សមិទ្ធផលរបស់លោក លី ក្វាន់យូ គឺជាប្រធានបទនៃការសិក្សាជាសកលជាច្រើន ចាប់តាំងពីលោកទទួលមរណភាពទៅ។ ប៉ុន្តែទិដ្ឋភាពមួយនៃភាពជោគជ័យរបស់លោក ដែលត្រូវបានគេលើកយកមកជជែកតិចតួច គឺការវិនិយោគ និងស្នាដៃរបស់លោកក្នុងវិស័យអប់រំសិង្ហបុរី ខណៈគេមើលឃើញថា យុទ្ធសាស្ត្ររបស់លោ​ក គឺតែងតែសង្កត់ធ្ងន់លើការអភិវឌ្ឍធនធានធម្មជាតិតែមួយគត់របស់សិង្ហបុរី នោះគឺធនធានមនុស្ស។ 

តើលោក លី ក្វាន់យូ បានធ្វើអ្វីខ្លះ ក្នុងវិស័យអប់រំ ?

ចំពោះការចាប់ផ្ដើម យើងចាំបាច់ត្រូវសង្កត់ធ្ងន់ថា វិស័យអប់រំសិង្ហបុរី មិនត្រូវបានរចនាឡើងដោយលោក លី ក្វាន់យូ និងសហការីរបស់គាត់នោះទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ វិស័យនេះត្រូវបានចាក់គ្រឹះយ៉ាងរឹងមាំក្នុងប្រទេសសិង្ហបុរី ដោយអាណានិគមអង់គ្លេស។ 

ផ្ទុយពីមេដឹកនាំក្រោយសម័យ អាណានិគមដទៃទៀត លោក លី មិនខ្លាចក្នុងការទទួលយកមរតករបស់អាណានិគម ដែលមានប្រយោជន៍សម្រាប់ការកសាងប្រទេសនោះទេ។ បច្ចុប្បន្ន យុទ្ធសាស្ត្ររបស់លោក ត្រូវបានគេមើលឃើញផលវិជ្ជមាន ច្បាស់បំផុតក្នុងវិស័យអប់រំ។ 

ស្ថាប័នអប់រំសំខាន់ៗជាច្រើនក្នុងប្រទេស ដូចជា សាកលវិទ្យាល័យជាតិសិង្ហបុរី (បង្កើតឡើងក្នុងឆ្នាំ ១៩០៥) វិទ្យាស្ថាន Raffles (បង្កើតឡើងក្នុងឆ្នាំ ១៨២៣) និងសាលាភាសាអង់គ្លេស-ចិន (បង្កើតឡើងក្នុងឆ្នាំ ១៨៨៦) សុទ្ធសឹងតែបានកសាងឡើង មុនការទទួលបានឯករាជ្យពេញលេញនៅឆ្នាំ១៩៦៣។ ជាងនេះទៅទៀត កម្មវិធីសិក្សាសម្រាប់ការអប់រំមធ្យមសិក្សា បានយកគម្រូតាម កម្រិត O និងកម្រិត A របស់ចក្រភពអង់គ្លេស (ជាមួយនឹងការកែសម្រួលខ្លះ ដើម្បីឱ្យសមស្របនឹងបរិបទនៃការអប់រំក្នុងប្រទេសសិង្ហបុរី)។

ក្រៅពីផ្ដោតលើការកសាងហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធ រដ្ឋាភិបាលលោក លី ក៏ផ្ដោតសំខាន់លើការវិនិយោគលើការពង្រឹងគុណភាពសិស្ស និងគ្រូបង្រៀនផងដែរ។ ខណៈប្រព័ន្ធផ្ដល់អាហារូបករណ៍របស់ជាតិ បានផ្ដល់ឱកាសឱ្យ​សិស្សទទួលបានការអប់រំនៅសាកលវិទ្យាល័យល្បីៗ និងសិស្សមួយចំនួនទៀត ត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យទៅសាកលវិទ្យាល័យល្បីៗរបស់ពិភពលោក បើទោះបីជាសិង្ហបុរី មានស្ថាប័នលំដាប់ពិភពលោកក្នុងស្រុកហើយក៏ដោយ។ លើសពីនេះ ជាមួយនឹងការផ្ដល់ប្រាក់ខែខ្ពស់ជាងមធ្យមភាគជាតិ បានធ្វើឱ្យវិជ្ជាជីវៈបង្រៀនអាចទាក់ទាញ មនុស្សពូកែៗមកបំពេញការងារក្នុងវិស័យនេះបានច្រើន។

លក្ខណៈពិសេសប្រព័ន្ធអប់រំសិង្ហបុរី

ប្រព័ន្ធអប់រំសិង្ហបុរី មានលក្ខណៈលេចធ្លោមួយ គឺការផ្ដោតលើការកំណត់អត្តសញ្ញាណ និងអភិវឌ្ឍធនធានមនុស្សឱ្យមានជំនាញបានល្អបំផុត និងផ្ដល់តម្លៃស្មើគ្នា ដែលនាំឱ្យសង្គមរីកចម្រើនឆាប់រហ័ស។ អ្នកទទួលអាហារូបករណ៍រដ្ឋាភិបាល មានកាតព្វកិច្ចប្រើការងារក្នុងវិស័យសាធារណៈយ៉ាងតិច ២ឆ្នាំ។

វិធីសាស្ត្រពិសេសមួយទៀត គឺរដ្ឋាភិបាលលើកកម្ពស់គ្រូបង្រៀន, គ្រូបង្រៀនដែលមានសមត្ថភាពខ្ពស់ ត្រូវបានរដ្ឋាភិបាលផ្ដល់ទំនួសខុសត្រូវឱ្យធ្វើជាអ្នកដឹកនាំ ដោយមិនកំណត់ពេលវេលា ហើយទំនាក់ទំនងយ៉ាងសកម្មរវាងក្រសួងអប់រំ ថ្នាក់រៀន និងការគ្រប់គ្រងសាលារៀន។ 

ប្រជាជនមានមោទភាពចំពោះប្រព័ន្ធអប់រំក្នុងប្រទេស​ ដោយសារការអប់រំមានគុណភាពខ្ពស់គ្រប់កម្រិតសិក្សា។ ម្យ៉ាងវិញទៀត វិទ្យាស្ថានបច្ចេកទេស និងពហុបច្ចេកទេស រាប់រយ គឺស្ថិតនៅក្បែរផ្ទះប្រជាជន ហើយពួកគេអាចទទួលបានការអប់រំ ដែលមានគុណភាពខ្ពស់គ្រប់ៗគ្នា។

ប្រព័ន្ធអប់រំសិង្ហបុរីប្រែប្រួលតាមរបត់សង្គម

ប្រព័ន្ធអប់រំសិង្ហបុរី តែងតែសំឡឹងឆ្ពោះទៅមុខជានិច្ច, ពីការទទួលយកការអប់រំពីរភាសា (ភាសាអង់គ្លេស បន្ថែមលើភាសាកំណើត ចិនកុកងឺ ម៉ាឡេ ឬតាមីល) រហូតដល់ការផ្ដោតសំខាន់លើ វិទ្យាសាស្ត្រ បច្ចេកវិទ្យា វិស្វកម្ម និងគណិតវិទ្យា (STEM)។ ប្រទេសសិង្ហបុរី បានរំពឹងថានឹងមានយុទ្ធសាស្ត្រអប់រំសំខាន់ៗជាច្រើន ដែលត្រូវបានអនុម័ត ដោយអ្នកបង្កើតគោលនយោបាយជាបន្តបន្ទាប់។ 

នៅទសវត្សឆ្នាំ១៩៩០ អ្នកបង្កើតគោលនយោបាយសិង្ហបុរី ព្រួយបារម្ភអំពីវិធីសាស្ត្រអប់រំ ដែលផ្ដោតលើ STEM ខ្លាំងពេក ហើយក៏ចាប់ផ្ដើមជំរុញឱ្យមានការសិក្សាលើវិស័យ មនុស្សសាស្ត្រ សិស្បៈ និងកីឡា ដើម្បីរក្សាតុល្យភាពសង្គមឡើងវិញ និងជំរុញការបង្កើតថ្មី និងសហគ្រិនភាព៕