ព្រឹត្តិការណ៍ព័ត៌មាន
ចំណេះជីវិត
ជំនាញ
យុវជនឆ្នើម
អប់រំកុមារតូច
ព័ត៌មានអាហារូបករណ៍
មាតិកាឌីជីថល
អនាគត
ពន្លកបៃតង
កម្ពុជា 360°
នៅខាងក្រៅមណ្ឌលប្រឡងបាក់ឌុបក្នុងរាជធានីភ្នំពេញ ឪពុកម្តាយមួយចំនួនបានចំណាយពេលអង្គុយរង់ចាំ និងផ្តល់កម្លាំងចិត្តដល់កូនៗរបស់ខ្លួន ដោយបង្ហាញទាំងក្តីបារម្ភ ក្តីសង្ឃឹម និងមោទកភាព ខណៈកូនៗកំពុងប្រឡងសញ្ញាបត្រមធ្យមសិក្សាទុតិយភូមិ ឬបាក់ឌុប ដែលជាជំហានសំខាន់ឆ្ពោះទៅរកការសិក្សា និងអនាគតការងារ។
លោក អ៊ុន អ៊ុង ដែលមានកូនប្រឡងនៅវិទ្យាល័យឥន្ទ្រទេវី បាននិយាយថា ការមកអង្គុយរង់ចាំកូននៅមណ្ឌលប្រឡង គឺជាផ្នែកមួយនៃការបំពេញតួនាទីជាឪពុក ដើម្បីផ្តល់កម្លាំងចិត្ត និងជំរុញឱ្យកូនខិតខំប្រឹងប្រែងក្នុងការប្រឡង។
លោកបន្តថា តាមការរៀបរាប់របស់កូន ការប្រឡងកាលពីថ្ងៃម្សិលមិញ ពេលព្រឹកមិនសូវមានបញ្ហាទេ ប៉ុន្តែវិញ្ញាសានៅម៉ោងទី២មានភាពពិបាកបន្តិច ដោយសារមានចំណុចខ្លះដែលកូនមិនទាន់បានរៀន ឬមិនទាន់ចេះច្បាស់។ ទោះជាយ៉ាងណា កូនរបស់លោកនៅតែសង្ឃឹមប្រហែល ៨០% ថានឹងអាចប្រឡងជាប់។
លោក អ៊ុន អ៊ុង និយាយថា «ទីមួយ យើងចង់ឃើញកូនមានអនាគតល្អ និងក្លាយជាមនុស្សល្អនៅក្នុងសង្គម។ ក្នុងនាមជាឪពុកម្តាយ យើងត្រូវចំណាយពេលលើកទឹកចិត្ត និងគាំទ្រកូននៅពេលប្រឡង ដើម្បីឱ្យគាត់មានភាពកក់ក្តៅ និងទំនុកចិត្ត»។
សម្រាប់លោកស្រី ពេជ្រ លក្ខិណា ដែលមកពីខេត្តស្វាយរៀង និងមានកូនមករៀននៅភ្នំពេញ ការមកអង្គុយរង់ចាំកូននៅមណ្ឌលប្រឡង គឺដើម្បីផ្តល់កម្លាំងចិត្ត និងជួយកាត់បន្ថយការភ័យខ្លាចរបស់កូន។
លោកស្រីបាននិយាយថា «ខ្ញុំស្រលាញ់កូន ហើយរំពឹងថាកូននឹងខិតខំប្រឹងប្រែងធ្វើឱ្យបានល្អ និងប្រឡងជាប់តាមបំណងប្រាថ្នា»។
លោកស្រីក៏បង្ហាញការព្រួយបារម្ភថា កូនអាចធ្វើមិនបានតាមអ្វីដែលបានរៀន ប៉ុន្តែនៅតែសង្ឃឹមថា កូននឹងប្រឹងប្រែងឱ្យអស់ពីសមត្ថភាព ដើម្បីមានឱកាសបន្តការសិក្សា និងស្វែងរកការងារល្អនៅថ្ងៃអនាគត។
ទន្ទឹមនេះ លោក ប៊ុន អ៊ី ដែលមានកូនស្រីប្រឡងនៅមណ្ឌលសាកលវិទ្យាល័យភូមិន្ទនីតិសាស្ត្រ និងវិទ្យាសាស្ត្រសេដ្ឋកិច្ច (RULE) ក៏បានចំណាយពេលអង្គុយរង់ចាំកូននៅខាងក្រៅមណ្ឌលប្រឡង។ សម្រាប់លោក ការប្រឡងឆ្នាំនេះមានអត្ថន័យពិសេស ព្រោះជាការប្រឡងបាក់ឌុបលើកដំបូងរបស់កូន និងជាកូនដំបូងរបស់លោកផងដែរ។
ក្រៅពីការរង់ចាំ លោកក៏បានជួយមើលថែ និងលើកទឹកចិត្តកូន មុន និងអំឡុងពេលប្រឡង ដោយយកចិត្តទុកដាក់លើការសម្រាក និងការហូបអាហារឱ្យបានគ្រប់គ្រាន់។
លោក ប៊ុន អ៊ី ក៏បញ្ជាក់ថា លោកមិនចង់បង្ខំកូនឱ្យជ្រើសរើសជំនាញណាមួយឡើយ។ ប្រសិនបើកូនចង់រៀនជំនាញអ្វី លោកនឹងគាំទ្រឱ្យកូនបន្តតាមចំណង់ចំណូលចិត្តរបស់ខ្លួន ព្រោះលោកយល់ថា មនុស្សម្នាក់ៗមានផ្លូវដែលខ្លួនស្រឡាញ់ និងចង់ដើរ។
សម្រាប់ឪពុកម្តាយទាំងនេះ សញ្ញាបត្រថ្នាក់ទី១២មិនត្រឹមតែជាលទ្ធផលនៃការខិតខំរៀនសូត្រអស់រយៈពេល១២ឆ្នាំរបស់កូនប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែជាចំណុចចាប់ផ្តើមសម្រាប់ការសិក្សា ការងារ និងការកសាងអនាគត។
ពួកគាត់រំពឹងថា កូនៗនឹងប្រឡងជាប់ និងអាចបន្តការសិក្សាតាមជំនាញដែលខ្លួនស្រឡាញ់ ខណៈអ្វីដែលឪពុកម្តាយចង់ឃើញជាងលទ្ធផលប្រឡង គឺកូនមានអនាគតល្អ ក្លាយជាមនុស្សល្អក្នុងសង្គម និងអាចចូលរួមជួយគ្រួសារ និងសង្គមជាតិ៕
