បច្ចុប្បន្នជំងឺមហារីកនៅតែជាជំងឺដ៏គួរឱ្យខ្លាចមួយ ដែលបានឆក់យកអាយុជីវិតមនុស្សជុំវិញពិភពលោកជារៀងរាល់ឆ្នាំ។ បើទោះបីជាមានការរីកចម្រើនផ្នែកវេជ្ជសាស្ត្រ និងវិទ្យាសាស្ត្រខ្លាំងយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏នៅតែមានមនុស្សរាប់លាននាក់ស្លាប់ដោយសារជំងឺនេះជាបន្តបន្ទាប់ ខណៈដែលអត្រាជំងឺមហារីកបន្តកើនឡើងជាសកល អង្គការសុខភាពពិភពលោលោក (WHO) រកឃើញថា ស្ត្រីកំពុងតែទទួលរងនូវផលប៉ះពាល់យ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរដោយសារតែជំងឺនេះ។

យោងតាមទិន្នន័យរបស់ WHO តំបន់អាស៊ីប៉ាស៊ីហ្វិក (APAC) មានអត្រាស្ត្រីកើតជំងឺមហារីកខ្ពស់ជាងតំបន់ណាទាំងអស់នៅលើពិភពលោក។ បច្ចុប្បន្ន ទ្វីបអាស៊ីមានចំនួន ៤៥ភាគរយនៃករណីមហារីកសុដន់ និង ៥៨ភាគរយនៃការស្លាប់ដោយសារជំងឺមហារីកមាត់ស្បូននៅទូទាំងពិភពលោក។ ខណៈដែលចំនួននៃជំងឺមហារីកទាំងពីរប្រភេទនេះ ត្រូវបានគេរំពឹងថា នឹងកើនឡើងលឿនជាងគេនៅតំបន់អាស៊ីប៉ាស៊ីហ្វិក។ បើមិនមានវិធានការទប់ស្កាត់ណាមួយទេ ករណីមហារីកសុដន់ត្រូវបានគេរំពឹងថា នឹងកើនឡើង ២១ភាគរយ ហើយអត្រានៃជំងឺមហារីកមាត់ស្បូននឹងកើនឡើង ១៩ ក្នុងទ្វីបអាស៊ី នៅចន្លោះឆ្នាំ ២០២០ និង ២០៣០។

ការផ្លាស់ប្ដូរប្រជាសាស្ត្រនៅក្នុងតំបន់ រួមទាំងការវិវត្តន៍ នៃប្រទេសពីស្ថានភាពប្រាក់ចំណូលទាប ទៅកម្រិតខ្ពស់ គឺជាកត្តាគន្លឹះដែលនាំឱ្យមានបញ្ហាជំងឺនេះ។ លើសពីនេះ កង្វះការយល់ដឹង និងកង្វះលទ្ធភាពទទួលបានសេវាថែទាំសុខភាពដែលស្ត្រីត្រូវការក៏ជាមូលហេតុចម្បងផងដែរ ។ ជានិច្ចជាកាល បញ្ហាវប្បធម៌ និងបទដ្ឋានយេនឌ័រ បានក្លាយជារបាំងដ៏សំខាន់ក្នុងការរារាំងរបាំងនយោបាយ ដើម្បីផ្ដល់អាទិភាពដល់សេវា ដែលសំដៅលើកម្ពស់សុខភាពស្ត្រី។ ទិដ្ឋភាពនេះមិនមែនជារឿងយុត្តិធម៌សម្រាប់ស្ត្រីនៅអាស៊ី គ្រួសារ និងសហគមន៍របស់គេនោះទេ។

ទន្ទឹមនឹងនេះ WHO បានកំណត់គោលដៅសម្រាប់កាត់បន្ថយអត្រាមរណភាពមហារីកសុដន់ ២,៥ភាគរយ ក្នុងមួយឆ្នាំ ចន្លោះឆ្នាំ២០២០ ដល់ ២០៤០ ហើយដើម្បីសម្រេចបាននូវគោលដៅនេះ ត្រូវមានការចាក់វ៉ាក់សាំង ការពិនិត្យ និងព្យាបាល ឱ្យបានគ្រប់គ្រាន់នៅឆ្នាំ២០៣០ ដើម្បីឆ្ពោះទៅរកការលុបបំបាត់ជំងឺមហារីកមាត់ស្បូនក្នុងសតវត្សរ៍បន្ទាប់ ខណៈបង្កើតគោលនយោបាយ និងផែនការ, ការបង្ការ និងការពិនិត្យ, ការធ្វើរោគវិនិច្ឆ័យ និងសមត្ថភាពធនធាន, ការព្យាបាល និងការទទួលបានការយល់ដឹងជាសាធារណៈ និងការអប់រំ គឺជាឧសបគ្គដែលប្រទេសជាច្រើននៅក្នុងតំបន់អាស៊ីប៉ាហ្វិកត្រូវដោះស្រាយ៕