យោងតាម United Nations Population Division ចំនួនមនុស្សដែលមានអាយុចាប់ពី ៦៥ ឆ្នាំឡើងទៅ ត្រូវបានគេរំពឹងថា នឹងកើនឡើងទ្វេដងក្នុងរយៈពេល ៣ទសវត្សរ៍ខាងមុខ ដែលឈានដល់ ១,៦ពាន់លាននាក់នៅឆ្នាំ២០៥០។
បច្ចុប្បន្នជប៉ុន ជាប្រទេសដែលឈរនៅលើកំពូលតារាងជាប្រទេសដែលមានប្រជជនវ័យចំណាស់ច្រើនជាង ខណៈប្រទេសដែលមានសេដ្ឋកិច្ចធំៗនៅអាស៊ីផ្សេងទៀត ក៏កំពុងមានកំណើនមនុស្សចាស់យ៉ាងឆាប់រហ័សផងដែរ។ កំណើននេះកើតឡើង ដោយសារអាយុសង្ឃឹមរស់របស់ប្រជាជនក្នុងប្រទេសទាំងនោះ មានភាពប្រសើរឡើងយ៉ាងឆាប់រហ័សក្នុងរយៈពេលប៉ុន្មានទសវត្សរ៍ចុងក្រោយ។

នៅឆ្នាំ២០៥០ ចំនួនប្រជាជននៃទីក្រុងហុងកុង កូរ៉េខាងត្បូង និងជប៉ុន ដែលមានអាយុចាប់ពី៦៥ នឹងមានរហូតទៅដល់ប្រហែល ៤០ភាគរយនៃប្រជាជនសរុប ដែលទិន្នន័យនេះមានភាពខុសគ្នាខ្លាំង បើធៀបទៅនឹងទិន្នន័យក្នុងពេលបច្ចុប្បន្ន។ នាយកដ្ឋានអង្គការសហប្រជាជាតិទទួលបន្ទុកកិច្ចការសេដ្ឋកិច្ច និងសង្គម បានសរសេរក្នុងរបាយការណ៍សង្គមពិភពលោកឆ្នាំ២០២៣ ថា «ភាពចាស់នៃចំនួនប្រជាជន គឺជានិន្នាការសកលនៃពិភពលោកសម័យទំនើប»។ យើងអាចចាត់ទុករឿងនេះ ជាភាពជោគជ័យដ៏សំខាន់មួយក្នុងការថែទាំសុខភាពរបស់មនុស្សជាតិ ប៉ុន្តែលទ្ធផលនេះគឺនាំមកនូវទាំងបញ្ហាប្រឈម និងឱកាស។

បញ្ហាប្រឈមចម្បងមួយសម្រាប់ប្រទេសដែលមានចំនួនប្រជាជនវ័យចំណាស់ច្រើន គឺត្រូវធានាឱ្យបានថា សេដ្ឋកិច្ចជាតិអាចផ្គត់ផ្គង់តម្រូវការប្រើប្រាស់របស់មនុស្សចាស់ដែលកំពុងតែកើនឡើងយ៉ាងគំហុក។ លើសពីនេះ ត្រូវធានាឱ្យបាននូវសមភាពក្នុងការទទួលបានការអប់រំ ការថែទាំសុខភាព និងឱកាសការងារពេញមួយជីវិត ដែលអាចជួយជំរុញសន្តិសុខសេដ្ឋកិច្ចនៅវ័យចាស់។
យ៉ាងណាមិញ បណ្តាប្រទេសនៅដំណាក់កាលដំបូងនៃការផ្លាស់ប្តូរប្រជាសាស្រ្តមានឱកាសរៀបចំផែនការជាមុន និងអនុវត្តវិធានការត្រឹមត្រូវមុនពេលវេលា ដែលធ្វើឱ្យប្រទេសទាំងនោះអាចគ្រប់គ្រងបញ្ហាកំណើនមនុស្សចាស់ប្រប្រកបដោយប្រសិទ្ធភាព៕






























