នាយកដ្ឋានបរិវត្តកម្មឌីជីថល នៃក្រសួងអប់រំ យុវជន និងកីឡា សហការជាមួយក្រុមហ៊ុន KOOMPI កាលពីសប្តាហ៍មុន បានចុះធ្វើការ​ដំឡើង និងបំពាក់ឧបករណ៍ឌីជីថល​សម្រាប់​គាំទ្រ​ដល់​ការ​រៀន និង​បង្រៀន​នៅ​សាលា​រៀនបណ្តោះអាសន្ន ស្ថិត​ក្នុងសាលា​បឋមសិក្សា​កណ្តោល ស្រុកថ្មពួក ខេត្ត​បន្ទាយមានជ័យ។

បើតាមក្រសួងអប់រំ បេសកកម្មនេះមានគោលបំណងឆ្លើយតបបន្ទាន់ ដើម្បីធានាថាការសិក្សា​របស់សិស្សានុសិស្ស​ភៀសសឹក​ដែលរងផលប៉ះពាល់ពីជម្លោះព្រំដែន មិនត្រូវបានរអាក់រអួល ឬបោះបង់ចោលឡើយ។ ក្នុងនោះដំណោះស្រាយ​បច្ចេកវិទ្យាបន្ទាន់ដែលបានដាក់​ឱ្យ​ប្រើប្រាស់រួមមាន បណ្ណាល័យឌីជីថលក្រៅបណ្ដាញ (Offline Content Server និង​ Local Wi-Fi Hotspot) ឧបករណ៍ផ្ទុកមាតិកាសិក្សាទំហំ ២តេរ៉ាបៃ ដែលអនុញ្ញាតឱ្យគ្រូ និងសិស្សចូលប្រើប្រាស់ និងទាញយកសៀវភៅជាង ៣,០០០ក្បាល និងវីដេអូបង្រៀនរាប់ពាន់ឃ្លីប ដោយមិនចាំបាច់មានអ៊ីនធឺណិត ។

នាយកដ្ឋានបរិវត្តកម្មឌីជីថល ក៏បានបំពាក់កុំព្យូទ័រយួរដៃ១គ្រឿងសម្រាប់គ្រូបង្រៀន កុំព្យូទ័រ KOOMPI ចំនួន ១០គ្រឿង ដើម្បីឱ្យសិស្សានុសិស្សអនុវត្តបំណិនឌីជីថលផ្ទាល់ ។ ដំឡើងប្រព័ន្ធសូឡា ១ឈុត ដែលអាចរក្សាថាមពល ១៥គីឡូវ៉ាត់ម៉ោង ធានាដល់ការប្រើប្រាស់កុំព្យូទ័រដែលបាន​បំពាក់ និងឧបករណ៍អេឡិចត្រូនិកបានទៀងទាត់ ទោះបីស្ថិតក្នុងតំបន់ដាច់ស្រយាលក៏ដោយ។

លោកបណ្ឌិត សុខ សូត្រ ព្រឹទ្ធបុរសមហាវិទ្យាល័យអប់រំ នៃសាកលវិទ្យាល័យភូមិន្ទភ្នំពេញ បានកោត​សរសើរចំពោះ​គំនិតផ្តួចផ្តើមរបស់​នាយកដ្ឋានបរិវត្តកម្មឌីជីថល នៃក្រសួងអប់រំ យុវជន និងកីឡា ដែលបាន​ចុះទៅដំឡើង និងបំពាក់​ឧបករណ៍​ឌីជីថល​សម្រាប់គាំទ្រការរៀន និងបង្រៀន នៅសាលារៀន​បណ្តោះអាសន្ន ដោយថា ការ​នាំយកសាលារៀន​ឌីជីថល ទៅកាន់តំបន់ភៀសសឹក គឺជាការផ្តល់​នូវ​ “ដង្ហើម នៃក្តីសង្ឃឹម” ដល់​កុមារ​ដែល​កំពុង​បាត់បង់​ឱកាស, ជួយធានានិរន្តរភាពនៃការសិក្សា និងកាត់បន្ថយគម្លាតអប់រំ។

យ៉ាងណាក៏ដោយ ក្រៅពីការអប់រំចំណេះដឹងទូទៅតាមប្រព័ន្ធឌីជីថល លោកបណ្ឌិត សុខ សូត្រ បានផ្ដល់អនុសាសន៍ ២ចំណុចដល់ក្រសួងគួរដាក់បញ្ចូលជាបន្ទាន់សម្រាប់សិស្សនៅតំបន់ភៀសសឹក រួមមាន ​ទី១. ការបណ្តុះបណ្តាល​ជំនាញ​បច្ចេកទេស និងវិជ្ជាជីវៈកម្រិតមូលដ្ឋានដែលចំណាយតិច (Cheap Practical Skills) ៖ កុមារ និងយុវជន​នៅតំបន់​ភៀសសឹក ត្រូវការជំនាញដែលពួកគេអាចយកទៅអនុវត្តបានភ្លាមៗដើម្បីរស់រាន ដូចជា ជំនាញដាំបន្លែ សំអាតបរិស្ថាន កែច្នៃម្ហូបអាហារ ការជួសជុលសម្ភារៈប្រើប្រាស់បឋម ឬកសិកម្មខ្នាតតូច ដែលមិនទាមទារឧបករណ៍ថ្លៃៗ តែអាច​ជួយ​ពួកគេដោះស្រាយបញ្ហាជីវភាពប្រចាំថ្ងៃ និងមានប្រយោជន៍សម្រាប់សហគមន៍ពួកគេនៅពេលនោះ។ ​ទី២ ការពង្រឹងហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធរូបវន្ត និងសុវត្ថិភាព ៖ ទោះបីយើងមានសាលាឌីជីថលក៏ដោយ ក៏កុមារត្រូវការ​ទីកន្លែងដែលមានសុវត្ថិភាពដើម្បីអង្គុយរៀន។ ការគាំទ្របន្ថែម គួរតែផ្តោតលើការសាងសង់មណ្ឌលសិក្សា​បណ្តោះអាសន្នដែលមានស្តង់ដារ មានប្រព័ន្ធការពារទឹកភ្លៀង និងកម្តៅ រួមទាំងការផ្តល់នូវឧបករណ៍សាកថ្មរួម (Charging Stations) ព្រោះបើគ្មានហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធមូលដ្ឋានទាំងនេះទេ ឧបករណ៍ឌីជីថលនឹងក្លាយជា​ឥតប្រយោជន៍​ក្នុងរយៈពេល​តែប៉ុន្មានថ្ងៃប៉ុណ្ណោះ៕