បរទេស ៖ ប្រទេសសឹង្ហបុរី ត្រូវគេចាត់ទុកថា គឺជាប្រទេសមួយដែលរីកចម្រើននៅក្នុងតំបន់អាស៊ីអាគ្នេយ៍នេះ ខណៈប្រទេសកោះមួយនេះ មិនមានប្រេងកាត និងឧស្ម័នធម្មជាតិសំខាន់ៗនៅក្នុងប្រទេសរបស់ខ្លួនឡើយ ប៉ុន្តែធនធានធម្មជាតិដ៏ពិតប្រាកដរបស់សឹង្ហបុរី គឺជាប្រជាជនរបស់ខ្លួន។

តើប្រជាជនសឹង្ហបុរីត្រូវបានបណ្តុះបណ្តាលយ៉ាងដូចម្តេច ដើម្បីក្លាយជាធនធានរបស់ប្រទេស?

យោង​តាម​គេហទំព័រ sea-vet.net ប្រជាជនសឹង្ហបុរីស្ទើរតែទាំងអស់ ពួក​គេ​សុទ្ធ​សឹងតែ​ត្រូវ​បាន​បណ្តុះបណ្តាល​ជំនាញ​វិជ្ជាជីវៈតាំងតែពីថ្នាក់មធ្យមសិក្សា​មក​ម្ល៉េះ ហើយ​ការ​អប់រំបណ្តុះបណ្តាលបច្ចេកទេស និងវិជ្ជាជីវៈ (TVET) ក៏​ត្រូវ​បាន​ចាត់ទុកថា គឺជាគោលនយោបាយមួយនៅក្នុងប្រទេសសិង្ហបុរីផងដែរ។

បើមើលទៅ​លើ​ប្រព័ន្ធអប់រំវិញ ការអប់រំបឋមសិក្សានៅប្រទេសសឹង្ហបុរី គឺមានរយៈពេល ៦ឆ្នាំ, ការអប់រំមធ្យមសិក្សាមានរយៈពេល​ពី ៤ទៅ ៥ ឆ្នាំ, ខណៈ​ការអប់រំក្រោយមធ្យមសិក្សា ឬ​ថ្នាក់សាកលវិទ្យាល័យ គឺមានរយៈពេល​ពីរឆ្នាំ ឬច្រើនជាងនេះ។ ក្នុងនោះដែរ វគ្គសិក្សា TVET ត្រូវបានផ្តល់ជូននៅកម្រិតមធ្យមសិក្សា និង ក្រោយមធ្យមសិក្សា តាមរយៈវិទ្យាស្ថានអប់រំបច្ចេកទេស និង​វិទ្យាស្ថានពហុបច្ចេកទេស​របស់រដ្ឋ។

វិទ្យាស្ថានអប់រំបច្ចេកទេស (ITE) និង វិទ្យាស្ថានពហុបច្ចេកទេស គឺស្ថិតក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់ក្រសួងអប់រំ ដែលវិទ្យាស្ថានទាំងពីរនេះ មានតួនាទីដ៏សំខាន់ក្នុង​ការ​បណ្តុះបណ្តាលជំនាញវិជ្ជាជីវៈ (TVET) ដល់ប្រជាជនសិង្ហបុរី ដោយ​ផ្អែកលើតម្រូវ​ការ​ការងារបច្ចុប្បន្ន ដោយគ្របដណ្តប់លើវិស័យជាច្រើន​ដូចជា ការរចនា ការអប់រំ វិស្វកម្ម ហិរញ្ញវត្ថុ សុខភាព បដិសណ្ឋារកិច្ច និងទេសចរណ៍ ព័ត៌មានវិទ្យា ច្បាប់ ប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយ និងទំនាក់ទំនង អចលនទ្រព្យ និងច្រើនទៀត។

និយាយដោយ​ឡែក​ពីវិទ្យាស្ថានអប់រំបច្ចេកទេស (ITE) របស់សឹង្ហបុរី គឺជា​ផ្នែកដំបូង ដែលមានតួនាទីក្នុង​ការបណ្តុះសិស្សទាំងនៅក្នុងសាលា និងចុះអនុវត្តផ្ទាល់ ។ ការ​ចុះអនុវត្តផ្ទាល់ គឺជាឱកាសដើម្បីសិស្សអាចអនុវត្តការងារ និង​ការ​គិត​ប្រកបដោយភាពច្នៃប្រឌិត, ពួកគេ​អាចដោះស្រាយបញ្ហានៅពេលជួប​ផ្ទាល់ ហើយថែមពីនេះ សិស្ស​នឹង​ស្គាល់ពីតម្លៃខ្លួនឯង អ្នកដទៃ និង សហគមន៍ទៀតផង។ សរុបមកវិញ វិទ្យាស្ថានអប់រំបច្ចេកទេស (ITE) ផ្តោតលើការបណ្តុះបណ្តាលបច្ចេកទេសដល់សិស្សសាលាមធ្យមសិក្សា។

ដោយឡែកវិទ្យាស្ថានពហុបច្ចេកទេស វិញ គឺមានតួនាទី​ផ្តល់ជូននូវវគ្គសិក្សាក្រោយមធ្យមសិក្សាទៅលើវិស័យចម្រុះ ដែលផ្តល់ឱ្យនិស្សិតបញ្ចប់ការសិក្សាទទួលបាននូវចំណេះដឹង និងជំនាញជាក់ស្តែង ដើម្បីបំពេញតម្រូវការធនធានមនុស្ស ។ ការអប់រំពហុបច្ចេកទេស រួមផ្សំជាមួយនឹងកម្មវិធីសិក្សាតម្រង់ទិស បានក្លាយជាជម្រើសដ៏គួរឱ្យទាក់ទាញមួយរបស់សិស្សនៅសាកលវិទ្យាល័យ។

និស្សិតដែលសិក្សាពហុបច្ចេកទេស ត្រូវបានផ្តល់ឱកាសឱ្យជំរុញខ្លួនឯងទៅក្នុងឧស្សាហកម្មដែលពាក់ព័ន្ធ តាមរយៈការងារដែលអាចមានរយៈពេលពី៦សប្តាហ៍ ទៅ៦ខែ ឬ យូរជាងនេះសម្រាប់វគ្គសិក្សាដែលបានជ្រើសរើស។ ការអនុវត្តនូវការងារផ្ទាល់ក្នុងឧស្សាហកម្ម បានផ្តល់ឱ្យសិស្សនូវបទពិសោធន៍ក្នុងការងារ ក៏ដូចជាឱកាសក្នុងការភ្ជាប់ទំនាក់ទំនងជាមួយអ្នកដែលមានបទពិសោធន៍ផងដែរ។ ការសិក្សាផ្អែកលើការអនុវត្ត បានធ្វើឱ្យសិស្សទទួលបានជំនាញពិត និងក្លាយជាអ្នកដោះស្រាយបញ្ហាប្រកបដោយភាពច្នៃប្រឌិត។

ជាមួយគ្នានេះដែរ រដ្ឋាភិបាលសឹង្ហបុរី ក៏បានបង្កើត SkillsFuture Singapore (SSG) ដែលជាក្រុមប្រឹក្សាច្បាប់មួយ​ស្ថិត​ក្រោមក្រសួងអប់រំ មានភារកិច្ចអនុវត្តគំនិតផ្តួចផ្តើម ដោយធ្វើការជាមួយស្ថាប័នអប់រំ និងដៃគូបណ្តុះបណ្តាល ដើម្បីធានាថា ជំនាញដែលសិស្សនិស្សិតបានរៀនគឺត្រូវតាមតម្រូវការឧស្សាហកម្ម។ ទន្ទឹមនឹងនោះ Workforce Singapore (WSG) ដែលជាស្ថាប័នស្ថិតនៅក្រោមក្រសួងធនធានមនុស្ស (MOM) ក៏មានកាតព្វកិច្ចដើម្បីជួយប្រជាជន និង​និស្សិត​សិង្ហបុរីឱ្យទទួលបានការងារ និងអាជីពប្រកបដោយគុណភាព ដែលជាតម្រូវការកម្លាំងពលកម្មក្នុងវិស័យឧស្សាហកម្ម៕