ភ្នំពេញ – ល្បែងទាញព្រ័ត្រ ជាល្បែងលេងកំសាន្តសប្បាយរបស់យុវជនខ្មែរទាំងបុរស ទាំងស្រ្តី ទាំងកម្លោះ ទាំងក្រមុំ ដែលគេលេងដោយប្រើកម្លាំងកាយ និងលេងតែនៅរដូវចូលឆ្នាំខ្មែរប៉ុណ្ណោះ។ ល្បែងទាញព្រ័ត្រនេះ ចាត់ទុកជាការហាត់កម្លាំង ហាត់ប្រាណ ឱ្យរាងកាយមានកម្លាំង មានសុខភាពល្អ។

បើយោងតាមសៀវភៅ ល្បែងប្រជាប្រិយខ្មែរ របស់ក្រុមជំនុំទំនៀមទម្លាប់ខ្មែរ ល្បែងទាញព្រ័ត្រនេះ គេអាចលេងនៅតាមភូមិ ប្រសិនបើជាភូមិនោះមានមនុស្សនៅផ្ដុំគ្នាច្រើន ហើយមានទីវាលល្មមលេងកើត។ ល្បែងនេះ គេច្រើនលេងនៅពេលថ្ងៃ តែប្រសិនបើជាមានចង្កៀងយ៉ាងភ្លឺ ឬពន្លឺព្រះចន្ទភ្លឺថ្លាល្អ គេអាចលេងនៅពេលយប់ក៏បាន។ គ្រឿងប្រដាប់សម្រាប់លេង គេយកខ្សែព្រ័ត្រធ្វើពីស្បែកគោ ស្បែកក្របីធ្វើជាព្រ័ត្រ ឬគេយកពួរធ្វើពីជក់ដូងជាព្រ័ត្រ សម្រាប់ទាញ ប្រវែងយ៉ាងខ្លីពី២០ ហត្ថឡើងទៅ ទំហំប៉ុនកដៃក្មេង ហើយនិងយកសម្ភោរ ឬគងម៉ង់ ឬក៏រគាំង១ សម្រាប់ទះ ឬសម្រាប់វាយនៅពេលដែលទាញដំបូង។

ដើម្បីលេងល្បែងនេះ គេចែកមនុស្សអ្នកលេងជា ២ក្រុម ម្ខាងៗយ៉ាងតិចត្រឹម ៥នាក់ ឬ១០នាក់ឡើងទៅ តាមដែលគេរកគ្នាបានប៉ុន្មាន តែតាមទម្លាប់អ្នកស្រុកបើមានមនុស្សស្រីចូលលេងផង គេឱ្យស្រីៗនៅម្ខាង ប្រុសៗនៅម្ខាង បើខាងប្រុស ៨នាក់ គេដាក់ខាងស្រី ១០នាក់ ដោយគេយល់ថា ភេទស្រីតែងមានកម្លាំងខ្សោយជាងបុរស។ មុនដំបូងគេរើសរកប្រុសម្នាក់ ស្រីម្នាក់ មានមាឌធំ កម្លាំងច្រើន ឱ្យឈរជាអ្នកកាន់ចុងព្រ័ត្រ គឺប្រុសកាន់ចុងម្ខាង ស្រីកាន់ចុងម្ខាង ហើយឱ្យប្រុសម្នាក់ទៀត មានមាឌធំមានកម្លាំង ឈរកណ្ដាលព្រ័ត្រ ត្រង់កន្លែងដែលពួកទាំង២ ឈរ សម្រាប់នាំពួកខ្លួនឱ្យចំទាញតែរៀងខ្លួន ឯមនុស្សមាឌតូចៗ ស្គមៗ កម្លាំងខ្សោយៗ គេឱ្យឈរកណ្ដាលគេ។

បន្ទាប់ពីរៀបចំក្រុមទាញព្រ័ត្ររួច គេតម្រូវឱ្យមានមនុស្សម្នាក់កាន់សម្ភោរ ឬគងម៉ង់ ឬរគាំង ឈរត្រង់កណ្ដាលទីជិតអ្នកទាំងពីដែលកាន់ខ្សែរឈរទល់មុខគ្នានោះ ផ្ដើមស្រែកឡើងថា យក្សអរ ឮយ៉ាងខ្លាំងៗ ធ្វើឱ្យសំឡេងវែងៗ រលាក់រលែក យ៉ាងគ្រលួច។ អ្នកប្រុងទាញទាំងប៉ុន្មានជួយស្រែកទទួលឡើងព្រមគ្នាថា ហ៊ោវ៉ឺៗ ៣ដង ទើបនាំគ្នាប្រុងយកជ័យជំនះតែរៀងខ្លួន។

ក្នុងពេលពួកអ្នកទាញព្រ័ត្រ កំពុងតែខំប្រឹងទាញ អ្នកកាន់សម្ភោរឬគងម៉ង់ ឬរគាំង គេចេះតែបញ្ជើតសម្ភោរ ឬគង់ម៉ង់ ឬក៏រគាំងរឿយៗ រហូតទាល់តែឃើញចាញ់ ឃើញឈ្នះម្ខាងៗ ទើបឈប់បញ្ជើត។ ល្បែងទាញព្រ័ត្រ ពេលលេងម្ដងៗ ចំណាយពេលប្រមាណ ៥ទៅ៦នាទី ដល់ ១០នាទីឡើងទៅ ទើបឃើញចាញ់ម្ខាងៗ។ កាលណាដឹងថាខាងណាឈ្នះខាងណាចាញ់ហើយ គេចាប់ផ្ដើមលេងសាជាថ្មីតទៅទៀត ដរាបដល់ហត់តែរៀងខ្លួនទើបឈប់។ គួរជម្រាបជូនថា ល្បែង​ទាញព្រ័ត្រ ត្រូវបានចុះក្នុង​បញ្ជី​បេតិកភណ្ឌ​វប្បធម៌អរូបីរបស់មនុស្សជាតិនៃអង្គការយូណេស្កូ (UNESCO) នៅថ្ងៃទី ០២ ខែធ្នូ ឆ្នាំ២០១៥៕