នៅក្នុងពិភពលោក បញ្ហាប្រឈមកំពុងកើនឡើងជាប្រចាំ ការគិតជាប្រព័ន្ធ (System Thinking) ផ្ដល់នូវក្របខណ្ឌដ៏មានអានុភាពមួយ សម្រាប់ការដោះស្រាយបញ្ហាទាំងនេះ។ ការស្រាវជ្រាវបង្ហាញថា ការបញ្ចូលការគិតជាប្រព័ន្ធក្នុងការសិក្សា ជំរុញឱ្យមានការយល់ដឹងរួម អំពីបញ្ហាស្មុគស្មាញ ហើយការគិតនេះ មានសក្តានុពលខ្លាំង ក្នុងការរៀបចំអ្នកសិក្សា សម្រាប់ទីផ្សារការងារនាពេលអនាគត។ យោងតាមវេទិកាសេដ្ឋកិច្ចពិភពលោក មានវិធីចំនួន ៥ ដើម្បីបញ្ចូល ការគិតជាប្រព័ន្ធទៅក្នុងការអប់រំ។

១. ការប្រើវិធីសាស្ត្របង្រៀនដែលធានាថា សិស្សអាចរៀនតាមរបៀបដែលពួកគេមានអារម្មណ៍ថាងាយស្រួល (Tailor teaching)

ការគិតជាប្រព័ន្ធអាចដើរតួជាឧបករណ៍សម្របសម្រួលភាពខុសគ្នានៅក្នុងបរិយាកាសសិក្សា។ ក្នុងរបៀបសិក្សានេះ សិស្សមួយក្រុមមានគ្នាបីនាក់ ដែលមានកម្រិតជំនាញខុសគ្នា តម្រូវឱ្យអនុវត្តតាមផែនការមេរៀនដូចគ្នា ប៉ុន្តែគ្រូបង្រៀនកែសម្រួលធាតុផ្សំមួយចំនួន ដូចជាការផ្ដល់នូវការបន្ថែមម៉ោង និងការគាំទ្របន្ថែម។ វិធីសាស្ត្រនេះ ធានាបាននូវលទ្ធផលសិក្សាជាប់លាប់នៅគ្រប់កម្រិតជំនាញ និងលទ្ធភាពទទួលបានសមធម៌ក្នុងឱកាសសិក្សា។

២. ការបញ្ឆេះភាពចង់ចេះចង់ដឹង ដើម្បីទាក់ទាញសិស្ស

ភាពចង់ចេះចង់ដឹង គឺជាមូលដ្ឋានគ្រឹះនៃការសិក្សាប្រកបដោយប្រសិទ្ធភាព ដែលមានសារៈសំខាន់សម្រាប់អភិវឌ្ឍជំនាញសិក្សាពេញមួយជីវិត ដែលជំរុញទឹកចិត្តឱ្យសិស្ស ចង់ស្វែងយល់អ្វីដែលថ្មី ចេះសួរសំណួរ និងការបំផុសស្មារតីឱ្យចង់ដឹង ដែលលើសពីការសិក្សាក្នុងថ្នាក់រៀន។ ផ្នត់គំនិតនៃការគិតជាប្រព័ន្ធជំរុញឱ្យមានការចង់ដឹងចង់ឃើញ ដោយបង្ហាញពីការភ្ញាក់ផ្អើល និងយល់ដឹងស៊ីជម្រៅអំពីប្រព័ន្ធស្មុគស្មាញ ដែលបំផុសគំនិតឱ្យសិស្សចេះសង្កេតអំពីបញ្ហានានាក្នុងពិភពពិត និងលើកកម្ពស់ផ្នត់គំនិតសួរនាំ ដែលជាចំណែកជំរុញទៅរកបទពិសោធន៍សិក្សាដែលមានលក្ខណៈសម្បូរបែប។

៣. អនុវត្តយុទ្ធសាស្ត្រ បង្រៀនតាមបែបសិស្សមជ្ឈមណ្ឌល (Learner-centered)

បរិយាកាស ដែលផ្ដោតលើសិស្សមជ្ឈមណ្ឌលជួយពង្រឹងដំណើរការសិក្សា ជាពិសេសនៅពេលភ្ជាប់ជាមួយនឹងការគិតជាប្រព័ន្ធ ដើម្បីលើកទឹកចិត្តឱ្យមានទស្សនៈរួម។ ការរួមបញ្ចូលគ្នានេះ​ ជំរុញវិធីសាស្ត្រ «ពង្រីក និងបង្រួម» បញ្ឆេះការចង់ដឹងចង់ឃើញ តាមរយៈការភ្ជាប់ទំនាក់ទំនងផ្ទាល់ខ្លួន ខណៈកំពុងទទួលការបណ្ដុះបណ្ដាលការយល់ដឹងអំពីប្រព័ន្ធស្មុគស្មាញ។ យុទ្ធសាស្ត្របែបនេះ អាចធានាបានថា សិស្សនឹងនៅតែអាចចូលរួម និងវិនិយោគលើការរៀនសូត្ររបស់ពួកគេ។

៤. ប្រើវិធីសាស្រ្តបង្រៀន Visual mapping

ការធ្វើផែនទីដែលមើលឃើញ (Visual mapping) ពង្រឹងវិធីសាស្ត្រស្ថាបនា ដោយអនុញ្ញាតឱ្យសិស្សបង្កើតផែនទីប្រព័ន្ធ និងបង្កើតដំណោះស្រាយ ដែលភ្ជាប់នឹងគំនិត និងរូបភាព​ ដែលអាចមើលឃើញ។ វិធីសាស្ត្រ អនុញ្ញាតឱ្យសិស្សអាចពិភាក្សាគ្នា សហការ និងទទួលបានអត្ថប្រយោជន៍ជាច្រើនពីមិត្តភក្តិរបស់គេ។

៥. វិធីសាស្ត្រ Backward design និងការគិតជាប្រព័ន្ធ

ការធ្វើផែនការតម្រង់ទិសគោលដៅ គឺជាយុទ្ធសាស្រ្តគិតជាប្រព័ន្ធដ៏សំខាន់មួយ សម្រាប់ការណែនាំ និងបង្ហាញពីគំនិតស្មុគស្មាញ។ វិធីសាស្ត្រ Backward design ចាប់ផ្ដើម ដោយកំណត់គោលដៅចុងក្រោយ និងបន្ស៊ីសមាសធាតុមេរៀននីមួយៗ ដើម្បីសម្រេចគោលដៅទាំងនោះ។ វិធីសាស្ត្រប្រព័ន្ធនេះ អនុញ្ញាតឱ្យគ្រូអាចប្រមើលមើលបញ្ហាប្រឈមក្នុងការសិក្សា និងបង្កើតផ្លូវសិក្សាសម្រាប់សិស្សទាំងអស់ឱ្យយល់ពីគំនិតស្មុគស្មាញ។ ការប្រើប្រាស់វិធីសាស្ត្រ Backward design នឹងធានាថា អ្នកសិក្សាទាំងអស់គ្នា អាចចូលរួមប្រកបដោយអត្ថន័យ ក្នុងការសិក្សាដែលមានខ្លឹមសារស្មុគស្មាញ។

ការគិតជាប្រព័ន្ធជួយឱ្យអ្នកសិក្សាបង្កើតដំណោះស្រាយបញ្ហា ភាពច្នៃប្រឌិត និងជំនាញសហការ ដោយមិនគិតពីឧបសគ្គភាសា។ ស្រដៀងគ្នានេះដែរ ការគិតជាប្រព័ន្ធអាចជួយសិស្សឱ្យមើលឃើញថា ការរៀនសូត្រជាច្រកផ្លូវទៅរកវិធីសាស្ត្រថ្មីនៃការយល់ដឹង និងការប្រាស្រ័យទាក់ទងជាមួយពិភពលោក ដោយបំពាក់ឱ្យពួកគេ នូវវិធីសាស្ត្រដោះស្រាយបញ្ហាស្មុគស្មាញលើសពីការសិក្សាក្នុងថ្នាក់រៀន៕