កម្លាំងចិត្ត និងការតាំងចិត្ត ឬក៏ការបង្កើតទម្លាប់និងវិន័យចំពោះខ្លួនឯងឱ្យខិតខំសិក្សារបស់កុមារ ឬមនុស្សវ័យជំទង់ គឺត្រូវការ ការតម្រង់ទិស និងការផ្តល់ឱ្យពីមជ្ឈដ្ឋានខាងក្រៅដែរ នេះក៏ដោយសារបទពិសោធន៍ជីវិតរបស់ពួកគេនៅ​មិន​ទាន់មានច្រើននៅឡើយ។

អាណាព្យាបាល និងយុវវ័យ សុទ្ធសឹងតែមានក្ដីរំពឹងមួយគឺចង់បានភាពប្រសើរនៃលទ្ធផលសិក្សា ក៏ដូចជាសក្តានុពលនៃការងារ គ្រាន់តែវិធីសាស្រ្តនៃការបង្ហាញរវាងអាណាព្យាបាល និងកូនៗមានភាពខុសគ្នា។ ហើយកម្លាំងចិត្តរបស់យុវវ័យពេលខ្លះ ធ្លាក់ចុះដោយសារភាពលើសលប់នៃការដេញតាមលទ្ធផល និងសក្តានុពលនេះ។

បើតាមគេហទំព័រ The University of Queensland បានណែនាំអំពីវិធីសាស្រ្តនៃការលើកទឹកចិត្ត ឬក៏ការជំរុញចិត្តទៅកាន់មនុស្សដែលកំពុងសិក្សានៅវិទ្យាល័យ តាមរយៈសកម្មភាពដូចជា ការបង្ហាញពីរូបភាពធំៗ និងការរក្សាផ្នត់គំនិតវិជ្ជមាន ។ ប្រសិនបើអាណាព្យាបាលមិនច្បាស់ថា ត្រូវលើកទឹកចិត្តមនុស្សវ័យជំទង់តាមរយៈវីធីមួយណាទេ! នៅខាងក្រោម មានរៀបរាប់លម្អិតបន្ថែមដូចតទៅ ៖

បង្ហាញអំពីរូបភាពធំៗ ៖ រូបភាពធំនៅត្រង់ចំណុចនេះ ចង់សំដៅលើការក្លាយទៅជាអ្វីមួយនៅពេលខាងមុខ ខណៈកូនកំពុងមមាញឹកនឹងការផ្តោតអារម្មណ៍ទាំងស្រុងទៅលើមេរៀន ឬក៏ការត្រៀមចូលរៀនវគ្គណាមួយ ពួកគេអាចនឹងមានភាពឆកល្វែងក្នុងការតាមដាន ឬសង្កេតអំពីរូបភាពទៅថ្ងៃមុខថា តើចង់ក្លាយទៅជាមនុស្សបែបណា ឬថា តើចាប់យកជំនាញអ្វីបន្ថែម? ឆ្លៀតក្នុងឱកាសនេះ អាណាព្យាបាលគួរស្រាវជ្រាវអំពីឯកទេសថ្មីៗបន្ថែម និងការសង្កេតពីសក្តានុពលរបស់កូនៗ រួចជួយរំលឹកពួកគេអំពីគោលដៅ ប្រភេទជំនាញ និងសាលាដែលត្រូវជ្រើសរើស រួមទាំងការងារក្នុងក្ដីស្រមៃជាដើម។ ជារួមអ្វីដែលអាចជួយកូនបានក្រៅពីការជួយបង្រៀន និងតាមដានលទ្ធផលសិក្សា គឺជាការដាស់តឿនអំពីភាពសំខាន់ដទៃទៀតក្រៅពីការសិក្សា ក៏ដូចជាការរៀបចំជីវិត អាជីពការងារ អ្វីដែលគួរធ្វើដើម្បីសម្រេចក្ដីស្រមៃរួម ដែលនេះជាការលើកទឹកចិត្តយុវវ័យឱ្យបន្តដំណើរទៅមុខជាប្រចាំ។

បណ្តុះផ្នត់គំនិតវិជ្ជមាន ៖ កាលដែលអាណាព្យាបាលប្រកាន់ភ្ជាប់នូវអាកប្បកិរិយាល្អ ឬក៏ផ្នត់គំនិតវិជ្ជមាន វាក៏ជះឥទ្ធិពលទៅកាន់យុវវ័យដូចគ្នា ដូចនេះការផ្សារភ្ជាប់ទំនាក់ទំនងដោយបើកជំហរ ការបញ្ជ្រាបគំនិតដែលអាចទៅរួច នេះគឺជាការជួយដោយផ្ទាល់ និងប្រយោលទៅកាន់សុខភាពផ្លូវចិត្តរបស់មនុស្សក្នុងវ័យជំទង់។ ម្តងម្កាល អាណាព្យាបាលក៏មានការអាក់អន់ចិត្តនៅពេលដែលលទ្ធផលដែលខ្លួនបានលះបង់ក្នុងការថែទាំពួកគេមិនសមប្រកប ឬមិនឆ្លើយតបទៅនឹងអ្វីដែរខ្លួនរំពឹងទុកទៅវិញ។ ស្ថិតក្នុងកាលៈទេសៈនេះ អាណាព្យាបាលពុំគួរបង្ហាញអាការអវិជ្ជមាននោះទេ ជំនួសមកវិញនូវការបង្ហាញអាកប្បកិរិយាវិជ្ជមាន និងជឿជាក់ទៅលើការខិតខំរបស់កូនៗ។ ព្រោះមនុស្សភាគច្រើនទទួលបានកម្លាំងចិត្តពីសកម្មភាពដែលនាំឱ្យរីករាយ ទើបធ្វើឱ្យការជំរុញចិត្ត និងការផ្តោតកាន់តែមានប្រសិទ្ធភាពជាងមុន។

ជំរុញទឹកចិត្តឱ្យកាន់តែខិតទៅរកសក្តានុពល ៖ ការជំរុញទឹកចិត្តតាមរយៈឪពុកម្តាយ ឬអាណាព្យាបាល មិនមែនជារឿងសាមញ្ញពេកទេ ព្រោះត្រូវការបង្ហាញជាគំរូជាមុនសិន ទើបមានថាមពលគ្រប់គ្រាន់ក្នុងការផ្តល់ឱ្យទៅកាន់កូនៗបាន។ ក្រៅតែពីការអនុវត្តដោយផ្តើមចេញពីខ្លួនឯងហើយ ការបង្កើតបរិយាកាសឱ្យមានផាសុកភាព និងធ្វើកិច្ចសន្ទនាអំពីអនាគតជាមួយកូនៗក៏ពុំអាចមើលរំលងបានដែរ។ ជាងនេះទៅទៀត ត្រូវនៅជិតពួកគេដើម្បីធ្វើការយ៉ាងជិតស្និទ្ធទៅលើការបំបែកគោលដៅ ឬក៏ក្ដីស្រមៃដែលពួកគេចង់បានឱ្យទៅជាជំហានតូចៗ និងរំលឹកអំពីដុង ដែលពួកគេមានពីកំណើត ក៏ដូចជាផ្តល់រង្វាន់នៅពេលសម្រេចបាននូវលទ្ធផលណាមួយទោះធំក្ដី ឬតូចក្ដី៕