ព្រឹត្តិការណ៍ព័ត៌មាន
ចំណេះជីវិត
ជំនាញ
យុវជនឆ្នើម
អប់រំកុមារតូច
ព័ត៌មានអាហារូបករណ៍
មាតិកាឌីជីថល
អនាគត
ពន្លកបៃតង
កម្ពុជា 360°
ក្រសួងមហាផ្ទៃ ដោយមានកិច្ចគាំទ្រពីអង្គការយូនីសេហ្វ ក្នុងសប្តាហ៍នេះ បានបើកយុទ្ធនាការជាតិចំនួន២ គឺយុទ្ធនាការទប់ស្កាត់ការស្លាប់ និងរងរបួសរបស់កុមារដែលបណ្តាលមកពីគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍ផ្លូវគោក និងការលង់ទឹក ដែលគេរកឃើញថា ជាមូលហេតុនាំមុខគេ នៃការស្លាប់របស់កុមារ និងយុវជនកម្ពុជា។
យុទ្ធនាការជាតិទាំងពីរនេះផ្តោតសំខាន់ទៅលើការធ្វើឱ្យផ្លូវថ្នល់ និងផ្លូវទឹកកាន់តែមានសុវត្ថិភាពសម្រាប់កុមារ តាមរយៈការបង្កើនការយល់ដឹងពីហានិភ័យ និងការបង្ការគ្រោះថ្នាក់ ការពង្រឹងការអនុវត្តច្បាប់ និងលើកកម្ពស់ការចូលរួមរបស់សហគមន៍។
នៅឆ្នាំ២០២៣ តែមួយប៉ុណ្ណោះ គ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍ផ្លូវគោកបានសម្លាប់មនុស្សចំនួន ១៥៩០នាក់ ពោលគឺ ជាមធ្យម មនុស្សប្រាំនាក់បានបាត់បង់ជីវិតជារៀងរាល់ថ្ងៃ និងបង្ករបួសដល់មនុស្សចំនួនច្រើនជាង ៤៥០០នាក់ ដែលកុមារ និងយុវជនមានចំណែកខ្ពស់បំផុត។ គ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍ផ្លូវគោក គឺជាឃាតករនាំមុខគេ ដែលសម្លាប់អាយុជីវិតរបស់យុវជនអាយុចន្លោះពី ១៥-១៩ឆ្នាំ នៅក្នុងពិភពលោក។ ប្រទេសកម្ពុជាស្ថិតនៅក្នុងចំណោមបណ្ដាប្រទេសនៅតំបន់អាស៊ីបូព៌ា និងប៉ាស៊ីហ្វិក ដែលមានការបាត់បង់ជីវិតដោយសារគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍ផ្លូវគោកខ្ពស់បំផុតចំពោះកុមារ និងយុវវ័យ ដោយស្ថិតនៅលំដាប់កំពូលទីបី។
ទន្ទឹមនឹងនេះដែរ ប្រទេសកម្ពុជាក៏ប្រឈមមុខនឹងបញ្ហាធ្ងន់ធ្ងរផ្នែកសុខភាពសាធារណៈពាក់ព័ន្ធនឹងការលង់ទឹករបស់កុមារ ដែលធ្វើឱ្យកុមារចំនួន ១៣០០នាក់ បាត់បង់ជីវិតជារៀងរាល់ឆ្នាំ។ ស្ថិតិដ៏សោកសៅនេះធ្វើឱ្យកម្ពុជាស្ថិតនៅក្នុងចំណោមប្រជាជាតិ ដែលមានអត្រាលង់ទឹកខ្ពស់បំផុតនៅតំបន់ប៉ាស៊ីហ្វិកខាងលិច។ អត្រាលង់ទឹករបស់ប្រទេសកម្ពុជាស្ថិតក្នុងកម្រិត ៧,៦ នាក់ ក្នុងចំណោម ១០ម៉ឺននាក់។ ការលង់ទឹក គឺជាមូលហេតុនាំមុខនៃការស្លាប់របស់កុមារអាយុ ៥ ទៅ ១៤ឆ្នាំនៅកម្ពុជា។
លោកបណ្ឌិត វីល ផាកស៍ នាយកអង្គការយូនីសេហ្វ ប្រចាំកម្ពុជា មានប្រសាសន៍ថា ជារៀងរាល់ព្រឹក កុមារនៅទូទាំងប្រទេសកម្ពុជាបានចេញដំណើរទៅសាលារៀន, កុមារខ្លះដើរតាមផ្លូវមមាញឹក អ្នកខ្លះទៀតឆ្លងកាត់ទន្លេ ឬវាលទំនាបលិចទឹក ភាគច្រើនទៅដល់សាលារៀន ប៉ុន្តែជារឿងដ៏សោកសៅ គឺមានកុមារមួយចំនួនមិនបានទៅដល់សាលាដោយសុវត្ថិភាពនោះទេ ដោយសារជួបគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍ និងលង់ទឹក ខណៈករណីផ្សេងទៀត ក៏បណ្ដាលឱ្យកុមារជួបគ្រោះថ្នាក់ដូចគ្នានេះដែរ។
ទោះជាដូច្នេះក្តី លោកបណ្ឌិត វីល ផាកស៍ បានបង្ហាញពីដំណោះស្រាយក្នុងការការពារកុមារពីគ្រោះថ្នាក់ នោះគឺ ការពាក់មួកសុវត្ថិភាពឱ្យបានត្រឹមត្រូវ, ការបន្ថយល្បឿននៅជិតសាលារៀន ឬការបង្រៀនកុមារអំពីរបៀបហែលទឹក ឬការលើកកម្ពស់ការយល់ដឹងអំពីសុវត្ថិភាពផ្លូវទឹកក្ដី។ “ដោយធ្វើការងាររួមគ្នា យើងអាច និងត្រូវតែបញ្ឈប់សោកនាដកម្មដែលអាចបង្ការបានទាំងនេះ តាមរយៈការជំរុញការផ្លាស់ប្ដូរប្រកបដោយបរិវត្តកម្ម និងការធ្វើឱ្យការបង្ការទប់ស្កាត់របួសរបស់កុមារជាចំណុចសំខាន់នៃសកម្មភាពរបស់សហគមន៍ គោលនយោបាយ និងការលើកកម្ពស់ការយល់ដឹងជាសាធារណៈ”៕
