ការចេញផ្សាយពុម្ពអក្សរ «ខម» ជាផ្លូវការដោយរាជបណ្ឌិតសភាថៃនាពេលថ្មីៗនេះ បានក្លាយជាប្រធានបទជជែកយ៉ាងទូលំទូលាយនៅលើបណ្ដាញសង្គមក្នុងប្រទេសកម្ពុជា និងថៃ ខណៈអ្នកជំនាញ និងអ្នកស្រាវជ្រាវមួយចំនួនបានលើកឡើងថា អក្សរខមមានឫសគល់ពីអក្សរខ្មែរ និងជាផ្នែកមួយនៃមរតកអរិយធម៌ខ្មែរ។
លោកបណ្ឌិត ស៊ុំ ឈុំឡុង អនុប្រធានក្រុមប្រឹក្សាជាតិភាសាខ្មែរ នៃរាជបណ្ឌិតសភាកម្ពុជា មានប្រសាសន៍ប្រាប់ AMS ថា ភាសាខ្មែរមានប្រវត្តិយូរលង់ ខណៈតួអក្សរខ្មែរបានវិវត្តជាបន្តបន្ទាប់អស់រយៈពេលជាច្រើនសតវត្សរ៍។
លោកបណ្ឌិតបានបញ្ជាក់ថា តាមការស្រាវជ្រាវ អក្សរខ្មែរបានឆ្លងកាត់ការវិវត្តជាច្រើនដំណាក់កាល ហើយភស្តុតាងសំខាន់ៗអាចរកឃើញតាមសិលាចារឹកដែលបង្ហាញពីការវិវត្តនៃភាសា និងអក្សរខ្មែរតាំងពីសម័យបុរាណ។
លោកបណ្ឌិតបន្ថែមថា ប្រទេសជិតខាងបានទទួលឥទ្ធិពលពីអរិយធម៌ខ្មែរ រួមទាំងតួអក្សរ និងវប្បធម៌ផ្សេងៗ។ លោកអះអាងថា អក្សរថៃបានអភិវឌ្ឍដោយទទួលឥទ្ធិពលពីអក្សរខ្មែរ ប៉ុន្តែត្រូវបានកែប្រែឱ្យស្របតាមប្រព័ន្ធភាសារបស់ខ្លួន។

ជុំវិញការចាប់អារម្មណ៍របស់មហាជនលើបណ្ដាញសង្គម លោកបណ្ឌិត ស៊ុំ ឈុំឡុង យល់ឃើញថា «វាជាសញ្ញាវិជ្ជមានដែលបង្ហាញពីការយកចិត្តទុកដាក់របស់ប្រជាពលរដ្ឋខ្មែរចំពោះការអភិរក្សបេតិកភណ្ឌវប្បធម៌ និងអត្តសញ្ញាណជាតិ ព្រមទាំងជំរុញឱ្យមនុស្សជំនាន់ក្រោយសិក្សាស្វែងយល់អំពីប្រភពអរិយធម៌របស់ខ្លួន»។
ស្របពេលជាមួយគ្នានេះ លោក ម៉ៅ វុត្ថា អ្នកតាមដានសង្គម បានសរសេរលើទំព័រ Facebook របស់លោកថា ការប្រកាសប្រើប្រាស់ពុម្ពអក្សរខមថៃជាផ្លូវការ បានធ្វើឱ្យមានការភាន់ច្រឡំមួយចំនួនអំពីប្រភពដើមនៃអក្សរខម។
លោកបានយោងទៅស្នាដៃរបស់អ្នកប្រវត្តិសាស្ត្រថៃ លោក ចិត្ត ភូមិស័ក្តិ (Jit Phumisak) ក្នុងសៀវភៅ «ការពិតស្តីអំពីជនជាតិខម» ដែលពន្យល់ថា «អក្សរខម» គឺជាអក្សរខ្មែរដែលត្រូវបានប្រើប្រាស់នៅតំបន់អាងទន្លេចៅផ្រះយ៉ា មុននឹងវិវត្តទៅជាទម្រង់ដែលគេស្គាល់ថា «អក្សរខមថៃ»។

តាមការសង្ខេបរបស់លោក ម៉ៅ វុត្ថា លោក ចិត្ត ភូមិស័ក្តិ បានបកស្រាយថា ពាក្យ «ខម» ក្នុងបរិបទប្រវត្តិសាស្ត្រថៃ មិនមែនសំដៅលើជាតិសាសន៍ដាច់ដោយឡែកពីខ្មែរនោះទេ ប៉ុន្តែជាពាក្យដែលប្រើសំដៅលើក្រុមមនុស្ស និងវប្បធម៌ខ្មែរដែលមានឥទ្ធិពលនៅតំបន់អាងទន្លេចៅផ្រះយ៉ាកាលពីអតីតកាល។ លោកក៏បានលើកឡើងដែរថា អក្សរខមដែលប្រើប្រាស់ក្នុងវត្តអារាម និងឯកសារព្រះពុទ្ធសាសនានៅប្រទេសថៃ មានឫសគល់មកពីអក្សរខ្មែរ។
ការពិភាក្សាជុំវិញប្រភពដើមនៃអក្សរខម បានក្លាយជាប្រធានបទដែលទាក់ទាញការចាប់អារម្មណ៍ពីអ្នកស្រាវជ្រាវ និងអ្នកប្រើប្រាស់បណ្ដាញសង្គម។ អ្នកជំនាញមួយចំនួនបានអំពាវនាវឱ្យសិក្សាបញ្ហានេះដោយផ្អែកលើភស្តុតាងប្រវត្តិសាស្ត្រ បុរាណវិទ្យា និងភាសាវិទ្យា ដើម្បីបង្កើនការយល់ដឹងអំពីប្រភព និងការវិវត្តនៃអក្សរនៅក្នុងតំបន់អាស៊ីអាគ្នេយ៍៕












































































