យោង​តាម​គ្រឹះស្ថានបោះពុម្ពផ្សាយ ក៏​ដូចជាអ្នក​និពន្ធបាន​ឱ្យដឹងថា បច្ចុប្បន្ន​នេះ​ទំនោរអានសៀវភៅ​របស់​យុវជន​កម្ពុជា​មានការ​កើន​ឡើង​ជា​បន្ត​បន្ទាប់ ប៉ុន្តែ​សៀវភៅ​ភាគច្រើនដែល​យុវជន​អាន គឺជា​សៀវភៅ​បែបប្រលោមលោក និង​សៀវភៅ​លើកទឹកចិត្ត។ តើ​ទំនោរ នៃការ​អានសៀវភៅ​ប្រលោមលោក និង​សៀវភៅ​លើកទឹកចិត្ត​របស់យុវជន អាច​ជះ​ឥទ្ធិពលល្អ ឬអាក្រក់ ទៅ​ដល់សង្គម​ទៅថ្ងៃអនាគត?

លោក កុក រស់ ប្រធាននាយកដ្ឋានសៀវភៅ និងការអាន នៃក្រសួងវប្បធម៌ និងវិចិត្រសិល្បៈ មានប្រសាសន៍ថា បច្ចុប្បន្នការអានសៀវភៅរបស់យុវជនមានការកើនឡើងគួរឱ្យកត់សម្គាល់ បើទោះបីជាមានបច្ចេកវិទ្យាទំនើប និងបណ្ដាញសង្គមច្រើនក៏ដោយ។ ជាមួយ​គ្នា​លោក​ក៏​ទទួល​ស្គាល់ថា បច្ចុប្បន្នយុវជនភាគច្រើនចូលចិត្តអានសៀវភៅបែបប្រលោមលោក និងសៀវភៅបែបលើកទឹកចិត្តក្នុងការរៀនសូត្រ និងធ្វើជំនួញ។

តែយ៉ាងណា ប្រធាននាយកដ្ឋានសៀវភៅ និងការអាន នៃក្រសួងវប្បធម៌ បញ្ជាក់ថា ការអានសៀវភៅអ្វី ក៏មានសារប្រយោជន៍ដែរ ទោះជាសៀវភៅប្រលោមលោក សៀវភៅអប់រំ សៀវភៅទស្សនវិជ្ជា សៀវភៅប្រវត្តិសាស្រ្ត សិល្បៈ វប្បធម៌ ក៏​ដោយ។ លោក កុក រស់ បន្តថា ការអានប្រលោមលោកជារឿងល្អ ប្រសិនបើអ្នកនិពន្ធប្រលោមលោកនោះមានចក្ខុវិស័យវែងឆ្ងាយ គិតពីសង្គម អប់រំមនុស្សជាតិ ដោយលោក​បានលើកជាឧទាហរណ៍ដូចជា រឿងព្រះអាទិត្យថ្មីរះលើផែនដីចាស់ រឿងកូលាបប៉ៃលិន រឿងផ្កាស្រពោន រឿងទុំទាវ ដែល​សុទ្ធតែជាប្រលោមលោក ដែលមានប្រយោជន៍ដល់មនុស្សជាតិ មិនមែនតែប្រជាជនខ្មែរនោះទេ។

លោក កុក រស់ បន្ថែមថា ប្រលោមលោកមានគុណសម្បត្តិ និងគុណវិបត្តិ គឺអាស្រ័យលើអ្នកនិពន្ធ ប្រសិនបើអ្នកនិពន្ធ មានចក្ខុវិស័យដើម្បីអប់រំមនុស្សជាតិ ដើម្បីផ្ដល់ពុទ្ធិដល់មនុស្សជាតិ គឺប្រលោមលោកមានសារសំខាន់សម្រាប់មនុស្សជាតិ។ ប៉ុន្តែអ្វីដែលជាការបារម្ភបំផុត គឺអ្នកនិពន្ធគិតតែខ្លួនឯង អាត្មានិយម សរសេរពង្វក់យុវវ័យ ធ្វើបែបណាឱ្យតែគេទិញទៅអាន សាបព្រួសអ្វីដែលភ្លើតភ្លើន ទើបប្រលោមលោកនោះមានគុណវិបត្តិ។

លោកបណ្ឌិត ឈត ប៊ុនថង មន្ត្រីស្រាវជ្រាវផ្នែកទំនាក់ទំនង វប្បធម៌ អប់រំ និងទេសចរណ៍ នៃរាជបណ្ឌិត្យសភាកម្ពុជា មានប្រសាសន៍ថា ការអានសៀវភៅអ្វីក៏ជួយបង្កើនចំណេះដឹង បទពិសោធន៍ និងការគិតពិចារណារបស់មនុស្សដែរ ប៉ុន្តែប្រសិនបើយុវជនអានតែប្រលោមលោក មិនអានសៀវភៅប្រវត្តិសាស្រ្ត វប្បធម៌ ការគិតស៊ីជម្រៅ នោះនឹងធ្វើឱ្យយុវជនវង្វេងប្រវត្តិសាស្រ្ត មិនស្គាល់អ្វីជាអត្តសញ្ញាណជាតិ បាត់ចំណេះដឹង ឬក្លាយជាអ្នកគ្មានចំណេះដឹងលើវិស័យដែលខ្លួនមិនបានអាន។

មន្ត្រីស្រាវជ្រាវផ្នែកទំនាក់ទំនង វប្បធម៌ អប់រំ នៃរាជបណ្ឌិត្យសភាកម្ពុជា បន្ថែមថា ប្រសិនបើចង់ឱ្យយុវជនងាកមកអានសៀវភៅបែបការគិតស៊ីជម្រៅ សៀវភៅប្រវត្តិសាស្រ្ត ទស្សនវិជ្ជា ចាំបាច់ត្រូវមានការពន្យល់បកស្រាយ អ្នកនិពន្ធសរសេរ ឬមានអ្នកជំនាញឧស្សាហ៍ឡើងធ្វើបទបង្ហាញ ឬសរសេរអត្ថបទចុះផ្សាយ។ បើគ្មានការពន្យល់ ការផ្សព្វផ្សាយ ហើយដេកតែព្រួយបារម្ភ នោះយុវជននឹងមិនយល់ មិន​មានកម្លាំងជំរុញ មិន​មានអ្នកតម្រង់ទិស ដែល​នាំឱ្យយុវជនអានតាមចិត្តចង់។

យ៉ាងណាក៏ដោយ ទាំងលោក រស់ កុក និង​លោក​បណ្ឌិត ឈត ប៊ុនថង បានអំពាវនាវដល់អ្នកនិពន្ធ អ្នកបោះពុម្ពផ្សាយ សូមធ្វើ​ការ​ស្រាវជ្រាវឱ្យមានមូលដ្ឋានច្បាស់លាស់មុនបោះពុម្ពផ្សាយ​ស្នាដៃរបស់ខ្លួន ព្រោះប្រសិនបើបោះពុម្ពតម្រូវទៅតាមតែទីផ្សារ មិនគិតពីផលវិបាកដល់សង្គម នោះការជំរុញការអានដែលយើងខំប្រឹងប្រែងនឹងទទួលផលអវិជ្ជមានមិនខាន៕