ការសិក្សានិងការងារសព្វថ្ងៃមានរឿងត្រូវធ្វើច្រើនណាស់ ដែលជារឿយៗធ្វើឱ្យយើងធុញថប់។ ប្រព័ន្ធ GTD (Getting Things Done) របស់លោក David Allen ជាប្រព័ន្ធដែលត្រូវបានទទួលស្គាល់ទូទាំងសកលលោកថាមានភាពបត់បែនខ្ពស់ និងអាចយកមកអនុវត្តបានភ្លាមៗ ដែលជួយឱ្យយើងធ្វើការបានច្រើន ជាមួយខួរក្បាលស្រឡះល្អ។

ខាងក្រោមនេះជាគន្លឹះងាយៗ ទាំង ៨ ដែលយុវជនអាចយកទៅប្រើបានភ្លាមៗ៖

១. នឹកឃើញអី កត់ទុកភ្លាម

នៅពេលអ្នកកំពុងធ្វើកិច្ចការមួយ ជារឿយៗតែងតែមានរឿងផ្សេងមកទាញអារម្មណ៍របស់អ្នកចេញ ដូចជាស្រាប់តែនឹកឃើញថាត្រូវខលទៅម្ដាយ ឬត្រូវត្រៀមស្លាយធ្វើបទបង្ហាញនៅសប្តាហ៍ក្រោយ។ ចូរ “កត់វាទុកភ្លាម” នៅក្នុងសៀវភៅ ឬទូរស័ព្ទ។ ការធ្វើបែបនេះដើម្បីកុំឱ្យខួរក្បាលរវល់តែចាំ និងរំខានអារម្មណ៍យើង។

២. បញ្ហាពិតប្រាកដ គឺ “ភាពមិនច្បាស់លាស់”

មនុស្សភាគច្រើនតែងបន្ទោសថាខ្លួនឯង “គ្មានពេល”។ ប៉ុន្តែនៅក្នុងពិភពលោកនេះ រាល់គ្រប់គ្នាមានពេល ២៤ ម៉ោងដូចគ្នា។ លោក Allen ជឿថា បញ្ហាពិតប្រាកដគឺ “កង្វះភាពច្បាស់លាស់” លើលទ្ធផលដែលចង់បាន និងសកម្មភាពដែលត្រូវធ្វើ។ ឧទាហរណ៍៖ បើអ្នកគ្រាន់តែកត់ក្នុងបញ្ជីថា “ធ្វើសារណាស្រាវជ្រាវ” វានឹងធ្វើឱ្យអ្នកធុញថប់ព្រោះវាធំពេក។ ផ្ទុយទៅវិញ បើអ្នកប្តូរមកសរសេរឱ្យចំគោលដៅថា “សរសេរសារណាស្រាវជ្រាវ ១០ ទំព័រ ស្តីពីឥទ្ធិពលទស្សនវិជ្ជារបស់លោក John Locke មកលើសេចក្តីប្រកាសឯករាជ្យអាមេរិក” នោះអ្នកនឹងមើលឃើញផ្លូវដើរច្បាស់ជាងមុន។

៣. រក “សកម្មភាពបន្ទាប់” ឱ្យតូចបំផុត

បន្ទាប់ពីដឹងគោលដៅច្បាស់ហើយ អ្នកត្រូវរកឱ្យឃើញនូវ “សកម្មភាពជាក់ស្តែងដំបូងបង្អស់” ដែលត្រូវធ្វើដើម្បីរុញកិច្ចការនោះទៅមុខ។ អ្នកមិនអាច “ធ្វើសារណា” ក្នុងពេលតែមួយថ្ងៃបានទេ ប៉ុន្តែអ្នកអាច “បង្កើតគ្រោងឆ្អឹងនៃអត្ថបទ” ឬ “ស្វែងរកប្រភពឯកសារយោងចំនួន ៥” បាន។ ចូរផ្តោតលើសកម្មភាពតូចមួយដែលនៅពីមុខអ្នកជាមុនសិន។

៤. បញ្ចេញអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងពីក្នុងខួរក្បាលមកខាងក្រៅ

ខួរក្បាលមានតួនាទីសម្រាប់ “គិតបង្កើតថ្មី” មិនមែនសម្រាប់ “ផ្ទុកទិន្នន័យ” ឡើយ។ ចូរប្រើប្រាស់ឧបករណ៍ជំនួយខាងក្រៅ ដូចជា សៀវភៅកត់ត្រា កម្មវិធីទូរស័ព្ទ ឬប្រតិទិន ដើម្បីកត់ត្រារាល់គម្រោង និងកិច្ចការដែលត្រូវធ្វើ។ ការធ្វើបែបនេះនឹងជួយឱ្យខួរក្បាលរបស់អ្នកស្រឡះ និងមានអារម្មណ៍ស្ងប់ល្អ។

៥. ប្រើ “ច្បាប់ ២ នាទី”

នេះជាច្បាប់ដែលអាចយកទៅប្រើបានភ្លាមៗ, “ប្រសិនបើកិច្ចការណាមួយចំណាយពេលតិចជាង ២ នាទីដើម្បីធ្វើ ចូរធ្វើវានៅពេលនោះភ្លាម ដោយមិនបាច់កត់ទុកឡើយ។” ការងារតូចតាចទាំងនោះមានដូចជា ការផ្ញើអ៊ីមែលខ្លីៗ ការរៀបចំទុកដាក់ឯកសារលើតុ ឬការទុកដាក់របស់របរឱ្យមានរបៀប។ ច្បាប់នេះជួយកុំឱ្យបញ្ជីការងាររបស់អ្នកកកកុញដោយរឿងកំប៉ិកកំប៉ុក។

៦. ប្រើប្រាស់ប្រតិទិនឱ្យត្រូវចំគោលដៅ

ប្រតិទិនមិនមែនជា “បញ្ជីកិច្ចការត្រូវធ្វើ” (To-Do List) នោះទេ។ ប្រតិទិនគួរតែត្រូវបានរក្សាទុកជា “តំបន់សក្ការៈ” សម្រាប់តែអ្វីដែលមានកំណត់ថ្ងៃ និងម៉ោងច្បាស់លាស់ប៉ុណ្ណោះ។

អ្វីដែលគួរដាក់លើប្រតិទិន៖ ការណាត់ជួបគ្រូពេទ្យ ម៉ោងប្រឡង កាលបរិច្ឆេទឈប់សម្រាកការងារ។

អ្វីដែលមិនគួរដាក់៖ កិច្ចការដែលគ្រាន់តែ “ចង់ធ្វើនៅថ្ងៃណាមួយ” (ដូចជា បោសសម្អាតបន្ទប់)។ របស់ទាំងនេះគួរដាក់ក្នុងបញ្ជីកិច្ចការដាច់ដោយឡែក។

៧. បង្កើតបញ្ជី “ថ្ងៃណាមួយ/ប្រហែលជា”

ជារឿយៗ យុវជនតែងមានគំនិតច្នៃប្រឌិត ឬបំណងប្រាថ្នាច្រើន ប៉ុន្តែមិនទាន់អាចធ្វើវាបានភ្លាមៗនៅក្នុងពេលបច្ចុប្បន្ន (ឧទាហរណ៍៖ រៀនភាសាកូរ៉េ, ទៅលេងតំបន់អង្គរ, រៀនដុតនំ)។ ចូរបង្កើតបញ្ជីដាច់ដោយឡែកមួយឈ្មោះថា “ថ្ងៃណាមួយ/ប្រហែលជា” ដើម្បីរក្សាទុកគំនិតទាំងនេះ កុំឱ្យវាបាត់បង់ និងកុំឱ្យវាមកទាញអារម្មណ៍អ្នកពីការសិក្សា ឬការងារចម្បងនាពេលបច្ចុប្បន្ន។

៨. ឆែកមើលឡើងវិញរៀងរាល់ចុងសប្តាហ៍

រៀងរាល់ចុងសប្តាហ៍ (ថ្ងៃសៅរ៍ ឬអាទិត្យ) ចូរចំណាយពេល ១០ ទៅ ១៥ នាទី ដើម្បីឆែកមើលថា តើការងារណាខ្លះធ្វើរួចហើយ និងត្រូវធ្វើអ្វីខ្លះទៀតនៅសប្តាហ៍ក្រោយ។ ការធ្វើបែបនេះ ជួយឱ្យអ្នកសម្រាកថ្ងៃចុងសប្តាហ៍បានយ៉ាងសប្បាយចិត្ត ដោយមិនបារម្ភពីការងារ៕