ការវិភាគថ្មីមួយបានរកឃើញថា អ្នកជំងឺមហារីកដែលឯកា ឬផ្ដាច់ខ្លួនពីសង្គម គឺមានហានិភ័យខ្ពស់ នៃការស្លាប់។

លទ្ធផលនៃការសិក្សា ដែលបានបោះពុម្ពផ្សាយនៅក្នុងទស្សនាវដ្តីវេជ្ជសាស្ត្រ​ BMJ Oncology បានរកឃើញថា ភាពឯកា ឬការផ្ដាច់ខ្លួនពីសង្គម បានផ្សារភ្ជាប់ជាមួយនឹងហានិភ័យនៃការស្លាប់ ដោយសារជំងឺមហារីក និងបញ្ហាសុខភាពណាមួយ, ក្នុងនោះ មានមនុស្ស ១១ភាគរយ បានស្លាប់ដោយសារជំងឺមហារីក។

ក្រុមអ្នកស្រាវជ្រាវនៅប្រទេសកាណាដា បានវិភាគទិន្នន័យពីការសិក្សា ដែលបានបោះពុម្ពផ្សាយចំនួន ១៦ ដែលបានសិក្សាលើមនុស្សជាង ១,៦លាននាក់ ដែលមានជំងឺមហារីក នៅក្នុងប្រទេសកាណាដា អង់គ្លេស ហ្វាំងឡង់ បារាំង អៀរឡង់ ជប៉ុន និងសហរដ្ឋអាមេរិក។

អ្នកស្រាវជ្រាវបាននិយាយថា «ការរកឃើញទាំងនេះជាផ្នែកមួយបង្ហាញថា ភាពឯកា និងការផ្ដាច់ខ្លួនពីសង្គម អាចជះឥទ្ធិពលដល់លទ្ធផល នៃជំងឺមហារីក លើសពីកត្តាជីវសាស្ត្រ និងការព្យាបាលតាមបែបប្រពៃណី។»

ការផ្ដាច់ខ្លួនពីសង្គម និងអារម្មណ៍ឯកា គឺមានទំនាក់ទំនងគ្នា ប៉ុន្តែវាមិនដូចគ្នាទេ។ មនុស្សដែលផ្ដាច់ខ្លួនពីសង្គម ពួកគេខ្វះទំនាក់ទំនងជាមួយអ្នកដទៃ ពួកគេមានអារម្មណ៍ឯកា ព្រោះ ពួកគេផ្ដាច់ទំនាក់ទំនងពីអ្នកដទៃ ឬនៅឆ្ងាយពីអ្នកដទៃ។

ដោយឡែក សម្រាប់អ្នកមានអារម្មណ៍ឯកា បើផ្អែកតាមជីវសាស្ត្រ ភាពឯកា អាចបង្កឱ្យមានការឆ្លើយតប នៃភាពតានតឹង ដែលប៉ះពាល់ដល់ប្រព័ន្ធភាពស៊ាំ និងបណ្ដាលឱ្យមានបញ្ហារលាក ធ្វើឱ្យស្ថានភាពអ្នកជំងឺមហារីកកាន់តែធ្ងន់ធ្ងរ។

ជំងឺមហារីកក៏អាចប៉ះពាល់ដល់សុខភាពផ្លូវចិត្តរបស់មនុស្សផងដែរ។ ឧទាហរណ៍ ប្រសិនបើពួកគេ មានអារម្មណ៍ថា មនុស្សជាទីស្រលាញ់របស់ពួកគេ មិនយល់អ្វីដែលពួកគេកំពុងឆ្លងកាត់ ឬប្រសិនបើពួកគេជួបប្រទះភាពអស់កម្លាំង និងភាពស្មុគស្មាញក្នុងខួរក្បាល នេះគឺជាលទ្ធផល ដែលបានមកពីការព្យាបាលមហារីក។

ការវិភាគមានដែនកំណត់មួយចំនួន ជាពិសេស ការសិក្សា ដែលរួមបញ្ចូលនូវវិធីសាស្ត្រផ្សេងគ្នា និងពិនិត្យមើលលទ្ធផលផ្សេងៗគ្នា ហើយកត្តាដែលមិនទាន់ដឹង ក៏អាចមានឥទ្ធិពលលើលទ្ធផលផងដែរ។

ប៉ុន្តែការរកឃើញនេះ បានបន្ថែមទៅលើការកើនឡើង នៃភស្តុតាង ដែលថា ភាពឯកា និងការផ្ដាច់ខ្លួនពីសង្គម អាចប៉ះពាល់ដល់សុខភាពខួរក្បាលរបស់មនុស្ស។ ការស្រាវជ្រាវពីមុនបានរកឃើញថា ពួកគេ អាចបង្កើនហានិភ័យនៃជំងឺគាំងបេះដូង ជំងឺដាច់សរសៃរឈាមខួរក្បាល ជំងឺទឹកនោមផ្អែមប្រភេទទី២ ជំងឺវង្វេង ជំងឺធ្លាក់ទឹកចិត្ត ការថប់បារម្ភ និងអាកប្បកិរិយានាំឱ្យមានការធ្វើអត្តឃាត។

ការសិក្សានេះក៏កើតឡើងចំពេលមានការកើនឡើង នៃជំងឺមហារីកនៅលើពិភពលោក, ចំនួនករណីមហារីកថ្មីនៅទូទាំងពិភពលោក ត្រូវបានគេរំពឹងថា នឹងកើនឡើងជិត ៧៥ភាគរយ នៅឆ្នាំ២០៥០ ដោយប្រទេស ដែលមានចំណូលទាបបំផុត រងផលប៉ះពាល់ ដោយសារកំណើនប្រជាជន និងអាយុកាន់តែច្រើន។

អ្នកស្រាវជ្រាវនិយាយថា ការរកឃើញចុងក្រោយបំផុតបង្ហាញថា គួរតែត្រូវធ្វើបន្ថែមទៀត ដើម្បីគាំទ្រដល់សុខុមាលភាពផ្លូវចិត្តរបស់អ្នកជំងឺមហារីក។

ពួកគេក៏បានអំពាវនាវឱ្យមានការសិក្សាយ៉ាងហ្មត់ចត់បន្ថែមទៀត ដើម្បីបញ្ជាក់ពីការរកឃើញ និងជូនដំណឹងពីការវិវត្តន៍នៃអន្តរាគមន៍ផ្លូវចិត្ត ក្នុងការព្យាបាលជំងឺមហារីក៕