ព្រឹត្តិការណ៍ព័ត៌មាន
ចំណេះជីវិត
ជំនាញ
យុវជនឆ្នើម
អប់រំកុមារតូច
ព័ត៌មានអាហារូបករណ៍
មាតិកាឌីជីថល
អនាគត
ពន្លកបៃតង
កម្ពុជា 360°
បដិវត្តន៍ឧស្សាហកម្មទីបួន ឬដែលគេហៅជាញឹកញាប់ថា ឧស្សាហកម្ម ៤.០ កំពុងមានឥទ្ធិពលយ៉ាងខ្លាំងលើរបៀបបណ្តុះបណ្តាលមនុស្សជំនាន់ថ្មីនាពេលបច្ចុប្បន្ននេះ ដើម្បីឱ្យពួកគេត្រៀមខ្លួនសម្រាប់ទីផ្សារការងារនាពេលអនាគត។
តាមការសិក្សាស្រាវជ្រាវរបស់អ្នកអប់រំពិភពលោក កុមារថ្ងៃនេះ យ៉ាងហោចណាស់ត្រូវដូរការងារ៧ដងក្នុងមួយជីវិតរបស់ពួកគេ ហើយការងារចំនួន៥ នៅក្នុងចំណោមការងារទាំងនោះ គឺនៅមិនទាន់មានរូបរាងនៅឡើយ ហើយគេក៏មិនដឹងដែរថា អ្វីដែលកុមារកំពុងរៀននៅសាលានាពេលបច្ចុប្បន្ន វាឆ្លើយតបទៅនឹងការងារក្នុងរយៈពេល១៥ឆ្នាំទៀតដែរឬទេ? ហើយបើតាមការសន្និដ្ឋាន នៅឆ្នាំ២០៣០ មនុស្សវ័យក្មេងជាងពាក់កណ្តាល នឹងគ្មានការងារធ្វើ ដោយសារតែម៉ាស៊ីនធ្វើជំនួស ខណៈសមត្ថភាពរបស់ពួកគេមិនឆ្លើយតបទៅនឹងតម្រូវការការងារនៅក្នុងឆ្នាំ២០៣០នោះ។ ដូច្នេះ តើគេនឹងអប់រំកុមារតូចយ៉ាងដូចម្តេចនៅក្នុងបរិបទបដិវត្តឧស្សាហកម្មទី៤នេះ?
លោកជំទាវ គឹម សេដ្ឋានី រដ្ឋលេខាធិការក្រសួងអប់រំ យុវជន និងកីឡា និងជាអ្នកជំនាញអប់រំកុមារតូច មានប្រសាសន៍ថា តាំងតែពីឆ្នាំ២០១៨ នៅក្នុងវេទិកាសេដ្ឋកិច្ចពិភពលោក គេបានបង្ហាញថា នៅក្នុងបដិវត្តកម្មឧស្សាហកម្មទី៤ បំណិនសតវត្សទី២១ គឺអ្នកអប់រំត្រូវយកចិត្តទុកដាក់ទៅលើជំនាញគ្រឹះចំនួន១៦ ដែលជាតម្រូវការរបស់សិស្សានុសិស្ស ដើម្បីត្រៀមលក្ខណៈនៅក្នុងការឆ្លើយតបទៅនឹងតម្រូវការទីផ្សារពលកម្ម ដែលមានជាអាទិ៍ ៖ សមត្ថភាពលើការសរសេរ និងអាន, សមត្ថភាពលេខនព្វន្ត, សមត្ថភាពផ្នែកវិទ្យាសាស្រ្ត, សមត្ថភាពផ្នែកបច្ចេកវិទ្យា ICT, សមត្ថភាពផ្នែកហិរញ្ញវត្ថុ, ការយល់ដឹងពីវប្បធម៌ និងពលរដ្ឋល្អ, ការគិតពិចារណា និងដោះស្រាយបញ្ហា, ការច្នៃប្រឌិត, ទំនាក់ទំនង, ការធ្វើកិច្ចសហប្រតិបត្តិការ, ការចង់ចេះចង់ដឹង, គំនិតផ្តួចផ្តើម, ការតស៊ូ និងភាពអត់ធន់, ការបន្ស៊ាំ និងការទទួលយក, ភាពជាអ្នកដឹកនាំ និង ការយល់ដឹងពីសង្គម និងវប្បធម៌។
លោកជំទាវ គឹម សេដ្ឋានី បានបញ្ជាក់ថា គេបានធ្វើការសិក្សាទៅលើក្រុមហ៊ុនធំៗចំនួន៩០០នៅលើពិភពលោក ហើយរកឃើញថា ក្រុមហ៊ុនដែលជោគជ័យ ភាគច្រើននៃបុគ្គលិករបស់គេ គឺមានជំនាញទន់ច្រើនជាងបុគ្គលិកដែលមានជំនាញរឹង។
“ជំនាញទន់ គឺជាជំនាញដែលពាក់ព័ន្ធបំផុតសម្រាប់អនាគត។ ការងារដែលសូម្បីតែបញ្ញាសប្បនិម្មិត (AI) មិនអាចជំនួសបានដែរនោះ គឺជាការងារដែលត្រូវការបុគ្គលិកលក្ខណៈរឹងមាំរបស់មនុស្ស”
បើតាមអ្នកប្រាជ្ញខាងកុមារតូចនិយាយថា អន្តរាគមន៍កុមារក្នុងវ័យដំបូង គឺសំខាន់ណាស់សម្រាប់ការអភិវឌ្ឍមូលធនជំនាញមិនមែនពុទ្ធិបញ្ញា និងមូលធនជំនាញពុទ្ធិបញ្ញា។ លោកជំទាវពន្យល់ថា កុមារតូចមានការអភិវឌ្ឍនូវចំណេះដឹង បំណិន គឺអាស្រ័យទៅលើបរិបទដែលពួកគេទទួលបាន ពោលគឺអាស្រ័យទៅលើសង្គមដែលគេរស់នៅ ជាមួយនឹងការអប់រំ ហើយការផ្តល់នូវបំណិនដែលជាមូលដ្ឋានគ្រឹះ ទាំងបំណិនបញ្ញា ដែលគេហៅថា បំណិនរឹង និងបំណិនពុទ្ធិមិនមែនបញ្ញា តាំងពីកុមារតូច គឺវាបានលូតលាស់ ហើយវាជាមូលដ្ឋានសម្រាប់ការអភិវឌ្ឍខ្លួនរបស់ពួកគេពេញមួយជីវិត។
សរុបមកវិញ ក្នុងសម័យបដិវត្តន៍ឌីជីថល ការផ្តោតលើការអប់រំកុមារតូចត្រូវតែផ្លាស់ប្តូរពីការទន្ទេញចាំ ទៅជាការអភិវឌ្ឍជំនាញច្នៃប្រឌិត ភាពអត់ធ្មត់ និងសមត្ថភាពគ្រប់គ្រងអារម្មណ៍ ដើម្បីត្រៀមខ្លួនសម្រាប់ការចូលរៀននៅបឋមសិក្សា និងការទទួលយកនូវការអប់រំពេញមួយជីវិត។ នេះជាមូលដ្ឋានសម្រាប់ការរៀបចំមនុស្សជំនាន់ថ្មីឱ្យឆ្លើយតបនឹងសង្គមដែលមានបច្ចេកវិទ្យារីកចម្រើន៕
