អ្នកស្រី សរ ម៉ុន្ថា នាយិកាសាលាអប់រំកុមារតូច ស៊ីជីដាកម្ពុជា មានប្រសាសន៍ថា ក្មេងដែមានបញ្ញាឆ្លាតវៃ គឺចាំបាច់ត្រូវទទួលបានក្ដីស្រឡាញ់ពីឪពុកម្ដាយតាំងពីនៅក្នុងផ្ទៃ ដើម្បីឱ្យមានភាពឆ្លាតវៃទាំងផ្នែកបញ្ញា និងភាពឆ្លាតវៃផ្នែកអារម្មណ៍។

អ្នកស្រី សរ ម៉ុន្ថា បន្ថែមថា តាមការសិក្សាជាច្រើនបង្ហាញដែរថា ការដែលក្មេងទទួលបានក្ដីស្រឡាញ់នេះ ទើបធ្វើឱ្យក្មេងមានអារម្មណ៍កក់ក្ដៅ និងសុវត្ថិភាព។ ទន្ទឹមគ្នានេះ កាលណាក្មេងទទួលបានក្ដីស្រឡាញ់ពីឪពុកម្ដាយ ជាពិសេសអ្នកនៅជុំវិញ នឹងធ្វើឱ្យពួកគេក្លាយជាក្មេងដែលចេះស្រឡាញ់ ចេះចែករំលែកក្ដីស្រឡាញ់ដែលខ្លួនទទួលបានទៅដល់មិត្តភក្ដិ និងអ្នកនៅជុំវិញខ្លួនផងដែរ។

“ក្មេងកាលណាគាត់សម្បូរក្ដីស្រឡាញ់ គាត់ជាក្មេងល្អដែលចេះយល់ចិត្ត ចេះអធ្យាស្រ័យ មានទំនុកចិត្តលើខ្លួនឯង និងមានទំនាក់ទំនងល្អជាមួយអ្នកដទៃដោយសណ្ដានចិត្តល្អ”

អ្នកជំនាញកុមារតូចរូបនេះបន្ថែមទៀតថា ប្រសិនបើឪពុកម្ដាយចង់អប់រំកូនឱ្យល្អ និងមានជំនឿជឿជាក់លើខ្លួនឯង គឺឪពុកម្ដាយត្រូវកសាងទំនុកចិត្តឱ្យកូនជាមុនសិន។ អ្នកស្រី សរ ម៉ុន្ថា បន្តថា ឪពុកម្ដាយត្រូវចេះមើលឃើញចំណុចល្អរបស់កូន ហើយលើកសរសើរកូន ដើម្បីឱ្យក្មេងចេះមើលឃើញពីចំណុចល្អរបស់ខ្លួឯង ហើយអាចចេះមើលឃើញចំណុចល្អរបស់អ្នកនៅជុំវិញខ្លួនដែរ។ ជាពិសេស ឪពុកម្ដាយ ត្រូវទទួលស្គាល់ចំណុចខ្វះខាតដែលកូនមាន ហើយព្យាយាមរកវិធីជួយកូនឱ្យបានប្រសើរឡើង។

អ្នកស្រី សរ ម៉ុន្ថា បញ្ជាក់ទៀតថា ឪពុកម្ដាយមានភារៈរៀបចំកូនឱ្យក្លាយជាមនុស្សល្អ ធនធានល្អមិនត្រឹមតែសម្រាប់គ្រួសារប៉ុណ្ណោះទេ គឺសម្រាប់សហគមន៍ ប្រទេសជាតិ សកលលោកទៅថ្ងៃក្រោយ ដែលទាមទារឱ្យឪពុកម្ដាយធ្វើជាគំរូដល់កូន រៀបចំវិន័យក្នុងគ្រួសារ រៀបចំឥរិយាបទ និងបរិយាកាសវិជ្ជមាននៅក្នុងគ្រួសារ។

បើតាម សៀវភៅ ការអភិវឌ្ឍភាសា និងទ្រឹស្ដីនៃការអភិវឌ្ឍកុមារ របស់ ឯកឧត្តមបណ្ឌិតសភាចារ្យ ហង់ជួន ណារ៉ុន ការអប់រំកូនដែលឃើញ​ប្រើប្រាស់ក្នុងសង្គម ត្រូវ​គេ​រកឃើញ​មានចំនួន៥ រួមមាន ការអប់រំបែបយកចិត្តទុកដាក់, មាតាបិតាមានទំនាក់ទំនងកក់ក្តៅជាមួយកូន, ការអប់រំបែបតឹងរ៉ឹង, ការអប់រំបែបធូររលុង និងការអប់រំដោយមិនយកចិត្តទុកដាក់។

ក្នុងនោះ ការ​អប់រំបែប​យកចិត្តទុកដាក់ គឺជា​ការផ្តល់ភាព​កក់ក្តៅ​កម្រិតខ្ពស់ និង​ការ​ត្រួតពិនិត្យ​កម្រិត​ខ្ពស់។ មាតាបិតា​កំណត់ព្រំដែន​ច្បាស់ អនុវត្ត​តាមវិធាន និង​ទាមទារ​ឱ្យ​កូន​ប្រកាន់​ឥរិយាបថ​ចាស់ទុំ ។ មាតាបិតាមានទំនាក់ទំនងកក់ក្តៅជាមួយកូន គឺស្តាប់យោបល់របស់កូន ពន្យល់កូន​អំពី​ច្បាប់​ទម្លាប់​ក្នុងគ្រួសារ និង​សម្រេច​ចិត្ត​តាម​បែប​ប្រជាធិបតេយ្យ ដោយ​មិនផ្តោត​ខ្លាំង​លើ​ការ​ដាក់ទោស តែលើ​ការ​ជួយ​តម្រែតម្រង់ ដោយ​មាតាបិតា​ជួយ​ឱ្យ​កូន​គិត​ដល់លទ្ធផល​នៃអំពើរបស់ខ្លួន។

ការអប់រំបែបតឹងរ៉ឹង គឺការ​ផ្តល់​ភាពកក់ក្តៅ​កម្រិតទាប និង​ការ​ត្រួតពិនិត្យ​កម្រិតខ្ពស់។ មាតាបិតា​មិន​សូវ​រវល់​ដល់គំនិត​កូន តែ​តឹងរ៉ឹង​ក្នុងការ​ទាក់ទងជាមួយកូន។ កូន​ត្រូវ​តែស្តាប់ និង​ធ្វើតាម​ឪពុកម្តាយ​ប្រាប់ បើខុសនឹងត្រូវដាក់ទោស។ ឪពុកម្តាយ​ស្រឡាញ់កូន តែមិនធ្វើ​ឱ្យ​កូនដឹងចិត្ត។

ការអប់រំបែបធូររលុង គឺការផ្តល់​ភាពកក់ក្តៅ​កម្រិតខ្ពស់ និង​ការ​ត្រួតពិនិត្យ​កម្រិតទាប។ មាតា​បិតា​ផ្តល់សេរីភាពខ្លាំង​ដល់កូន​ មិន​មានច្បាប់ទម្លាប់​ច្រើន​ក្នុងគ្រួសារ ហើយ​បើកូនធ្វើខុស ឬប្រកាន់ឥរិយាបថមិនចាស់ទុំ ក៏​គ្មាន​ការ​ដាក់ទោសដែរ ដោយចាត់ទុកថា ក្មេង​តែប៉ុណ្ណឹង។

ដោយឡែកការអប់រំដោយមិនយកចិត្តទុកដាក់ គឺជាការ​ផ្តល់ភាពកក់ក្តៅកម្រិតទាប និង​ការ​ត្រួតពិនិត្យ​កម្រិតទាប ។ មាតាបិតា​មិនខ្វល់នឹងកូនឡើយ ហើយ​ក៏​មិន​បាន​ត្រួតពិនិត្យ​ ទាក់ទង ឬអប់រំកូនដែរ។

យ៉ាងណាក៏ដោយ​វិធីអប់រំកូន ក៏​ត្រូវ​មើលដែរ​លើ​ទំនៀមទម្លាប់ តម្លៃ​វប្បធម៌ និង​ស្ថានភាព​ជាក់ស្តែង​នៃសង្គម​ដែលយើងរស់នៅ។ វប្បធម៌​ប្រទេស​ខ្លះ​តម្រូវ​ឱ្យ​ក្មេង​ត្រូវ​គោរព​ចាស់ទុំ និង​ត្រូវ​រស់​នៅជុំគ្នា​ជាសមូហភាព តែ​ប្រទេសខ្លះប្រកាន់ខ្ជាប់​នូវ​វប្បធម៌​បុគ្គលនិយម៕