ញុំមិនមានយុទ្ធសាស្ត្រ ឬពិន្ទុគោលដៅណាមួយឡើយ។ ខ្ញុំគ្រាន់តែចង់ដឹងថា សមត្ថភាពរបស់ខ្ញុំស្ថិតនៅកម្រិតណា។»

នាងបញ្ជាក់បន្ថែមថា នាងមិនមានវិធីសាស្ត្រពិសេសអ្វីនោះទេ, នៅសាលារៀន ក្រៅពីរៀន មេរៀនភាសាអង់គ្លេស ក្នុងសៀវភៅសិក្សាគោល នាងរៀនវគ្គបន្ថែមចំនួន២ ក្នុងមួយសប្ដាហ៍ជាមួយគ្រូជនជាតិដើម។ នាងបាននិយាយ អំឡុងពេលនេះថា «ពេលវេលាឆ្កួតៗ – Crazy time» ព្រោះនាងអាចនិយាយភាសាអង់គ្លេសបានដោយសេរីជាមួយមិត្តរួមថ្នាក់ និងគ្រូរបស់នាង។

លោកស្រី ថាញ់ ញ៉ាន វ័យ៣៨ឆ្នាំ ជាម្ដាយរបស់ បាវអាន និយាយថា នាងបានកើតនៅសហរដ្ឋអាមេរិក ហើយក្រុមគ្រួសាររបស់គាត់បាននិយាយភាសាវៀតណាមនៅផ្ទះ ដើម្បីជួយឱ្យនាងចេះនិយាយភាសាកំណើត ប៉ុន្តែក្នុងជីវិតរស់នៅប្រចាំថ្ងៃ គឺនាងប្រើប្រាស់ភាសាអង់គ្លេស ទាំងការអានសៀវភៅ មើលតុក្កតា និងមើលកម្មវិធីទូរទស្សន៍។

លោកស្រី បន្ថែមថា កុមារីអាន មានទេពកោសល្យពិសេស ផ្នែកភាសាតាំងពីតូចមកម្ល៉េះ។ ដោយលោកស្រីលោកឡើងថា «នៅពេលនាងមានអាយុប្រហែល ២ឆ្នាំកន្លះ នាងធ្វើឱ្យយើងភ្ញាក់ផ្អើល តាមរយៈការអានប្រយោគមួយចំនួន ក្នុងអត្ថបទកាសែត ពេលកំពុងអង្គុយជាមួយឪពុករបស់នាង។ នោះជាពេលដែលយើងបានដឹងថា នាងអាចអានភាសាអង់គ្លេសបាន។»

នៅពេលផ្លាស់មករស់នៅប្រទេសវៀតណាម នៅអាយុ៣ឆ្នាំ ឪពុករបស់នាង បានប្ដូរមកនិយាយភាសាអង់គ្លេសជាមួយនាង ដើម្បីធានាថា នាងនឹងមិនភ្លេចភាសាអង់គ្លេសនោះទេ។ សម្រាប់ឱកាសពិសេស ឪពុកម្ដាយរបស់នាងបានផ្ដល់រង្វាន់ដល់នាង គឺសៀវភៅ «ហារី ផតធ័រ» និងសៀវភៅជាភាសាអង់គ្លេសជាច្រើនទៀត។

បើតាមម្ដាយរបស់នាង អាន មានសមត្ថភាព អាន និងនិយាយភាសាអង់គ្លេស បានដោយងាយដូចភាសាវៀតណាមដែរ ​បើទោះបីជានាងមិនដែលទៅរៀននៅមជ្ឈមណ្ឌលភាសាអង់គ្លេស ឬជួលគ្រូមកបង្រៀនក៏ដោយ។ ប៉ុន្តែ ដោយសារនាងរៀនភាសាអង់គ្លេសភាគច្រើន ដោយខ្លួនឯង នាងមិនពូកែវេយ្យាករណ៍ ឬកំណត់កាលនោះទេ។ នាងគ្រាន់តែយល់ និងប្រើវា ដោយវិចារណញាណ។

ដំបូងឡើយ ឪពុកម្ដាយរបស់នាង មានគម្រោងចង់ឱ្យនាងធ្វើតេស្ត Cambridge Flyers (តេស្តភាសាសម្រាប់មនុស្សវ័យក្មេង) ដើម្បីពង្រឹងមសមត្ថភាពមុនដាក់ពាក្យចូលរៀន ថ្នាក់មធ្យមសិក្សា។ ប៉ុន្តែក្រោយមក ឪពុកម្ដាយរបស់នាង បានគិតថា ប្រសិនបើជ្រុលជាធ្វើតេស្តសមត្ថភាពភាសាអង់គ្លេសទៅហើយ គឺ កុមារីអាន គួរតែសាកល្បងធ្វើតេស្ត IELTS តែម្ដង។

ប្រហែល ៦សប្ដាហ៍មុនពេលធ្វើតេស្ត​ កុមារី អាន បានចាប់ផ្ដើម ងាយស្រួលសម្របខ្លួនជាមួយនឹងការធ្វើតេស្ត IELTS ក្រោមការណែនាំរបស់ឪពុកនាង ដោយធ្វើលំហាត់ចំនួន ៣ ទៅ ៤ជារៀងរាល់ថ្ងៃ។

សម្រាប់ កុមារី អាន គឺមានភាពជឿជាក់ខ្លាំងបំផុត លើការស្ដាប់ និងការនិយាយ។ ក្នុងការអាន នាងបានធ្វើសំណួរងាយជាមុនសិន ហើយបន្ទាប់មកធ្វើសំណួរលំបាក។

នៅក្នុងផ្នែកនិយាយ អាន បានពិភាក្សាអំពីម្ហូបបរទេស ដែលនាងចូលចិត្ត សកម្មភាពនាំចូល-នាំចេញ និងអ្វីដែលនាងចូលចិត្ត និងមិនចូលចិត្តអំពីទីក្រុង ដែលនាងរស់នៅ។ នាងបានពិពណ៌នាអំពីការញ៉ាំស៊ូស៊ីនៅប្រទេសវៀតណាម ដោយរំលឹកឡើងវិញនូវការតុកតែង និងការបង្ហាញរបស់ភោជនីយដ្ឋាន ដែលធ្វើឱ្យនាងមានអារម្មណ៍ដូចភាពរស់រវើកជាមួយនឹងអាគារខ្ពស់ៗ ភាពងាយស្រួលទំនើបៗ និងសាកលវិទ្យាល័យជាច្រើន។

នៅក្នុងការសរសេរ នាងត្រូវបានគេសួរថា តើការចេះភាសាសកលតែមួយនឹងមានប្រយោជន៍ដែរឬទេ? ទោះបីជានាងស្រឡាញ់ភាសាអង់គ្លេសក៏ដោយ នាងអះអាងថា វាមិនអាចទៅរួចនោះទេ។

កាលពីមួយឆ្នាំមុន កុមារី អាន បានចាប់ផ្ដើម រៀន ភាសាអាល្លឺម៉ង់ និងបារាំង ហើយបានចូលរួមវគ្គសិក្សាអនឡាញជាច្រើន៕