ក្នុងរយៈពេលប៉ុន្មានឆ្នាំចុងក្រោយនេះ ការប្រើប្រាស់ AI ក្នុងវិស័យអប់រំបានបោះជំហានទៅមុខយ៉ាងខ្លាំង ដោយបានប្រែក្លាយពីឧបករណ៍សម្រាប់សាកល្បង មកជាផ្នែកមួយនៃការអនុវត្តប្រចាំថ្ងៃទាំងក្នុងគ្រឹះស្ថានឧត្តមសិក្សា សាលារៀន និងការបណ្តុះបណ្តាលផ្ទៃក្នុងរបស់ក្រុមហ៊ុន។ កម្មវិធី AI ត្រូវបានយកមកប្រើប្រាស់ យ៉ាងទូលំទូលាយក្នុងការជួយសម្រួលដល់កិច្ចការងារ ដូចជា ការរៀបចំផែនការ បង្រៀន និងខ្លឹមសារមេរៀន ដែលអាចបត់បែនតាមគោលដៅ នៃការសិក្សា ព្រមទាំងការរចនាកម្រងសំណួរវាយតម្លៃចំណេះដឹងដោយស្វ័យប្រវត្តិ ដែលធ្វើឱ្យកាន់តែងាយស្រួលក្នុងការវាយតម្លៃវឌ្ឍនភាពរបស់សិស្ស។

បន្ថែមពីនេះ បច្ចេកវិទ្យា AI ក៏បានធ្វើបរិវត្តកម្មដល់ការសិក្សាដែលមានលក្ខណៈ ផ្ទាល់ខ្លួន (Personalized Learning) តាមរយៈការវិភាគលើល្បឿន និង កំហុសរបស់សិស្ស រួចផ្តល់នូវការពន្យល់ និងលំហាត់បន្ថែមដែលត្រូវនឹងសមត្ថភាព ជាក់ស្តែង ដែលនេះជាការជួយសម្រាលបន្ទុកការងារ និងការរៀបចំរចនាសម្ព័ន្ធ មេរៀនរបស់គ្រូបង្រៀនយ៉ាងច្រើន ដើម្បីឱ្យពួកគាត់មានពេលវេលាកាន់តែច្រើន ក្នុងការណែនាំ និងជួយគាំទ្រសិស្សដោយផ្ទាល់។

ទោះជាយ៉ាងណា ស្របពេលដែលសាលារៀន និងសាកលវិទ្យាល័យកាន់តែច្រើនឡើងកំពុងធ្វើសមាហរណកម្ម AI ក្នុងប្រព័ន្ធអប់រំ សំណួរជុំវិញក្រមសីលធម៌ តម្លាភាព និងគុណភាពទិន្នន័យជាដើម បានក្លាយជារឿងចាំបាច់សម្រាប់ស្ថាប័ន ដែលប្រើប្រាស់បច្ចេកវិទ្យានេះត្រូវគិតគូរ។

AI ផ្តល់ឱ្យនូវអត្ថប្រយោជន៍យ៉ាងច្រើន ប៉ុន្តែការប្រើប្រាស់បច្ចេកវិទ្យានេះ ក៏តម្រូវឱ្យគ្រឹះស្ថានអប់រំត្រូវតែគិតគូរ និងដោះស្រាយបញ្ហាប្រឈមមួយចំនួន ដើម្បីធានាថា ការទាញយកប្រយោជន៍ពី AI ធ្វើឡើងប្រកបដោយប្រសិទ្ធភាព សមធម៌ និង សុវត្ថិភាព។ ជាក់ស្តែង ការប្រមូល និងការប្រើប្រាស់ទិន្នន័យផ្ទាល់ខ្លួនរបស់សិស្ស បង្កើតបានជាសំណួរទាក់ទងនឹងឯកជនភាពនៃទិន្នន័យ។

សាលារៀនគួរតែធានាការអនុលោមតាមបទប្បញ្ញត្តិទាក់ទងនឹងការប្រើប្រាស់ AI, អនុវត្តការការពារសមស្របតាមអាយុសម្រាប់សិស្សតូចៗ និងផ្តល់តម្លាភាពអំពីទិន្នន័យដែលត្រូវបានប្រមូល របៀបដែលទិន្នន័យត្រូវបានប្រើប្រាស់ និងកំណត់ សិទ្ធិចូលប្រើប្រាស់ ដើម្បីការពារឯកជនភាពរបស់សិស្ស ស្របពេលដែលទាញ យកប្រយោជន៍ពីបច្ចេកវិទ្យានេះក្នុងការធ្វើឱ្យការបង្រៀន និងការសិក្សាមានភាពប្រសើរឡើង។

AI អាចគាំទ្រដល់ដំណើរការបង្រៀន ប៉ុន្តែបច្ចេកវិទ្យានេះមិនអាចជំនួសគ្រូ ឬទទួល ខុសត្រូវចំពោះជម្រើសគរុកោសល្យបានទេ ព្រោះគ្រូបង្រៀនមានការយល់ដឹងអំពី បរិបទ អារម្មណ៍ និងការវិនិច្ឆ័យវិជ្ជាជីវៈ ដែលក្បួនដោះស្រាយមិនអាចចម្លងបាន។ ក្នុងន័យនេះ គ្រូបង្រៀននៅតែទទួលខុសត្រូវចំពោះខ្លឹមសារមេរៀន របៀបដែល មេរៀនត្រូវបានផ្តល់ជូន និងផលប៉ះពាល់ដែលមានលើអ្នកសិក្សា ដែលនេះសង្កត់ធ្ងន់ លើគោលការណ៍សំខាន់មួយថា បើទោះបីជាមានជំនួយពីបច្ចេកវិទ្យានេះ ក៏ការសម្រេចចិត្តក្នុងការអប់រំនៅតែស្ថិតលើមនុស្ស។

ជាមួយគ្នានេះ គ្រូបង្រៀនក៏ដូចជាគ្រឹះស្ថានអប់រំក៏ត្រូវយកចិត្តទុកដាក់លើភាពលំអៀង នៃក្បួនដោះស្រាយ ព្រោះថា AI ដែលរៀនពីសំណុំទិន្នន័យចាស់ អាចនឹងឆ្លុះបញ្ចាំង និងបង្កើតឡើងវិញនូវភាពលំអៀងសង្គមដែលមានក្នុងទិន្នន័យទាំងនោះ ដែលជាហេតុអាចជំរុញវិសមភាពអប់រំដែលមានស្រាប់ ជាជាងជួយកាត់បន្ថយ។ ក្នុងន័យនេះ គ្រូបង្រៀនត្រូវតែមានស្មារតីប្រុងប្រយ័ត្នខ្ពស់ចំពោះការណែនាំ ឬមាតិកា ដែលបង្កើតឡើងដោយ AI តាមរយៈការវាយតម្លៃដោយហ្មត់ចត់ និងការយល់ដឹងពី ភាពលំអៀងនៃក្បួនដោះស្រាយ (Algorithmic Bias)។

ក្រៅពីនេះ នៅពេលនិយាយអំពីការប្រើប្រាស់ AI គ្រូបង្រៀនតែងតែលើកឡើងពីការចម្លងទាំងស្រុងពីខ្លឹមសារផ្តល់ឱ្យដោយ AI ដែលនេះជាកង្វល់ចម្បងរបស់ពួកគេ។ ដូច្នេះ សំណួរសួរថា តើយើងមិនគួរអនុញ្ញាតឱ្យសិស្សប្រើប្រាស់បច្ចេកវិទ្យាទេ ឬ បង្រៀនពួកគេឱ្យចេះប្រើប្រាស់បច្ចេកវិទ្យានេះឱ្យបានត្រឹមត្រូវ? AI មិនមែនជា ជម្រើសទៀតទេ ប៉ុន្តែជាតម្រូវការសម្រាប់ពេលបច្ចុប្បន្ន។

ក្នុងន័យនេះ ជាជាងជ្រើសរើសការបិទមិនឱ្យសិស្សប្រើប្រាស់ គ្រឹះស្ថានអប់រំ ឬ គ្រូបង្រៀនគួរតែជំរុញការបង្រៀនសិស្សពីរបៀបប្រើប្រាស់ AI ជាជំនួយសម្រាប់ការរៀនសូត្រ ជាជាងពឹងផ្អែកលើបច្ចេកវិទ្យានេះទាំងស្រុង។ ជាមួយគ្នានេះ សិស្ស ក៏ត្រូវច្បាស់លាស់ និងស្មោះត្រង់ដូចគ្នា អំពីរបៀបដែល AI ត្រូវបានប្រើប្រាស់ក្នុងការងាររបស់ខ្លួន ដោយត្រូវប្រើប្រាស់ឧបករណ៍ AI ជាជំនួយគាំទ្រដល់ការរៀនសូត្រ មិនមែនជំនួសការត្រិះរិះពិចារណា ឬបញ្ញារបស់ខ្លួនឯងនោះទេ។

ជារួម បច្ចេកវិទ្យាមិនមែនកសាងទំនុកចិត្តដោយឯកឯងនោះទេ ប៉ុន្តែគឺមនុស្សដែល ត្រូវមានសមត្ថភាពក្នុងការគ្រប់គ្រង យល់ពីរបៀបដែលបច្ចេកវិទ្យាដំណើរការ និង ត្រូវធានាការប្រើប្រាស់មានភាពត្រឹមត្រូវ និងក្រមសីលធម៍៕

អត្ថបទស្រាវជ្រាវ ៖ មជ្ឈមណ្ឌលកម្ពុជា ៤.០