យោង​តាម​របាយការណ៍​របស់​ក្រសួងសង្គមកិច្ច អតីតយុទ្ធជន និងយុវនីតិសម្បទា បច្ចុប្បន្ន​ ជនមានពិការភាពជាង ៩៥០០ នាក់ បាន និងកំពុងបម្រើការងារនៅតាមស្ថាប័នរដ្ឋ និងឯកជន ដោយពួកគេទទួលបានសិទ្ធិ និងអត្ថប្រយោជន៍នានាដូចគ្នាទៅនឹងបុគ្គលដទៃទៀតដែរ។ លោក មាន វិបុលរតនៈ អ្នកសម្របសម្រួលគម្រោងនៃអង្គការជនពិការកម្ពុជា (CDPO) លើកឡើងថា ជនមានពិការភាពពិតជាមានសមត្ថភាព នៅពេលសង្គមលុបបំបាត់ចោលឧបសគ្គនានា និងលើកទឹកចិត្តឱ្យជនមានពិការភាពទទួលបានចំណេះដឹងដែលអាចអភិវឌ្ឍខ្លួនជាធនធានមួយសំខាន់ក្នុងសង្គមប្រកបដោយបរិយាបន្ន។

លោក មាន វិបុលរតនៈ មានប្រសាសន៍ថា ជនមានពិការភាព ទោះស្ថិតក្នុងរាងកាយបែបណា ប៉ុន្តែពួកគាត់មានទឹកចិត្ត មានកម្លាំងចិត្តក្នុងការតស៊ូក្នុងឆាកជីវិត ដើម្បីឈានដល់កម្រិតជោគជ័យក្នុងជីវិត។

“ខ្ញុំមានពិការភាព ខ្ញុំមិនចង់ឱ្យអ្នកទាំងអស់គ្នាមករើសអើងខ្ញុំទេ ខ្ញុំចង់ឱ្យអ្នកទាំងអស់គ្នាមើលឃើញសមត្ថភាពខ្ញុំ និងកុំសាងភាពអវិជ្ជមានមកលើពួកខ្ញុំ ព្រោះពួកខ្ញុំគឺជាធនធានមួយក្នុងសង្គម”

អ្នកសម្របសម្រួលគម្រោងនៃអង្គការជនពិការកម្ពុជា (CDPO) រូបនេះ ចង់ឃើញ អ្នកសារព័ត៌មាន ឬអ្នកផលិតមាតិកា ចាប់ផ្ដើមសរសេរពីរឿងជោគជ័យរបស់ជនមានពិការភាព ការអត់ធ្មត់ ការខិតខំប្រឹងប្រែង ភាពលេចធ្លោ ដោយបង្ហាញពីសិទ្ធិ និងសក្កដានុពល ដែលជាផ្នែកមួយនៃការចូលរួមក្នុងសង្គមរបស់ជនមានពិការភាព ដោយជៀសវាងឆ្លុះបញ្ចាំងតែពីក្ដីអាណិតអាសូ។ “ឧទាហរណ៍ គាត់មានពិការភាពប៉ុន្តែគាត់តស៊ូរៀនចប់ថ្នាក់បរិញ្ញាបត្ររហូតមានការងារធ្វើ វាមិនស្រួលទេ សម្រាប់អ្នកមានពិការភាព។ នេះជាការផ្លាស់ប្រែផ្នត់គំនិតអ្នកទស្សនា ឱ្យឃើញថា ពិការភាព គឺជាការទទួលខុសត្រូវ និងការចូលរួមរបស់សង្គម ដែលទាមទារឱ្យភាគីពាក់ព័ន្ធជួយគាត់ឱ្យទទួលបានសេវាពិតប្រាកដ ឬទទួលបានសិទ្ធិពិតប្រាកដ ដោយផ្អែកលើសិទ្ធិជនមានពិការភាព ផ្នែកលើសិទ្ធិមនុស្សជាធំ ដើម្បីឱ្យពួកគាត់បានចូលរួមលុបបំបាត់ឧបសគ្គ បង្ហាញសមត្ថភាព ទោះបីគាត់មានពិការភាពប៉ុន្តែគាត់មានសមត្ថភាព”។

លោក មាន វិបុលរតនៈ បន្ថែមទៀតថា ការប្រើប្រាស់ពាក្យពេចន៍សម្រាប់ហៅជនមានពិការភាពដូចជា ខ្វាក់ភ្នែក ស្វិតជើងទាំងសងខាង ភាសាទាំងនេះ ជាពាក្យអវិជ្ជមានសម្រាប់ជនមានពិការភាព។ ដូច្នេះ លោកស្នើដល់អ្នកផ្សព្វផ្សាយមាតិកា សូមកែប្រែមកហៅ ឬសរសេរពាក្យដូចជា ជនមានពិការភាពភ្នែកទាំងសងខាង ពិបាកមើល អ្នកមានពិការភាពប្រើរទេះរុញ អ្នកមានពិការភាពដៃ អ្នកមានពិការភាពជើង ដែលជាឃ្លាបង្ហាញក្ដីគោរពឱ្យតម្លៃជនមានពិការភាព នឹងអាចផ្លាស់ប្ដូរទស្សនៈរបស់អ្នកអាន និងអ្នកមើល តាមរយៈសារព័ត៌មាន។

ជាមួយគ្នានេះ លោក វិបុលរតនៈ ក៏បានលើកទឹកចិត្តដល់ជនមានពិការភាពទាំងអស់ ត្រូវព្យាយាមស្វះស្វែងរកចំណេះដឹង ដើម្បីបង្ហាញសមត្ថភាពឱ្យអ្នកដទៃឃើញថា ទោះបីជាយើងមានពិការភាព ប៉ុន្តែសមត្ថភាពរបស់យើងនៅតែលេចធ្លោ ឬឈរលើតំណែងណាមួយដែលសង្គមទទួលស្គាល់ក្នុងនាមជាជនដែលមានពិការភាព។

លោកស្រី សាវតា ច័ន្ទគ្រីស្នា នាយិកាអង្គការមណ្ឌលព័ត៌មានស្រ្តីកម្ពុជា មានប្រសាសន៍ថា ពិការភាពមិនមែនជាបញ្ហាបុគ្គលទេ ប៉ុន្តែជាបញ្ហាសង្គមដែលអាចដោះស្រាយបានតាមរយៈការចូលរួមរបស់យើងទាំងអស់គ្នា។

លោកស្រី ច័ន្ទគ្រីស្នា បញ្ជាក់ថា ប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយមានតួនាទីលុបបំបាត់ឧបសគ្គ ដើម្បីឱ្យប្រជាពលរដ្ឋទាំងអស់ រួមទាំងជនមានពិការភាពអាចអនុវត្តសិទ្ធិ និងសេរីភាពពួកគេបានយ៉ាងពេញលេញ និងចូលរួមចំណែកដល់សង្គមកាន់តែមានបរិយាបន្ន។ នេះអាចធ្វើទៅបានតាមរយៈការអនុវត្តគោលការណ៍ភាពចម្រុះ សមភាព និងបរិយាបន្ន ក្នុងការជ្រើសរើសរឿងរ៉ាវ ការតម្រឹមតម្រង់ប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយ ការជ្រើសរើសភាសា និងរូបភាព ព្រមទាំងរូបភាពជាតំណាងនៅក្នុងបន្ទប់ព័ត៌មាន។

បើយោងតាមអង្គការសុខភាពពិភពលោក ជនមានពិការភាពមានចំនួន ១៦ភាគរយនៃប្រជាជននៅលើពិភពលោក។ ចំណែក អត្រាជនមានពិការភាពនៅកម្ពុជា គិតត្រឹមអាយុ៥ឆ្នាំឡើងមានចំនួន ៦៨៩.៤៥៧នាក់ ស្មើនឹង៤,៩% នៃប្រជាជនសរុប ផ្អែកតាមរបាយការរណ៍ជំរឿនទូទៅប្រជាជនឆ្នាំ២០១៩ របស់វិទ្យាស្ថានជាតិស្ថិតិនៃក្រសួងផែនការ៕