ពិភពលោកមានកុមារច្រើនជាង ២៥០លាននាក់ មិនមានឱកាសចូលរៀនក្នុងសាលា, បញ្ហានេះ បានធ្វើឱ្យកុមារ កំពុងរស់នៅក្នុងរង្វង់នៃភាពអស់សង្ឃឹម អំពើហិង្សា និងគ្មានកម្លាំងចិត្ត។ នៅប្រទេសចំណូលខ្ពស់ កុមារដែលមិនបានចូលរៀន មានត្រឹមតែ ៣ភាគរយប៉ុណ្ណោះនៃចំនួនសរុប ខណៈកុមារដែលមិនបានចូលរៀនក្នុងប្រទេសមានប្រាក់ចំណូលទាប មានរហូតដល់ ៣៣ភាគរយឯណោះ។ ក្នុងចំណោមប្រទេសក្រីក្របំផុតទាំង ៧៩ ដែលជារឿយៗកំពុងមានបញ្ហាសង្គ្រាម ការផ្លាស់ប្ដូរទីលំនៅជាប្រចាំ និងភាពអាសន្នទាក់ទងនឹងអាកាសធាតុ ត្រូវការទឹកប្រាក់ប្រមាណ ១០០ ប៊ីលានដុល្លារក្នុងមួយឆ្នាំ ដើម្បីដោះស្រាយបញ្ហានេះ។

វេទិកាសេដ្ឋកិច្ចពិភពលោក បានបង្ហាញថា មានកត្តាចម្បង ២ ដែលនាំឱ្យបញ្ហានេះ កើតឡើង រួមមាន ៖

១. កង្វះគ្រូបង្រៀនជុំវិញពិភពលោកចំនួន ៤៤លាននាក់ មានន័យថា ក្រុមកុមារក្រីក្រ កំពុងខ្វះការទទួលបានសេវា គ្រូបង្រៀន ដែលទទួលបានការបណ្តុះបណ្ដាល បំពាក់បរិក្ខាល្អ និងការយកចិត្តទុកដាក់។

២. ប្រជាជនចំនួន ១ភាគ៣ នៅតែមិនទាន់អាចប្រើប្រាស់អ៊ីនធឺណិតបាន ដែលបញ្ហានេះនាំឱ្យមានការរាំងស្ទះការទទួលយកវិធីសាស្ត្រច្នៃប្រឌិត ដើម្បីជួយកុមារ ដែលកំពុងត្រូវការជំនួយ។

នៅក្នុងប្រព័ន្ធអប់រំកំពូលៗ ការបង្រៀនមានគុណភាពអាចជួយឱ្យកុមារទទួលបានការអប់រំប្រកបដោយអត្ថន័យ ប៉ុន្តែនេះនៅតែជាបញ្ហាប្រឈមដ៏ធំ ហើយលទ្ធភាពអាចសម្រេចបានគឺនៅឆ្ងាយ។

ខណៈដែលនៅសល់ប្រាំឆ្នាំទៀត នឹងឈានដល់ឆ្នាំ២០៣០ វាជាការចាំបាច់ ដែលមេដឹកនាំមកពីរដ្ឋាភិបាល ឧស្សាហកម្ម និងសង្គមស៊ីវិល ត្រូវយល់ឱ្យបានស៊ីជម្រៅអំពីការចំណាយនៃសង្គម នយោបាយ និងសេដ្ឋកិច្ចនៃភាពអសកម្ម ហើយត្រូវគិតឡើងវិញអំពីរបៀបជំរុញការផ្លាស់ប្ដូរ។ នៅក្នុងកិច្ចប្រជុំកំពូលនៃការផ្លាស់ប្ដូរ ការអប់រំនៅឆ្នាំ២០២២ មេដឹកនាំពិភពលោក បានប្ដេជ្ញាចិត្ត ចំពោះផែនទីបង្ហាញផ្លូវហិរញ្ញប្បទាន ដែលមានបំណងធានាទំហំសារពើពន្ធ ដែលត្រូវប្រើ ដើម្បីពន្លឿន និងបិទគម្លាតមូលនិធិទឹកប្រាក់ដ៏ច្រើននៅក្នុងប្រទេសក្រីក្រ។ ប៉ុន្តែ ជាអកុសល ការវិនិយោគ លើវិស័យអប់រំកំពុងធ្លាក់ចុះក្នុងអត្រាដ៏គួរឱ្យព្រួយបារម្ភមួយ ខណៈពេលដែលការអភិវឌ្ឍ និងការច្នៃប្រឌិតថ្មីៗកំពុងស្ថិតនៅកម្រិតទាបបំផុត។

អនុសាសន៍កម្រិតខ្ពស់របស់អគ្គលេខាធិការ អង្គការសហប្រជាជាតិ ស្ដីពីវិជ្ជាជីវៈបង្រៀន ដែលបានចាប់ផ្ដើមកាលពីដើមឆ្នាំនេះ បានគូសបញ្ជាក់ថា ប្រទេសក្រីក្រជាច្រើន គឺជាប្រទេសដែលមានបញ្ហាកង្វះគ្រូបង្រៀនធ្ងន់ធ្ងរ។ បញ្ហានេះពិតជាធ្ងន់ធ្ងណាស់ សម្រាប់ប្រទេសដែលប្រឈមមុខនឹងជម្លោះ និងវិបត្តិអូសបន្លាយ ដែលនាំឱ្យកុមារត្រូវឈប់រៀនច្រើនខែ ឬច្រើនឆ្នាំ។ នៅក្នុងប្រទេសទាំងនេះ មានម្ចាស់ជំនួយផ្នែកអប់រំ ដែលកំពុងស្វែងរកមធ្យោបាយសាងសង់សាលារៀន នៅតាមជុំរំ គេចពីគ្រាប់បែក, ការផ្ដល់អាហារដល់សាលារៀន ទោះបីជាមានកម្ដៅក្ដៅខ្លាំង ឬការបង្កើតកម្មវិធីសិក្សាបង្រៀនភាសាក្នុងតំបន់ជាដើម។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ការដាក់កំហិតលើជំនួយមួយចំនួន មិនអាចដោះស្រាយបញ្ហា ពាក់ព័ន្ធនឹងគ្រូបង្រៀនមិនអាចទទួលបានប្រាក់ខែច្រើនខែ ដែលធ្វើឱ្យពួកគាត់មិនមានលទ្ធភាពចិញ្ចឹមគ្រួសាររបស់គាត់បាន។

ក្នុងអត្ថបទដដែលរបស់វេទិកាសេដ្ឋកិច្ចពិភពលោកបានបញ្ជាក់ ការអប់រំក្នុងសម័យកាល ៤.០ មិនអាចផ្ដោតតែលើសេដ្ឋកិច្ច ចំណេះដឹងនោះទេ តែយើងត្រូវវិនិយោគស្មើគ្នាទៅក្នុងសង្គមចំណេះដឹង មានន័យថា ការជ្រើសរើសបណ្ដុះបណ្ដាល និងរក្សាបុគ្គលិកដែលមានចំណេះដឹង ដែលអាចជួយសិស្សអាចបែងចែកការពិត និងរឿងប្រឌិត និងការដោះស្រាយបញ្ហាប្រកបដោយភាពច្នៃប្រឌិត។ ក្នុងពិភពលោក ដែលមានជម្លោះដូចបច្ចុប្បន្ន ទាមទារឱ្យមានការផ្លាស់ប្ដូរការអប់រំ ដែលវិនិយោគ ក្នុងការបង្កើតអ្នកដឹកនាំសម្រាប់អនាគត ដូច្នេះ យើងទាំងអស់គ្នា នឹងទទួលបានប្រយោជន៍ពីសេដ្ឋកិច្ច និងសង្គមរបស់យើងទាំងអស់គ្នា៕