ការរក្សាតុល្យភាពរវាងការគ្រប់គ្រងកូន និងការផ្ដល់សេរីភាព គឺជាបញ្ហាប្រឈមដ៏ធំមួយ សម្រាប់អាណាព្យាបាលគ្រប់រូប ជាពិសេសក្នុងបរិបទវប្បធម៌ ដែលផ្ដល់តម្លៃលើការគោរពប្រតិបត្តិ និងការណែនាំពីមនុស្សចាស់។ បើតាមអ្នកជំនាញ ការចិញ្ចឹមអប់រំកុមារ ការរក្សាបាននូវតុល្យភាពនេះ គឺចាំបាច់ណាស់សម្រាប់អភិវឌ្ឍឯករាជ្យភាព ទំនុកចិត្ត និងការទទួលខុសត្រូវរបស់កុមារ។

វេជ្ជបណ្ឌិត ជៀប សម្បត្តិ អ្នកជំនាញផ្នែកសុខភាពគ្រួសារ និងសហគមន៍ មានប្រសាសន៍ថា ការរក្សាតុល្យភាពនេះពិតជាសំខាន់ខ្លាំងណាស់ ក្នុងការចិញ្ចឹមអប់រំកុមារ។ លើសពីនេះ ការស្វែងរកតុល្យភាព គឺជាដំណើរការ​ដែលបន្តវិវត្ត ហើយទាមទារការអត់ធ្មត់ ការយល់ដឹង និងការបន្តរៀន និងអនុវត្តពីសំណាក់អាណាព្យាបាល។ លោកបន្តថា គន្លឹះសំខាន់បំផុតក្នុងការរក្សាតុល្យភាពនេះ គឺការរក្សាទំនាក់ទំនងរឹងមាំ និងប្រកបដោយក្ដីស្រឡាញ់ជាមួយកូន។

លោកវេជ្ជបណ្ឌិតបានបញ្ជាក់ប្រាប់ AMS Education ថា មានបច្ចេកទេស ចំនួន ៦ ដែលអាណាព្យាបាល អាចអនុវត្ត ដើម្បីរក្សាតុល្យភាព រវាងការគ្រប់គ្រង និងការផ្ដល់សេរីភាពដល់កូន ដែលក្នុងនោះរួមមាន ៖

១. កំណត់ព្រំដែនច្បាស់លាស់ និងសមហេតុផល (Clear and Reasonable Boundaries) ៖ កុមារត្រូវការព្រំដែន ដើម្បីមានអារម្មណ៍ថា មានសុវត្ថិភាព និងយល់ពីអ្វីដែលឪពុកម្ដាយ រំពឹងទុកពីពួកគេ។ ព្រំដែននេះ គួរតែសមស្របទៅតាមអាយុ និងកម្រិតលូតលាស់របស់កុមារ។ លើសពីនេះ ​អាណាព្យាបាល ត្រូវពន្យល់ពីហេតុផលនៅពីក្រោយច្បាប់ ឬព្រំដែននីមួយៗ ជាជាងគ្រាន់តែបញ្ជា។ ការធ្វើបែបនេះ ជួយឱ្យកូនយល់ និងទទួលយកបានកាន់តែប្រសើរ។

២. អនុវត្តក្បួនចិញ្ចឹមកូនបែបមានសិទ្ធិអំណាច (Authoritative Parenting) ៖ អាណាព្យាបាលបែបនេះ គឺមានការទាមទារខ្ពស់ ប៉ុន្តែក៏មានការឆ្លើយតបខ្ពស់ដែរ។ ពួកគេកំណត់ការរំពឹងទុកច្បាស់លាស់ និងមានវិន័យ ប៉ុន្តែក្នុងពេលជាមួយគ្នានេះ ពួកគេក៏ផ្ដល់ភាពកក់ក្ដៅ ការគាំទ្រ និងគោរពស្វ័យភាពរបស់កូន។ លើសពីនេះ ពួកគេក៏ស្ដាប់គំនិត និងយោបល់របស់កូន ហើយអនុញ្ញាតឱ្យពួកគេចូលរួមក្នុងការសម្រេចចិត្តមួយចំនួន ដែលពាក់ព័ន្ធនឹងជីវិតពួកគេ ដូចជា ការជ្រើសរើសសកម្មភាពក្រៅម៉ោងសិក្សា ឬការរៀបចំបន្ទប់របស់ពួកគេជាដើម។

៣. ផ្ដល់សេរីភាពក្នុងក្របខណ្ឌ ឬដែនកំណត់ (Freedom within limits) ៖ អនុញ្ញាតឱ្យកូនមានឱកាសធ្វើការសម្រេចចិត្តដោយខ្លួនឯង និងរៀនពីកំហុសរបស់ពួកគេក្នុងបរិយាកាសដែលមានសុវត្ថិភាព។ កិច្ចការទាំងនោះអាចជា ការអនុញ្ញាតឱ្យពួកគេជ្រើសរើសសំលៀកបំពាក់ដែលសមរម្យសម្រាប់ខ្លួនឯង ឬការសម្រេចចិត្តលើពេលទំនេររបស់ពួកគេ ក្នុងដែនកំណត់ ដែលបានព្រមព្រៀងគ្នា។ បន្ថែមពីនេះ នៅពេលដែលកូនធំឡើង អាណាព្យាបាលត្រូវបង្កើនកម្រិតសេរីភាព និងការទទួលខុសត្រូវបន្តិចម្ដងៗ ស្របតាមភាពចាស់ទុំរបស់ពួកគេ។

៤. កសាងទំនុកចិត្ត និងការប្រាស្រ័យទាក់ទងបើកចំហ (Build trust and open communication) ៖ បង្កើតបរិយាកាសដែលកូនមានអារម្មណ៍ថាអាចនិយាយរឿងគ្រប់យ៉ាងជាមួយអ្នក ដោយមិនខ្លាចការស្ដីបន្ទោស ឬការវិនិច្ឆ័យ។ លើសពីនេះ នៅពេលដែលកុមារចែករំលែកបញ្ហា ឬកំហុស អាណាព្យាបាលត្រូវស្ដាប់ដោយយកចិត្តទុកដាក់ ហើយជួយពួកគេរកដំណោះស្រាយ ជាជាងការផ្ដោតតែលើការដាក់ទោស។ សកម្មភាពនេះ នឹងជួយឱ្យកុមារហ៊ានស្វែងរកជំនួយនាពេលអនាគត។

៥. ផ្ដោតលើការណែនាំ ជាជាងការគ្រប់គ្រង (Focus on Guiding, Not Controlling) ៖ តួនាទីរបស់អាណាព្យាបាល គឺណែនាំ និងគាំទ្រកូនក្នុងការអភិវឌ្ឍសមត្ថភាពសម្រេចចិត្តបានល្អដោយខ្លួនឯង មិនមែនដើម្បីគ្រប់គ្រងគ្រប់ទិដ្ឋភាពនៃជីវិតរបស់ពួកគេនោះទេ។ លើសពីនេះ អាណាព្យាបាលត្រូវទទួលស្គាល់ថា កូនជាបុគ្គលម្នាក់ដាច់ដោយឡែក ដែលមានចំណង់ចំណូលចិត្ត ទេពកោសល្យ និងក្ដីសុបិនផ្ទាល់ខ្លួន។ ហេតុនេះ ភារកិច្ចរបស់ឪពុកម្ដាយ គឺ គាំទ្រពួកគេក្នុងការស្វែងរកអត្តសញ្ញាណ និងគោលបំណងក្នុងជីវិត។

៦. ការយល់ដឹងពីបរិបទវប្បធម៌ (Cultural Sensitivity) ៖ ក្នុងសង្គមខ្មែរ ការគោរពចាស់ទុំ គឺជាតម្លៃសំខាន់ណាស់។ អាណាព្យាបាលអាចបង្រៀនកូនឱ្យចេះថ្លឹងថ្លែងរវាងការគោរព និងការបង្ហាញគំនិតផ្ទាល់ខ្លួនដោយសមរម្យ។ ការផ្ដល់សេរីភាព មិនមែនមានន័យថា បោះបង់ចោលនូវគុណធម៌ និងសីលធម៌ល្អនានា ក្នុងសង្គមរស់នៅនោះទេ។

លោកវេជ្ជបណ្ឌិត ជៀប សម្បត្តិ បានសង្កត់ធ្ងន់ថា តាមរយៈការបន្តអភិវឌ្ឍខ្លួន ដោយបំពេញចំណេះដឹង ការអនុវត្តវិធីសាស្ត្រចិញ្ចឹមកូនប្រកបដោយស្មារតីវិជ្ជមាន ការរក្សាតុល្យភាព និងការសម្របខ្លួនទៅតាមបរិបទសង្គម អាណាព្យាបាល និងឪពុកម្ដាយខ្មែរ ពិតជាអាចដឹកនាំបុត្រធីតាឱ្យទទួលបានភាពជោគជ័យ និងសុភមង្គល ទាំងក្នុងសម័យបច្ចេកវិទ្យា និងអនាគត៕