ការនិយាយរឿងលុយកាក់ជាមួយកូន ជារឿងដែលមាតាបិតាជាច្រើនតែងតែមានការរារែក។ អ្នកខ្លះបារម្ភថាកូននៅក្មេងពេក ចំណែកអ្នកខ្លះទៀតខ្លាចធ្វើឱ្យកូនមានសម្ពាធ។ ប៉ុន្តែ នៅក្នុងយុគសម័យថ្មីនេះ ការយល់ដឹងពីហិរញ្ញវត្ថុគឺជា “វិជ្ជាជីវិត” ដែលកូនៗគួរទទួលបានពីផ្ទះ។

ហេតុអ្វីបានជាការនិយាយរឿងលុយជារឿងល្អ?

តាមពិតទៅ ការបង្ហាញស្ថានភាពហិរញ្ញវត្ថុដល់កូន មិនមែនមានន័យថាត្រូវបង្ហាញតួលេខលម្អិតក្នុងគណនីធនាគារនោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាការបណ្តុះស្មារតីឱ្យកូនយល់ពីតម្លៃនៃលុយ និងការខិតខំប្រឹងប្រែង។ នៅពេលកូនដឹងពីលទ្ធភាពជាក់ស្តែងរបស់គ្រួសារ ពួកគេនឹងរៀនចេះគ្រប់គ្រងការរំពឹងទុករបស់ខ្លួនឯង យល់ពីហេតុផលនៅពីក្រោយការបដិសេធរបស់ឪពុកម្តាយ និងចាប់ផ្តើមចេះបែងចែករវាងរបស់ដែលចាំបាច់ និងរបស់ដែលគ្រាន់តែជាចំណង់ចំណូលចិត្ត។

របៀបបង្ហាញឱ្យមានប្រសិទ្ធភាព (តាមវ័យរបស់កូន)

ទោះជាយើងត្រូវបង្ហាញពីស្ថានភាពហិរញ្ញវត្ថុដល់កូនៗ​ក៏ពិត​មែន ប៉ុន្តែការចែករំលែកព័ត៌មានគួរ​តែត្រូវធ្វើឡើងទៅតាមភាពចាស់ទុំរបស់ពួកគេ ដូចជា​ កម្រិតបឋម (អាយុ ៥-១០ ឆ្នាំ) ត្រូវ​បង្រៀនពួកគេ​ឱ្យស្គាល់តម្លៃក្រដាសប្រាក់ និងការធ្វើផែនការទិញរបស់តូចតាច។ បង្រៀនពួកគេតាមរយៈការ “សន្សំដាក់កូនជ្រូក”។

កម្រិតមធ្យម (អាយុ ១១-១៥ ឆ្នាំ) អាចឱ្យពួកគេឃើញពីវិក្កយបត្រភ្លើង ទឹក ឬថ្លៃអ៊ីនធឺណិត។ នេះជាពេលដែលត្រូវបង្រៀនពីភាពខុសគ្នារវាង “តម្រូវការចាំបាច់” និង “ចំណង់ចំណូលចិត្ត”។

កម្រិតយុវវ័យ (អាយុ ១៦ ឆ្នាំឡើង) អ្នកអាចពិភាក្សាពីចំណូលប្រចាំខែ និងការបែងចែកថវិកាគ្រួសារ។ វាជាការត្រៀមខ្លួនឱ្យពួកគេ មុនពេលឈានជើងចូលសាកលវិទ្យាល័យ និងការរស់នៅដោយឯករាជ្យ។

ចំណុចគួរប្រុងប្រយ័ត្ន

ទោះបីជាការបើកចំហរឿងលុយកាក់ជារឿងល្អ ប៉ុន្តែក៏មាន “បន្ទាត់ក្រហម” មួយចំនួនដែលឪពុកម្តាយគួរដឹង ដូចជា មិនត្រូវនិយាយរអ៊ូរទាំពីបំណុល ឬបញ្ហាលុយកាក់ ក្នុងន័យធ្វើឱ្យកូនមានអារម្មណ៍ខុស ឬភ័យខ្លាចចំពោះអនាគតឡើយ។ ឪពុកម្តាយគួរប្រើប្រាស់ភាពវិជ្ជមានក្នុងការពិភាក្សា ដោយបង្រៀនឱ្យកូនឃើញថា លុយគឺជាឧបករណ៍សម្រាប់កសាងអនាគត ប្រសិនបើយើងចេះចាត់ចែងវាដោយភាពឆ្លាតវៃ។ ការធ្វើបែបនេះ មិនត្រឹមតែជួយឱ្យកូនមានវិន័យហិរញ្ញវត្ថុល្អនៅពេលធំឡើងប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងជួយពង្រឹងទំនាក់ទំនង និងទំនុកចិត្តក្នុងគ្រួសារឱ្យកាន់តែរឹងមាំផងដែរ។

សរុបមក ការបង្ហាញស្ថានភាពហិរញ្ញវត្ថុដល់កូន មិនមែនជាការបង្ហាញតួលេខទាំងអស់ក្នុងកុងធនាគារនោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាការបង្រៀនឱ្យកូនស្គាល់ “តម្លៃនៃលុយ និងការចាត់ចែងជីវិត”៕