យុវជន សាំង វ៉ាន់ណៃ ជានិស្សិតឆ្នាំទី៣ ផ្នែកស្ថាបត្យកម្មនៅសាកលវិទ្យាល័យភូមិន្ទវិចិត្រសិល្បៈ ហើយពេលកន្លងទៅថ្មីនេះ រូបគេបានឈ្នះជ័យលាភីលេខ១ ក្នុងការ​ប្រកួតប្រជែងអាន នៃយុទ្ធនាការសៀវភៅមួយ សហគមន៍មួយ។

សាំង វ៉ាន់ណៃ បានឱ្យដឹងថា​ កត្តាដែល​ជំរុញចិត្តគេចូលរួមក្នុងកម្មវិធីប្រកួតអាននៃយុទ្ធនាការសៀវភៅមួយ សហគមន៍មួយ ព្រោះជាក្ដីស្រឡាញ់តាំងពីនៅថ្នាក់វិទ្យាល័យ ប៉ុន្តែមិនដែលមានឱកាស។ មួយទៀត រូបគេ​ចង់សាកល្បងសមត្ថភាពវាស់ស្ទង់កម្រិតអំណាន ព្រោះរូបគេធ្លាប់ជាអតីតសិស្សពូកែអក្សរសាស្រ្តខ្មែរថ្នាក់ទី៩ ប្រចាំខេត្តបន្ទាយមានជ័យ កាលពីឆ្នាំ២០១៧-២០១៨ និងធ្លាប់ជាបេក្ខជនតំណាងខេត្តបន្ទាយមានជ័យចូលរួមក្នុងទិវាជាតិអំណានផងដែរ។

យុវជន សាំង វ៉ាន់ណៃ លើកឡើងថា តាមពិតរូបគេមិនបានស្ថិតនៅក្នុងចំណោមបេក្ខជន ១០នាក់ចុងក្រោយនោះទេ តែថាអាចជាសំណាងល្អ គណៈកម្មការបានផ្តល់ឱកាសឱ្យបេក្ខជនផ្សេងទៀតឡើង​មក​និយាយបកស្រាយបានប្រសិនជាពួកគេឆ្លើយសំណួរត្រូវ ។ ទន្ទឹមនោះ វ៉ាន់ណៃ ក៏ទទួលបានឱកាសបកស្រាយសៀវភៅដែលបានសង្ខេបរួច ហើយក៏មានការកោតសរសើរពីគណៈកម្មការ រហូតជាប់ជ័យលាភីលេខ១ ផ្នែកប្រកួតប្រជែងអាន នៅពេលប្រកាសលទ្ធផលវគ្គផ្ដាច់ព្រ័ត្រ។

នៅពេលទទួលបានលទ្ធផលបែបនេះ ខ្ញុំពិតជាមិននឹកស្មានពិតមែន…សម្រាប់អារម្មណ៍គឺរំភើបខ្លាំង!

យុវជន សាំង វ៉ាន់ណៃ ម្ចាស់ជ័យលាភីលេខ១ ផ្នែកប្រកួតប្រជែងអាន នៃយុទ្ធនាការសៀវភៅមួយ សហគមន៍មួយ

យុវជន សាំង វ៉ាន់ណៃ បញ្ជាក់ថា អ្វីដែលរូបគេរៀនបានពីកម្មវិធីនេះ គឺការព្យាយាមមិនបោះបង់។ ទន្ទឹមគ្នានេះ រូបគេចូលចិត្តក្នុងការប្រកួតប្រជែង បើទោះបីជាមិនទទួលបានជ័យលាភី ក៏អាចទទួលបានអ្វីដែលថ្មីដែលអាចធ្វើឱ្យរូបគេលូតលាស់ទៅមុខទៀតបាន។

កាលពីនៅអនុវិទ្យាល័យ និងវិទ្យាល័យ យុវជន សាំង វ៉ាន់ណៃ ចូលចិត្តអានសៀវភៅច្រើនទាក់ទងនឹងប្រវត្តិសាស្ត្រ ប្រលោមលោក និងសៀវភៅលើកទឹកចិត្តជាដើម។ យុវជន សាំង វ៉ាន់ណៃ បន្តថា នៅក្នុងការប្រកួតអាន រូបគេបានជ្រើសយកសៀវភៅមួយដែលមានចំណងជើងថា «រឿងតេជោយ៉ត» និពន្ធដោយលោក ទី ជីហួត យកមកអានសង្ខេបដើម្បីប្រកួតអាន។ ដោយគិតថា រឿងនេះពុំសូវមានគេយកទៅបកស្រាយច្រើនដូចជា រឿងទុំទាវ និងកុលាបប៉ៃលិនជាដើម។ ម្យ៉ាងទៀតរឿងនេះ មានចំណុចពិសេសសម្រាប់រូបគេ ព្រោះបង្ហាញឱ្យឃើញពីស្មារតី នៃអ្នកដឹកនាំ ឥទ្ធិពលរបស់ស្រ្តី និងភាពរើសអើងក្នុងសង្គមជាដើម។

ម្ចាស់ជ័យលាភីលេខ១ ផ្នែកប្រកួតប្រជែងអាន បន្ថែមថា ចំពោះរឿង «រឿងតេជោយ៉ត» រូបគេធ្លាប់អានពីមុនមកហើយ ប៉ុន្តែត្រូវត្រឡប់មកអានសាជាថ្មីវិញដោយចំណាយពេលមួយថ្ងៃសម្រាប់អាន និងមួយថ្ងៃសម្រាប់សង្ខេបសៀវភៅនេះ។ វ៉ាន់ណៃ បន្តថា ការលំបាក គឺពិតជាមាន ព្រោះថារូបគេខកខានក្នុងការធ្វើបែបនេះជាង៣ឆ្នាំមកហើយ ដូច្នេះចំណេះដឹងពីមុនៗក៏បាត់បង់ខ្លះទៅតាមពេលវេលាដែរ។ ការលំបាកមួយទៀត គឺទាក់ទងទៅនឹងពេលវេលា ព្រោះជំនាញដែលគេរៀនទាមទារពេលវេលាច្រើនជាហេតុធ្វើឱ្យពិបាកបែងចែកពេលមកធ្វើកិច្ចការមួយនេះ។ ទោះយ៉ាងនេះក្ដី វ៉ាន់ណៃ នៅតែអាចជំនះបាន តាមរយៈការចំណាយពេលទំនេរដូចជា ពេលអង្គុយចាំគ្រូបង្រៀន ឬពេលយប់បន្ទាប់ពីងូតទឹករួច ឆ្លៀតពេលគិត និងធ្វើកិច្ចការនេះរហូតបញ្ចប់។

ពាក្យមួយឃ្លាថា “ថ្មរមៀលមិនដុះស្លែ” បានលើកទឹកចិត្ត វ៉ាន់ណៃ ឱ្យប្រឹងហ្វឹកហាត់ខ្លួនឯងជាប្រចាំ ដើម្បីច្នៃខ្លួនឯងទៅជារបស់មួយដែលមានតម្លៃ។ ទន្ទឹមគ្នានេះ វ៉ាន់ណៃ ក៏បានសំណូមពរឱ្យយុវជន សិស្សានុសិស្សទាំងអស់ ត្រូវមានឆន្ទៈក្នុងការសិក្សារៀនសូត្រ ព្រោះឪពុកម្ដាយចំណាយលើការសិក្សារបស់កូនទាំងអស់ដើម្បីឱ្យកូនៗគ្រប់រូបទទួលបានចំណេះដឹង។ លើសពីនេះ សូមដាក់ចិត្តសិក្សា ព្រោះជាផ្លូវមួយឱ្យយើងមើលឃើញអ្វីដែលធំជាងអ្វីដែលយើងធ្លាប់បានឃើញ៕