ព្រឹត្តិការណ៍ព័ត៌មាន
ចំណេះជីវិត
ជំនាញ
យុវជនឆ្នើម
អប់រំកុមារតូច
ព័ត៌មានអាហារូបករណ៍
មាតិកាឌីជីថល
អនាគត
ពន្លកបៃតង
កម្ពុជា 360°
ការស្រាវជ្រាវជាច្រើនបានបង្ហាញថា ភាពឯកោ (Loneliness) គឺជាកត្តាហានិភ័យចំពោះសុខភាព ដែលអាចកើតឡើងទាំងនៅលើមនុស្សវ័យជំទង់ និងមនុស្សវ័យចំណាស់។ ជាងនេះទៅទៀត ភាពឯកោហាក់កើនឡើងម្ដងបន្តិចៗនៅក្នុងសង្គមមនុស្ស រហូតដល់គេគិតថា បញ្ហានេះគឺជារឿងធម្មតា។ ខណៈបញ្ហានេះ បានកើនឡើងកាន់តែធ្ងន់ធ្ងរនៅអំឡុងពេល ការផ្ទុះឡើងនៃជំងឺរាតត្បាតកូវីដ១៩។
ថ្មីៗនេះ អ្នកស្រាវជ្រាវ បាននឹងកំពុងបង្វែរការផ្ដោតអារម្មណ៍ក្នុងការសិក្សាទៅលើបាតុភូតមួយដែលមានឈ្មោះថា «ការផ្ដាច់ខ្លួនចេញពីសង្គម – social isolation» ដែលជាទំនាក់ទំនងទូទៅនៃភាពឯកោ ប៉ុន្តែស្ថានភាពទាំងពីរនេះមានលក្ខណៈដាច់ដោយឡែកពីគ្នា។ ពាក្យថា «ឯកោ – Loneliness» គឺសំដៅទៅលើ អារម្មណ៍សោកសៅ ព្រោះតែមិនមានមិត្តភក្តិ ឬនរណាម្នាក់ទំនាក់ទំនងជាមួយ។ ប៉ុន្តែ «ការផ្ដាច់ខ្លួនចេញពីសង្គម – social isolation» គឺជាស្ថានភាពមួយ ដែលបុគ្គលមានគោលបំណងផ្ដាច់ខ្លួនពីសង្គម ឬចង់មានទំនាក់ទំនងតិចតួចបំផុតក្នុងសង្គម។
បន្ទាប់ពីមកស្វែងយល់អំពីលក្ខណៈ និងអត្តចរិត របស់មនុស្ស ដែលស្ថិតក្នុងស្ថានភាពពីរប្រភេទនេះ អ្នកស្រាវជ្រាវបានរកឃើញថា បុគ្គលដែលមានអារម្មណ៍ឯកោ និងបុគ្គលដែលមានទំនោផ្ដាច់ខ្លួនពីសង្គម សុទ្ធតែមានទំនាក់ទំនងទៅនឹងអត្រាមរណៈខ្ពស់ដូចគ្នា។ ប៉ុន្តែជនដែលផ្ដាច់ខ្លួនពីសង្គម មានហានិភ័យខ្ពស់ជាង ដែលប្រឈមមុខ នឹងជំងឺវង្វេង ការបាក់ទឹកចិត្ត ជំងឺភ្លេចភ្លាំង និងជំងឺសរសៃឈាមបេះដូង។
ការប្រឈមនឹងជំងឺដែលបានរៀបរាប់នេះ ព្រោះបុគ្គលដែលផ្ដាច់ខ្លួនពីសង្គម ត្រូវបានគេរកឃើញថា មានបរិមាណសារធាតុពណ៌ប្រផះតិចនៅក្នុងខួរក្បាល ដែលសារធាតុនេះពាក់ព័ន្ធនឹង ដំណើរការចងចាំ និងការរៀនសូត្រ។ ចំណែកបញ្ហាភាពឯកោ ភាគច្រើនគឺប្រឈមនឹងហានិភ័យនៃជំងឺវង្វេង ប៉ុន្តែអាចដោះស្រាយបាន ប្រសិនបើអាចព្យាបាលជំងឺបាក់ទឹកចិត្តបាន។ ក្នុងន័យនេះ បង្ហាញថា ភាពឯកោ គឺកើតឡើងនៅពេលដែលអ្នកធ្លាក់ទៅក្នុងបញ្ហាបាក់ទឹកចិត្ត៕
