កំហឹងគឺជាអារម្មណ៍ធម្មជាតិដែលកូនៗតែងតែជួបប្រទះ ហើយភារកិច្ចរបស់ឪពុកម្តាយគឺត្រូវណែនាំឱ្យគេចេះគ្រប់គ្រង និងបង្ហាញវាតាមវិធីដែលមិនធ្វើឱ្យ​ខ្លួនឯង ឬអ្នកដទៃឈឺចាប់។ ខាងក្រោមនេះជាវិធីសាស្រ្តសំខាន់ៗដែលឪពុកម្តាយ​ ឬអ្នកអាណាព្យាបាល​អាចយកទៅអនុវត្ត ដើម្បីជួយ​កូនក្នុងការ​គ្រប់គ្រងកំហឹង។

១. ទទួលស្គាល់អារម្មណ៍របស់កូន ៖ ជំហានដំបូង និងសំខាន់បំផុត គឺការទទួលស្គាល់ថា អារម្មណ៍កំហឹងរបស់កូនគឺពិត។ កុំបដិសេធ ឬថាកូនមិនត្រូវមានអារម្មណ៍អញ្ចឹង។ ផ្ទុយទៅវិញ ត្រូវប្រាប់កូនថា “ម៉ាក់/ពុកឃើញថា កូនកំពុងខឹង” ឬ “ពុកយល់ថា វាពិតជាធ្វើឱ្យ​កូនខឹងមែន”។ ការទទួលស្គាល់នេះអាចជួយឱ្យ​កូនអនុញ្ញាតខ្លួនឯងឱ្យមានអារម្មណ៍នោះ រួចចាប់ផ្តើមដោះស្រាយបញ្ហា ជាជាងការប្រយុទ្ធបដិសេធនឹងអារម្មណ៍ខ្លួនឯង។ បន្ទាប់មក ជួយកូនកំណត់ឈ្មោះអារម្មណ៍ដែលកើតឡើង ដោយប្រើពាក្យដូចជា ខឹង ឈឺចិត្ត អស់សង្ឃឹម ឬ មិនយល់ព្រម។

២. បង្រៀនជំនាញដោះស្រាយបញ្ហា ៖ នៅពេលកូនស្ងប់បន្តិចហើយ ជួយគេវិភាគមូលហេតុពិតប្រាកដនៃកំហឹង។ សួរសំណួរដើម្បីជួយគេស្វែងយល់ថា តើមានអ្វីកើតឡើង? តើអ្វីដែលធ្វើឱ្យអារម្មណ៍នេះកើតឡើង? នៅពេលដែលដឹងហេតុផលហើយ ណែនាំឱ្យ​កូនរកដំណោះស្រាយ ហើយពិភាក្សាជាមួយគ្នាអំពីលទ្ធផលដែលអាចកើតមានពីជម្រើសនីមួយៗ។ ការធ្វើបែបនេះបង្រៀនកូនឱ្យគិតដោយសន្តិវិធី ជាជាងប្រតិកម្មតបភ្លាមៗ។

៣. បង្កើតវិធីសាស្រ្តបញ្ចេញកំហឹង ៖ កំហឹងបង្កើតថាមពលរាងកាយដ៏ខ្លាំងក្លា, សូមជួយកូនរកមធ្យោបាយដើម្បីបញ្ចេញថាមពលនោះតាមវិធីសុវត្ថិភាព ដូចជាឱ្យ​គេមានពេលស្ងៀមស្ងាត់នៅកន្លែងដែលមានសុវត្ថិភាព អនុញ្ញាតឱ្យគេធ្វើសកម្មភាពរាងកាយដូចជាលោត ដាល់ខ្សាច់ក្នុងប្រអប់ ដកដង្ហើមជ្រៅៗ ឬគូរគំនូរដោយសេរី។ អ្នកក៏អាចបង្កើត “កន្លែងស្ងប់ស្ងាត់” នៅក្នុងផ្ទះដែលកូនអាចទៅអង្គុយដើម្បីធូរស្បើយពេលមានអារម្មណ៍ខឹងខ្លាំង។

៤. ធ្វើជាគំរូល្អ ៖ កូនរៀនភាគច្រើនតាមរយៈការសង្កេតអ្វីដែលឪពុកម្តាយធ្វើ, ដូច្នេះ ការបង្ហាញជាគំរូពីរបៀបគ្រប់គ្រងកំហឹងរបស់អ្នកផ្ទាល់គឺជារឿងសំខាន់។ នៅពេលអ្នកខឹង អ្នកអាចនិយាយអំពីអារម្មណ៍របស់អ្នកទៅកូន ដូចជា “ថ្ងៃនេះម៉ាកពិតជាខឹងណាស់ពីប្រធានការងារ តែម៉ាកនឹងត្រូវដើរបន្តិច ហើយដកដង្ហើមសិនមុននឹងតបវិញ”។

៥. កសាងទំនាក់ទំនងគ្រួសារដែលមានការយល់ដឹង ៖ បង្កើតបរិយាកាសគ្រួសារដែលអារម្មណ៍ទាំងអស់ត្រូវបានទទួលស្គាល់ ប៉ុន្តែក៏មានព្រំដែនច្បាស់លាស់អំពីអាកប្បកិរិយាដែលអាចទទួលយកបាន។ ឧទាហរណ៍ វាជាការធម្មតាដែលខឹង ប៉ុន្តែមិនអនុញ្ញាតឱ្យវាយ ឬស្រែកជេរប្រទេច។ ការកំណត់ព្រំដែនដែលមានភាពច្បាស់លាស់និងស្ថេរភាព ជួយឱ្យ​កូនមានអារម្មណ៍មានសុវត្ថិភាព និងអាចទស្សន៍ទាយបាន។ ក្នុងពេលជាមួយគ្នា ផ្តល់ការលើកទឹកចិត្តដល់កូន ដើម្បីឱ្យគេអភិវឌ្ឍទំនុកចិត្តលើសមត្ថភាពរបស់ខ្លួនក្នុងការគ្រប់គ្រងបញ្ហា។

៦. អនុវត្តតាមរយៈការលេង ៖ សម្រាប់កុមារ ការលេងគឺជាមធ្យោបាយរៀនដ៏ល្អប្រសើរ។ អ្នកអាចប្រើសៀវភៅរូបភាពដែលនិទានពីអារម្មណ៍ ឬបង្កើតសកម្មភាពសិល្បៈដូចជាគូរគំនូរ លាយពណ៌ ឬផ្ទាំងសំឡេង ដើម្បីឱ្យកូនបង្ហាញអារម្មណ៍របស់ខ្លួន។ ការអនុវត្តទាំងនេះធ្វើឱ្យការរៀនគ្រប់គ្រងអារម្មណ៍កាន់តែទាក់ទាញ និងមិនគំរាមកំហែងសម្រាប់កូន។

ការណែនាំកូនឱ្យចេះគ្រប់គ្រងកំហឹងតាមបែបវិជ្ជមាន នឹងជួយ​ដល់សុខភាពផ្លូវចិត្ត ទំនាក់ទំនងសង្គម និងសមត្ថភាពដោះស្រាយបញ្ហារបស់គេនាពេលអនាគត៕