បើយោងតាមទិន្នន័យ ដែលចេញផ្សាយដោយសន្និសីទអង្គការសហប្រជាជាតិស្ដីពីពាណិជ្ជកម្ម និងការអភិវឌ្ឍ (UNCTAD) បានបង្ហាញថា សហរដ្ឋអាមេរិក ស៊ុយអែត សិង្ហបុរី ស្វីស និងហូឡង់ ជាប្រទេសដែលត្រៀមលក្ខណៈបានល្អបំផុត ដើម្បីប្រើប្រាស់ ទទួលយក និងសម្របទៅនឹងវត្តមាននៃបច្ចេកវិទ្យាថ្មីៗ ដែលមានសារៈសំខាន់សម្រាប់ការដំណើរការបច្ចេកវិទ្យាបៃតង។

ប្រទេសចំនួន ១៦៦ត្រូវបានចាត់ថ្នាក់លើកម្រិតនៃការត្រៀមខ្លួន ដើម្បីចាប់ផ្ដើមប្រើបច្ចេកវិទ្យាបៃតង ជាមួយនឹងសូចនាករចំនួន៥ ដូចជា បច្ចេកវិទ្យាព័ត៌មានវិទ្យា ហិរញ្ញវត្ថុ ការស្រាវជ្រាវ អភិវឌ្ឍជំនាញ និងឧស្សាហកម្ម។ ផែនទីខាងក្រោម គឺជាចំណាត់ថ្នាក់សរុបនៃសូចនាករនីមួយៗ និងចំនួនពិន្ទុ។ ជាក់ស្ដែង អាមេរិកស្ថិតនៅចំណាត់ថ្នាក់លេខ២ ផ្នែកស្រាវជ្រាវ និងអភិវឌ្ឍ, ចំណាត់ថ្នាក់លេខ ១១ ផ្នែកព័ត៌មានវិទ្យា, ចំណាត់ថ្នាក់លេខ ១៨ផ្នែកជំនាញ, ចំណាត់ថ្នាក់លេខ ១៦ ផ្នែកឧស្សាហកម្ម, និងចំណាត់ថ្នាក់លេខ២ ផ្នែកហិរញ្ញវត្ថុ ហើយទទួលបានផលបូកសរុបចំនួន ៤៩។

ចំណែកប្រទេសដែលមានចំណាត់ថ្នាក់ទាបជាងគេមានដូចជា ហ្គីណេ សាធារណរដ្ឋប្រជាធិបតេយ្យកុងហ្គោ ហ្កំប៊ី ហ្គីណេប៊ីស្ស៊ូ និងស៊ូដងខាងត្បូង។ ប្រទេសទាំង៥ នេះ មានចំណាត់ថ្នាក់នៅក្រោមគេបំផុត ចំពោះការត្រៀមខ្លួនសម្រាប់សូចនាករទាំង៥។ តាមរយៈទិន្នន័យដែលបង្ហាញក្នុងតារាង បានស្ដែងឱ្យឃើញពីគម្លាតរវាងប្រទេសចំណូលខ្ពស់ និងប្រទេសចំណូលកម្រិតទាប។ ប្រទេសនៅតំបន់អាមេរិកខាងត្បូង តំបន់ការ៉ាអីព និងអនុតំបន់សាហារ៉ាអាហ្វ្រិក ជាប្រទេសត្រៀមខ្លួនក្រោយគេ សម្រាប់ការមកដល់នៃបច្ចេកវិទ្យាបៃតង នេះបើធៀបទៅនឹងប្រទេសដទៃទៀតនៅក្នុងពិភពលោក។ ចំណុចនេះ សបញ្ជាក់ថា ប្រទេសទាំងនេះ មានភាគរយខ្ពស់ ដែលតាមមិនទាន់ការវិវត្តន៍នៃបច្ចេកវិទ្យាក្នុងពេលបច្ចុប្បន្ន។

ថ្វីបើចិនមានសមត្ថភាពផលិត និងច្នៃប្រឌិតបច្ចេកវិទ្យា ប៉ុន្តែប្រទេសនេះជាប់ចំណាត់ថ្នាក់ទាបជាងការរំពឹងទុក ដោយមកនៅលេខរៀងទី៣៥ ដោយសារភាពខុសគ្នានៃទីក្រុង និងជនបទ ក្នុងការគ្របដណ្តប់អ៊ីនធឺណិត និងល្បឿនអ៊ីនធឺណិត។ បើ​និយាយ​ពី​សមាជិក​ផ្សេង​ទៀត​នៃ​ប្លុក BRICS ប្រេស៊ីល​ជាប់​ចំណាត់​ថ្នាក់​ទី៤០ ឥណ្ឌា​នៅ​លេខ ៤៦ និង​អាហ្វ្រិក​ខាង​ត្បូង​នៅ​លេខ ៥៦។

ប្រទេសមួយចំនួននៅអាស៊ីធ្វើបានល្អជាងការរំពឹងទុក ក្នុងនោះមានប្រទេសឥណ្ឌា (ចំណាត់ថ្នាក់ទី៥៥) ហ្វីលីពីន (ចំណាត់ថ្នាក់ទី៥៧) និងប្រទេសវៀតណាម (ចំណាត់ថ្នាក់ទី៤៥)។ នៅពេលក្រឡេកមើលភាពខុសគ្នារវាងចំណាត់ថ្នាក់សន្ទស្សន៍ជាក់ស្តែងរបស់ប្រទេសឥណ្ឌា និងចំណាត់ថ្នាក់ដែលបានព្យាករណ៍ ដោយផ្អែកលើប្រាក់ចំណូលសម្រាប់មនុស្សម្នាក់ ឥណ្ឌាជាប់ចំណាត់ថ្នាក់៦៧ ។ អ្នកស្រាវជ្រាវរបស់ UNCTAD ពន្យល់ថា “មូលហេតុដែលប្រទេសនៅអាស៊ីជាច្រើនទទួលបានចំណាត់ថ្នាក់ល្អជាងការរំពឹងទុក ដោយសារតែការកើនឡើងនៃការវិនិយោគលើហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធ ការពង្រឹងជំនាញបច្ចេកទេស និងបរិយាកាសអាជីវកម្មអំណោយផល”៕