ដើម្បីអាចគេងលក់ឱ្យបានស្កប់ស្កល់ ឬកាត់បន្ថយបញ្ហាថប់បារម្ភ មិនមែនជារឿងងាយស្រួលដូចរាប់លេខពី ១ដល់ ៣នោះឡើយ ។ តែយ៉ាងណា អ្នកជំនាញមួយចំនួនបានរកឃើញថា ការធ្វើចលនាដង្ហើម ៤-៧-៨ អាចជួយដោះស្រាយបញ្ហានេះបាន។

បច្ចេកទេស ៤-៧-៨ មានដើមកំណើតចេញពីវិធីធ្វើចលនាដង្ហើមបែបបុរាណរបស់ជនជាតិឥណ្ឌា ដែលមានឈ្មោះថា ប្រាណាយ៉ាម៉ា (Pranayama) ប៉ុន្តែវាមានប្រជាប្រិយភាពឡើងវិញនៅឆ្នាំ ២០១៥ ដោយសារការរកឃើញរបស់លោកវេជ្ជបណ្ឌិត អេនឌ្រូ វីល (Andrew Weil) ជាអ្នកជំនាញផ្នែកវេជ្ជសាស្ត្ររួមបញ្ចូល (Integrative Medicine)។

លោកវេជ្ជបណ្ឌិត រ៉ាជ ដាស់ហ្គូបតា (Raj Dasgupta) សាស្ត្រាចារ្យរងផ្នែកវេជ្ជសាស្ត្រនៅសាកលវិទ្យាល័យកាលីហ្វ័រញ៉ាខាងត្បូង (University of Southern California) បានលើកឡើងថា

“បច្ចេកទេស ៤-៧-៨ គឺជាលំហាត់ប្រាណបន្ធូរអារម្មណ៍ ដែលពាក់ព័ន្ធនឹងការដកដង្ហើម ដោយរាប់ពី ១ដល់ ៤ខណៈពេលដកដង្ហើមចូល រួចសង្កត់ដង្ហើមនោះ ហើយរាប់ដល់ ៧បន្ទាប់មកដកដង្ហើមចេញ ដោយរាប់រហូតដល់ ៨។”

បន្ថែមពីនេះ លោក ចូសូ ថល (Joshua Tal) អ្នកចិត្តសាស្ត្រនៅទីក្រុងញ៉ូវយក ក៏​លើក​ឡើងដែរថា

“បច្ចេកទេសនេះមិនធ្វើឱ្យគេងលក់ភ្លាមៗទេ ប៉ុន្តែវាអាចជួយកាត់បន្ថយភាពថប់បារម្ភ ដើម្បីបង្កើនលទ្ធភាពគេងលក់ស្កប់ស្កល់។”

វិធីអនុវត្តបច្ចេកទេស ៤ – ៧ – ៨

ការអនុវត្តច្ចេកទេស ៤ – ៧ – ៨ មិនតម្រូវឱ្យមានឧបករណ៍ជំនួយទេ ប៉ុន្តែការចាប់ផ្ដើមអនុវត្តដំបូង អ្នកត្រូវអង្គុយធ្វើខ្នងឱ្យត្រង់ និងត្រូវធ្វើនៅកន្លែងដែលគ្មានការរំខាន និងស្ងប់ស្ងាត់។ នៅពេលដែលអ្នកយល់ពីវិធីអនុវត្តច្បាស់ហើយ អ្នកក៏អាចអនុវត្តខណៈពេលកំពុងដេកនៅលើគ្រែផងដែរ។

អំឡុងពេលអនុវត្តបច្ចេកទេសនេះ ជាដំបូងអ្នកត្រូវដាក់ចុងអណ្ដាតរបស់អ្នកទល់នឹងអញ្ចាញខាងក្រោយនៃធ្មេញមុខផ្នែកខាងលើ។ ការធ្វើបែបនេះអនុញ្ញាតឱ្យខ្យល់នៅជុំវិញអណ្ដាតរបស់អ្នក ខណៈពេលកំពុងបញ្ចេញខ្យល់តាមមាត់។ បន្ទាប់មកត្រូវអនុវត្តតាមជំហានខាងក្រោមនេះ៖

• បញ្ចេញខ្យល់ដង្ហើមតាមមាត់របស់អ្នក ព្រមទាំងធ្វើឱ្យឮសំឡេងហ៊ោផង
• បិទមាត់របស់អ្នក បន្ទាប់មកដកដង្ហើមចូលតាមសម្រួលចូលតាមច្រមុះ ដោយរាប់ពីលេខ ១ ដល់៤
• បន្ទាប់មកសង្កត់ដង្ហើមនោះ និងរាប់រហូតដល់ ៧
• បញ្ចេញខ្យល់តាមមាត់ ព្រមទាំងធ្វើឱ្យឮសំឡេងហ៊ោ ដោយរាប់រហូតដល់ ៨
• រួចអនុវត្តដដែលៗ រហូតដល់គ្រប់ចំនួន ៤ដង។

បើយោងគេហទំព័រលោក អេនឌ្រូ វីល (Andrew Weil) បានបង្ហាញថា សមាមាត្រនៃការរាប់ ៤ ៧ និង ៨គឺមានសារសំខាន់បំផុតក្នុងដំណាក់កាលនីមួយៗ។ លើសពីនេះ ក្នុងករណី ដែលអ្នកមិនអាចធ្វើចលនាដង្ហើមបានយូរ អ្នកអាចរាប់លេខឱ្យបានលឿនជាងមុន ប៉ុន្តែការរាប់លេខត្រូវតែសមាមាត្រគ្នា ក្នុងដំណាក់កាលទាំង ៣ជាដាច់ខាត។ ក្រោយពេលអនុវត្តច្រើនដង អ្នកអាចបន្ថយល្បឿននៃដង្ហើមចេញចូល ព្រមទាំងដកដង្ហើមបានវែងជាមុន។

ទិដ្ឋភាពមួយចំនួនក្នុងពេលអនុវត្ត

ប្រសិនបើអ្នកទើបតែចាប់ផ្ដើមអនុវត្តបច្ចេកទេសនេះលើកដំបូង អ្នកអាចនឹងមានបញ្ហាវិលមុខបន្តិចបន្តួច ប៉ុន្តែវាមិនមែនជាបញ្ហាធំដុំនោះទេ។

ដោយ​ហេតុថា នៅពេលអ្នកដកដង្ហើមធម្មតា វាធ្វើឱ្យមានតុល្យភាពរវាង អុកស៊ីហ្សែន និងកាបូនឌីអុកស៊ីតក្នុងរាងកាយ ។ ផ្ទុយទៅវិញ ការអនុវត្តបច្ចេកទេសនេះ នាំឱ្យអុកស៊ីហ្សែន មានច្រើនជាងកាបូនឌីអុកស៊ីត ដោយសារតែដង្ហើមចេញវែងជាងដង្ហើមចូល។ ខណៈពេលដែលកាបូនឌីអុកស៊ីតថយចុះ បានញ៉ាំងឱ្យសរសៃរឈាម ដែលផ្គត់ផ្គង់ឈាមទៅកាន់ខួរក្បាលរួមតូច ហើយចំណុចនេះឯង ដែលនាំឱ្យអ្នកមានអារម្មណ៍វិលមុខ។

យ៉ាងណាមិញនៅពេលអ្នកអនុវត្តជាប់លាប់ស្ថានភាពនេះនឹងត្រឡប់មានសភាពធម្មតាវិញ។ ជាពិសេសអ្នកក៏អាចអនុវត្តបច្ចេកទេសរួមគ្នាជាមួយបច្ចេកទេសដទៃទៀត ដូចជា ការសម្រាកសាច់ដុំ កីឡាយូហ្គា និងការធ្វើសម្មាធិជាដើម។

លទ្ធផលនៃការស្រាវជ្រាវ

នៅពេលដែលអ្នកមានបញ្ហាតានតឹងខ្លាំង មុខងារប្រព័ន្ធប្រសាទរបស់អ្នក នឹងមានភាពសកម្ម និងរំភើបខ្លាំងខុសធម្មតា។ ដំណើរការនេះ ធ្វើឱ្យអ្នកមានអារម្មណ៍ថា ពិបាក​សម្រាក និងគេង។ លោក រ៉ាជ ដាស់ហ្គូបតា (Raj Dasgupta) បានបន្ថែមថា កាលណាប្រព័ន្ធប្រសាទសកម្មខ្លាំងពេក អាចបណ្ដាលឱ្យចង្វាក់បេះដូងលោតញាប់ និងមានបញ្ហាដង្ហក់ដង្ហើម។

ការធ្វើចលនាដង្ហើម ៤-៧-៨ នឹងជួយឱ្យអ្នករក្សាតុល្យភាពប្រព័ន្ធប្រសាទ ដែលទទួលខុសត្រូវលើការសម្រាក និងមុខងាររំលាយអាហារ។ លើសពីនេះ ការកាត់បន្ថយភាពរំភើប នឹងធ្វើឱ្យរាងកាយរបស់អ្នកអាចសម្រាកគ្រប់គ្រាន់ ព្រមទាំងពង្រឹងការផ្ដោតទៅលើការគេង។ បន្ថែមពីនេះ ការធ្វើចលនា ៤-៧-៨ ក៏ជួយកាត់បន្ថយអាការថប់បារម្ភ និងជំងឺបាក់ទឹកចិត្តផងដែរ។

យោងតាមក្រុមអ្នកស្រាវជ្រាវមានមូលដ្ឋាននៅប្រទេសថៃ ដែលបានសិក្សាអំពីឥទ្ធិពលនៃការធ្វើចលនាដង្ហើម ៤-៧-៨ ចំពោះចង្វាក់បេះដូង និងសម្ពាធឈាម លើយុវជនដែលមានសុខភាពរឹងមាំ ៤៣នាក់ បានរកឃើញថា​ បច្ចេកទេសនេះក៏ជួយជំរុញអត្រាចង្វាក់បេះដូង និងសម្ពាធឈាមប្រសើរឡើងដែរ។ នៅពេលអនុវត្តបច្ចេកទេស ៤-៧-៨ នឹងធ្វើឱ្យមានការកើនឡើងនូវរលកខួរក្បាល ថេតា (Theta) និង ដែលតា (Delta) ដែលនាំឱ្យប្រព័ន្ធប្រសាទរបស់មានតុល្យភាព (Parasympathetic)។ ជាពិសេស ការធ្វើចលនាដង្ហើមនេះ ក៏ជួយកាត់បន្ថយហានិភ័យនៃជំងឺសរសៃឈាមបេះដូង ជំងឺទឹកនោមផ្អែមប្រភេទទី ២ និងធ្វើឱ្យមុខងារសួតប្រសើរផងដែរ៕