គ្រប់កីឡាទាំងអស់សុទ្ធតែមានសារៈសំខាន់ចំពោះសុខភាព ស្មារតី និងរាងកាយរបស់មនុស្សគ្រប់ៗរូប មិនថា មនុស្សវ័យចាស់ យុវវ័យ ឬកុមារឡើយ។ ដោយឡែក កីឡាតេក្វាន់ដូវិញ ឬអាចនិយាយបានថា ជាកីឡាយុទ្ធសីល្ប៍ មានលក្ខណៈខុសប្លែកពីកីឡាដទៃ ដោយសារកីឡាយុទ្ធសីល្ប៍ទាំងអស់ ក្រៅពីជួយការពារខ្លួន ក៏ជួយឱ្យមានសុខភាពល្អ រាងកាយរឹងមាំ ប្រាជ្ញាភ្លឺថ្លាជាដើម។

លោក វង្ស ភគីនី ប្រធានក្លិប សិរី តេក្វាន់ដូ មានប្រសាសន៍ថា កីឡាតេក្វាន់ដូ គឺគេអាចហាត់បានគ្រប់វ័យ ហើយចំពោះកុមារវិញ គឺហាត់បានគ្រប់ស្ថានភាពទាំងអស់ បើទោះជាកុមារមានសុខភាពផ្លូវចិត្តល្អប្រសើរ ឬកុមារមានបញ្ហាផ្លូវចិត្ត ដូចជា បញ្ញាទន់ខ្សោយ (អូទីហ្សឹម) ជាដើម។ ជាការកត់សម្គាល់របស់លោក នៅពេលកុមារ​មកហាត់នៅក្លិប ពួកគេជួបនូវបរិយាកាសផ្សេងខុសប្លែកពីបរិយាកាសនៅផ្ទះ។ មានន័យថា កុមារបានចូលរួមគ្រប់សកម្មភាពជាមួយសិស្សរួមក្រុម សកម្មភាពមួយចំនួនអាចធ្វើការរួមគ្នា ហើយសកម្មភាពមួយចំនួនទៀតត្រូវធ្វើដាច់តែឯង។ ដូច្នេះ គ្រប់សកម្មភាពទាំងអស់ដែលកុមារបានហ្វឹកហាត់នៅក្លិប បានផ្សារភ្ជាប់ទំនាក់ទំនងសង្គម រវាងកុមារ និងកុមារ និងរវាងកុមារនិងគ្រូបង្វឹករបស់ពួកគេ។

ប្រធានក្លិប សិរី តេក្វាន់ដូ ក៏​បាន​ឱ្យដឹងដែរថា នៅពេលកុមារ លេងកីឡាតេក្វាន់ដូ គឺធ្វើឱ្យកុមារមានផ្លូវចិត្តល្អ មានស្មារតីរឹងមាំល្អប្រសើរ ដែលអាចឱ្យពួកគេ ផ្លាស់ប្ដូររបៀបគិត ឬរបៀបធ្វើឱ្យត្រឡប់មកមានការផ្ចង់អារម្មណ៍បានល្អវិញ ព្រោះកីឡាតេក្វាន់ដូមានក្បួនហាត់ត្រឹមត្រូវក្នុងការឱ្យកុមារលោតទៅមុខ លោតថយក្រោយ ដើម្បីធ្វើការទាត់ទៅមុខជាដើម។

ចំពោះ​ការបង្ហាត់តេក្វាន់ដូសម្រាប់កុមារនេះ លោក វង្ស ភគីនី ក៏​បានបង្ហាញពីការលំបាកមួយចំនួនដែលជួបប្រទះផងដែរ ដូចជាកុមារចូលចិត្តលេងច្រើន ធ្វើ​ឱ្យ​គ្រូពិបាក​ក្នុង​ការ​ហៅមកឱ្យអនុវត្ត គឺមិនសូវបានល្អប្រសើរទេ។ តែយ៉ាងណាគ្រូក៏មានបច្ចេកទេសក្នុងការធ្វើការងារជាមួយក្មេង ដោយសារតែក្មេងរៀនពីបទពិសោធន៍តាមរយៈការមើលឃើញជាគំរូ ដូច្នេះ ក្លិបតេក្វាន់ដូ ក៏បានបញ្ជូលរបៀបនៃការបង្ហាត់តាមរយៈការលេង ដូចជា ហ្គេមសុខភាព ដែលធ្វើឱ្យកុមាររីករាយ និងចូលរួមជាមួយគ្រូបានល្អ នាំឱ្យការលំបាកទាំងប៉ុន្មានរបស់គ្រូកាត់បន្ថយ។ « ឧទាហរណ៍៖ យើងបង្កើតហ្គេមកីឡា ជាប្រភេទហ្គេមដែលជួយឱ្យកជើងកុមាររឹងមាំ មានភាពរហ័សរហួន និងមានភាពបត់បែនខ្ពស់ដែលអាចឱ្យកុមារលោតលេងលើរបា លោតចុះលោតឡើង ហើយឱ្យពួកគេទាត់។ បន្ទាប់ពីការអនុវត្តវិធីនេះកន្លងមកឃើញថា ការលំបាកទាំងអស់នោះ បានក្លាយទៅជាអ្វីម៉្យាងជំរុញឱ្យកុមារភ្ជាប់ខ្លួនទៅនឹងតេក្វាន់ដូបានកាន់តែប្រសើរ »។

សម្រាប់ការបង្ហាត់កុមារដែលមានបញ្ហាខ្សោយបញ្ញាវិញ គឺកាន់តែពិបាក ដោយនៅពេលដែលគ្រូណែនាំឱ្យធ្វើតាម ដំបូងៗកុមារដែលខ្សោយបញ្ញាច្រើនចាប់មិនបានភ្លាមៗនោះទេ ធ្វើឱ្យការបង្ហាត់ទាមទារពេលវេលាច្រើន។ យ៉ាងណាមិញ គ្រូបច្ចេកទេសតែងតែព្យាយាមលើកទឹកចិត្តឱ្យសិស្សដែលខ្សោយបញ្ញាចូលរួមជាមួយមិត្តភក្ដិរបស់ពួកគេ រហូតដល់ពួកគេអាចផ្ចង់អារម្មណ៍បានល្អទៅតាមគ្រូ និងមិត្តភក្ដិរួមក្រុម ក្រោយមកកុមារក៏អាចធ្វើបានតាមលំនាំពី១ដល់៣តាមការណែនាំរបស់គ្រូ។ ការអនុវត្តបែបនេះ ធ្វើឱ្យកុមារចាប់ផ្ដើមមានការផ្ចង់អារម្មណ៍បានល្អ ក្លាយទៅជាការបង្វឹកខួរក្បាល ឬបញ្ញាស្មារតីពួកគេឱ្យកាន់តែប្រសើរ។ ក្នុងនោះ កុមារមានឱកាសចូលរួមនៅក្នុងសង្គមវិញដែលធ្វើឱ្យផលប៉ះពាល់ពីជំងឺផ្លូវចិត្ត បញ្ហាអូទីហ្សឹម ចាប់ផ្ដើមមានការថមថយច្រើន។

ជាមួយគ្នានេះ លោក វង្ស ភគីនី ក៏បានសូមណូមពរដល់ឪពុកម្ដាយ ឬអាណាព្យាបាលទាំងអស់ អាចចូលរួមស្វែងយល់អំពីកីឡា និងជំរុញកូនឱ្យលេងកីឡា មិនថាតែចំពោះកីឡាតេក្វាន់ដូ នោះទេ។ លោកតែងជឿជាក់ថា កីឡាពិតជាអាចជួយបណ្ដុះស្មារតីដល់កុមារឱ្យក្លាយជាធនធានមនុស្សមួយល្អប្រសើរនៅថ្ងៃអនាគតបាន៕